บทที่ 19: ท้องฟ้าที่อาบชโลมด้วยโลหิต
บทที่ 19: ท้องฟ้าที่อาบชโลมด้วยโลหิต
บทที่ 19: ท้องฟ้าที่อาบชโลมด้วยโลหิต
“การกระทำของพวกเราไม่จำเป็นต้องอธิบายให้ใครฟัง! ในเมื่อเจ้ามาแล้ว ก็จงมาสานต่อศึกระหว่างสองภพของเราเถอะ! วันนี้คือวันตัดสินเป็นตาย!”
“ดี! วันนี้ข้าก็อยากจะรู้เหมือนกันว่า เพลงกระบี่โกลาหลของข้า กับเพลงกระบี่ราชันของพวกเจ้า มันจะต่างกันสักแค่ไหน!”
เซียนที่แท้จริงนามว่าไป๋หนีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงโอหังและเด็ดเดี่ยว เขาไม่เห็นคู่ต่อสู้อยู่ในสายตาแม้แต่น้อย ถึงขั้นกล้าท้าทายเพื่อเปรียบเทียบเพลงกระบี่ของตนกับเพลงกระบี่ราชันของอีกฝ่าย ช่างสมกับชื่อ ‘หนี’ ที่แปลว่ากบฏโดยแท้!
“แสงมดปลวกบังอาจคิดแข่งกับสุริยันจันทรา! ขึ้นมาตายเสียเถอะ!” สิ้นเสียงนั้น รัศมีเทพสายหนึ่งก็พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าจากทางฝั่งต่างภพ!
จากนั้น ไป๋หนีแห่งเก้าชั้นฟ้าก็แปรเปลี่ยนเป็นแสงเทพพุ่งทะยานตามไปติดๆ!
เหยียน: “โอ้ ถ้าอย่างนั้นก็ลุยกันต่อ! ฆ่าพวกมดปลวกนี่ให้สิ้น!”
“หึ พวกเราไม่ได้มีเซียนอมตะอยู่เพียงคนเดียวหรอกนะ! แล้วพวกเจ้าล่ะ มีเซียนที่แท้จริงอยู่สักกี่คน?”
สิ้นคำกล่าว แสงสีดำอีกสายก็ฟาดฟันมาจากเบื้องหลังของต่างภพ พาดผ่านมิติว่างเปล่า หมายจะสังหารสองพี่น้องมดเขาสวรรค์ให้ดับสูญ
ทว่าทันใดนั้น ธงรบผืนใหญ่ก็สะบัดพลิ้วขึ้นจากฝั่งเก้าชั้นฟ้า พุ่งเข้าบดขยี้การโจมตีของฝ่ายตรงข้ามจนแตกสลาย
เหล่านักรบแห่งเก้าชั้นฟ้าต่างลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก
“ข้าว่าแล้ว! ไอ้พวกสารเลวนี่! โชคดีที่ฝั่งเราก็เตรียมแผนรับมือไว้เหมือนกัน!” ใครบางคนปาดเหงื่อพลางเอ่ยด้วยความรู้สึกหวาดเสียวที่ยังตกค้าง!
“บ้าเอ๊ย เป็นเพราะธงรบนั่นแท้ๆ ยอดคนทั้งหมดจงมารวมตัวกันเดี๋ยวนี้ สังหารเจ้าสองคนจากเผ่ามดเขาสวรรค์นี่ก่อน!”
คำสั่งนั้นประกาศก้องไปทั่วทั้งมหาโลก ยอดฝีมือระดับสูงของต่างภพเริ่มเคลื่อนพลมารวมตัวกัน!
อวี่: “ฆ่ามัน! ศึกวันนี้จะเป็นตัวตัดสินทุกอย่าง! เราต้องพลิกสถานการณ์กลับมาให้ได้! ชัยชนะต้องเป็นของพวกเรา!”
ทั้งสองฝ่ายคุมเชิงกันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะแผดคำรามและโถมเข้าหากัน คราวนี้แม้แต่ตัวตนระดับสูงสุดก็เริ่มลงมือ ไม่ได้เพียงแค่เฝ้าสังเกตการณ์อีกต่อไป!
สงครามที่เคยกระจัดกระจายเริ่มมารวมตัวกันบนดินแดนโบราณแห่งนี้ การตะลุมบอนขนานใหญ่เริ่มต้นขึ้นอย่างเต็มรูปแบบ
เมื่อเวลาผ่านไป เหยียนและอวี่สองพี่น้องก็เริ่มเข้าสู่สภาวะการยกระดับพลังถึงขีดสุด แม้ต้องเผชิญหน้ากับกึ่งยอดคนสูงสุดถึงสี่ตน ทั้งคู่ก็ไม่ได้เพลี่ยงพล้ำ ส่งผลให้กองกำลังเก้าชั้นฟ้าภายใต้การนำของพวกเขากลับมาชิงความได้เปรียบ
นี่คือบทบาทของผู้นำในสนามรบ พวกเขาไม่เพียงแต่ทะลวงอุปสรรคทั้งปวง แต่ยังช่วยปลุกขวัญกำลังใจ ทำให้ผู้คนสามารถระเบิดพลังต่อสู้ที่ก้าวข้ามขีดจำกัดของตนออกมาได้!
ในขณะที่หลินเยว่เข้าร่วมในสมรภูมินั้น เขาวางตัวต่ำต้อยอย่างยิ่ง ไม่ได้เรียกร้องความสนใจจากใคร เพียงแค่มุ่งมั่นที่จะสังหารศัตรูให้ได้มากที่สุด ทว่าเขากลับพบว่าตนเองถูกโอบล้อมด้วยยอดฝีมือมากขึ้นเรื่อยๆ เริ่มจากสองคน เป็นสี่คน และสุดท้ายยอดคนถึงหกตนก็จู่โจมเขาพร้อมกัน!
เป็นเพราะหลินเยว่ในยามนี้มีพลังที่เหนือชั้นกว่ายอดคนเหล่านี้อย่างมหาศาล ร่างกายเนื้อของเขาแข็งแกร่งยิ่งกว่าเผ่ามดเขาสวรรค์เสียอีก เพียงการตวัดกระบี่ไม่กี่ครั้ง ยอดคนธรรมดาจากต่างภพก็ถูกเขาสังหารสิ้น! ยอดคนและกึ่งยอดคนสูงสุดหลายท่านจากฝั่งเก้าชั้นฟ้าที่พอมีเวลาว่าง ต่างก็เริ่มหันมามองทางเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความทึ่ง
“เร็วเข้า...! ใครก็ได้ เจ้านี่มันไม่ธรรมดา รีบเข้ามาช่วยกันรุมเร็ว!”
เมื่อเห็นสหายร่วมรบถูกกระบี่ของหลินเยว่ฟันจนร่างยักษ์ร่วงหล่นลงมาพร้อมห่าฝนโลหิตย้อมทั่วฟ้า ยอดคนจากต่างภพผู้นี้ก็ไม่อาจทนเงียบได้อีกต่อไป เขาแผดเสียงร้องขอความช่วยเหลือสุดกำลัง!
“เจ้าเด็กน้อย บังอาจโอหังนัก!”
ขวานศึกเล่มยักษ์จามลงมา อัดแน่นด้วยอักขระเทพของกึ่งยอดคนสูงสุด สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ มีพลานุภาพหมายจะผ่าฟ้าดินให้แยกออกจากกัน มันมิใช่อาวุธไร้ค่าที่เสริมพลังด้วยปัจจัยภายนอกทั่วไป
“เจ้าหนุ่มตระกูลหลิน ถอยออกมา!”
ชายชราแห่งเก้าชั้นฟ้าผู้หนึ่งพุ่งเข้ามาหาพลางโบกธงรบในมือ ด้วยความเป็นห่วงความปลอดภัยของหลินเยว่! เขาตั้งใจจะเข้ามารับการโจมตีนี้แทน!
ทว่าหลินเยว่กลับก้าวเดินออกไปก่อน กระบี่ยาวทองดำที่อาบไล้ด้วยอักขระนิรันดร์พุ่งเข้าปะทะกับศัตรู
“กระบี่หยินหยางไร้ชีพ!”
หนึ่งกระบี่ตัดผ่านหยินหยาง ปลิดชีพทุกสรรพสิ่ง! นี่คืออิทธิฤทธิ์เทพแห่งการทำลายล้างขั้นสูงสุดของหลินเยว่ มันช่างดุดันและทรงพลังอย่างหาที่เปรียบมิได้!
เริ่มจากขวานศึกที่แตกกระจาย ตามด้วยแขนของคู่ต่อสู้ที่แหลกละเอียด และสุดท้ายร่างกายทั้งหมดก็ระเบิดออก! อานุภาพของกระบี่นี้รุนแรงยิ่งกว่าครั้งก่อนๆ ปราณกระบี่ฉีกกระชากมิติว่างเปล่าให้ขาดสะบั้น พาดผ่านไปทั่วทั้งดินแดนโบราณ
นี่คือผลประโยชน์จากการกรำศึกนองเลือดที่ไร้สิ้นสุด! ไม่ระเบิดพลังออกมาในความสิ้นหวัง ก็จงตายไปในความสิ้นหวังเสีย! แม้แต่พวกที่คิดจะลอบจู่โจมจากด้านหลังก็ยังถูกบดขยี้ด้วยปราณกระบี่เพียงสายเดียวนี้!
“ดี...!”
“น่าทึ่งนัก มีศักยภาพแห่งราชันโดยแท้! ยอดคนอะไรกัน เป็นได้แค่เหยื่อคมกระบี่เดียวเท่านั้น!”
บนสมรภูมิ เหล่านักรบเก้าชั้นฟ้าต่างพากันโห่ร้องยินดีเสียงดังกึกก้อง ทำให้ขวัญกำลังใจของต่างภพดิ่งฮวบลงทันที พวกเขารู้ดีว่ามียอดอัจฉริยะไร้คู่เปรียบอีกคนถือกำเนิดขึ้นท่ามกลางสงครามครั้งนี้แล้ว
“ฮ่าๆๆๆ! ลูกหลานเก้าชั้นฟ้าของพวกเราแข็งแกร่งกว่าพวกสารเลวอย่างไร้ยางอายอย่างพวกเจ้าเป็นไหนๆ!”
ตัวตนระดับสูงสุดที่กำลังห้ำหั่นกันเหนือท้องฟ้าหัวเราะร่าด้วยความสะใจกับผลลัพธ์นี้ และเอ่ยเย้ยหยันออกมาอย่างเปิดเผย!
“หึ! มันจะฆ่าได้สักกี่คนกันเชียว? อัจฉริยะในภพของข้าไม่ได้มีแค่คนพวกนี้! จงฟังคำสั่งของข้า โอบล้อมและรุมสังหารเจ้านี่ให้ดับสูญเสีย!”
เซียนอมตะจากต่างภพคร้านจะโต้เถียง เขาประกาศก้องมาจากฟากฟ้า สั่งให้มีการรุมสังหารหลินเยว่โดยตรง!
“ไร้ยางอาย!”
“ห่วงตัวเองก่อนเถอะ! ฆ่า!”
“ข้าชื่อเฟิงอี จากตระกูลเฟิงฉางเซิง สหายตัวน้อย พรสวรรค์ของเจ้านั้นเลิศล้ำยิ่งนัก แต่เจ้าอย่าได้ถลำลึกเข้าไปในวงล้อมศัตรูเกินไป มิเช่นนั้นพวกเราจะช่วยเหลือเจ้าได้ยาก!”
ชายชราเอ่ยขึ้นด้วยความกังวลใจ เขาเฝ้าสังเกตอัจฉริยะผู้นี้มาตลอดราวกับผู้อาวุโสห่วงใยลูกหลาน ชายชราผู้นี้คือกึ่งยอดคนสูงสุดระดับปรมาจารย์ ผู้เคี่ยวกรำตนเองในขอบเขตนี้มาอย่างยาวนาน และได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในบุคคลที่มีโอกาสบรรลุระดับสูงสุดได้มากที่สุด!
หลินเยว่: “อาวุโสเฟิง ท่านมิต้องกังวล ตราบใดที่ตัวตนระดับสูงสุดไม่ลงมือ ก็ไม่มีใครฆ่าข้าได้! คอยดูข้าบดขยี้ศัตรูเถอะ!”
“ช่างคุยโวนัก มาดูกันว่าเจ้าจะฆ่าได้สักกี่ศพ! ห้าคนหรือสิบคนกันเชียว!” ในตอนนั้นเอง ยอดคนจากต่างภพที่เพิ่งมาถึงก็เอ่ยขึ้น เขาคืออสูรราชันว่างเปล่า และได้นำคนมาล้อมคนทั้งสองไว้เรียบร้อยแล้ว
เฟิงอีไม่มีท่าทีลนลาน เมื่อเห็นคนมาล้อมมากขึ้นเขาก็ยอมรับความตายได้นานแล้ว เพียงแต่รู้สึกเสียดายแทนชายหนุ่มผู้นี้เท่านั้น! เขากระชับธงรบในมือแน่นพลางเอ่ยว่า “เดี๋ยวข้าจะพยายามฉีกวงล้อมให้เป็นช่องว่าง เจ้าต้องหาโอกาสหนีไปให้ได้! อนาคตนั้นเป็นของพวกเจ้าคนรุ่นใหม่!”
“อาวุโสเฟิง ท่านล้อเล่นแล้ว ลูกหลานเก้าชั้นฟ้าจะกลัวตายในศึกรบได้อย่างไร และพวกเราจะทอดทิ้งสหายร่วมรบเพื่อหนีเอาตัวรอดคนเดียวได้อย่างไร? ตระกูลหลินฉางเซิงของข้าไม่มีคนประเภทนั้น!”
“ฮ่าๆ! พูดได้ดีสหายร่วมรบ! เช่นนั้นเรามาฟันไอ้พวกสารเลวพวกนี้ไปด้วยกันเถอะ! ฆ่า!” กล่าวจบ เขาก็สะบัดธงรบในมือและพุ่งเข้าโจมตีทันที!
กึ่งยอดคนสูงสุดหกตน ยอดคนขอบเขตหนึ่งหลุดพ้นอีกแปดตน ล้วนแต่เป็นระดับราชันทั้งสิ้น และส่วนใหญ่พุ่งเป้าไปที่เฟิงอี!
“ตายซะ!”
ง้าวศึกเล่มหนึ่งพุ่งทะลวงผ่านฟ้าดิน ประกายเย็นวาบเฉียบคม ทว่ากลับถูกธงรบของเฟิงอีสะบัดกลับไป!
ทว่าคู่ต่อสู้ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ ภายใต้การนำของอสูรราชันว่างเปล่า อิทธิฤทธิ์เทพแห่งมิติที่ประหลาดล้ำกำลังก่อตัวขึ้น หมายจะใช้วิชาเคลื่อนย้ายมิติเพื่อข้ามระยะทางมาปลิดชีวิตคนทั้งสอง
เหล่าอดคนที่อยู่เบื้องหลังต่างก็โจมตีพร้อมกัน! ก่อนที่การจู่โจมจะมาถึง นิมิตประหลาดก็เริ่มสำแดงอานุภาพ พลังของมันสั่นสะเทือนสวรรค์! พวกเขาต้องการจะกำจัดคนทั้งสองให้สิ้นซากในคราวเดียว เพื่อตัดไฟแต่ต้นลม!
“ข้ายอมรับว่าเจ้าแข็งแกร่งมากเจ้าหนุ่ม เจ้าสังหารราชันในภพของข้าไปมากมาย ช่างน่าเสียดายนัก! แต่อัจฉริยะย่อมต้องถูกปลิดทิ้งตั้งแต่ยังไม่ผลิบาน!”
อสูรว่างเปล่าเอ่ยขึ้น มันคือกึ่งยอดคนสูงสุดระดับปรมาจารย์! ในขอบเขตนี้มันหาคู่ต่อสู้ได้ยากยิ่ง มีเพียงคนจากตระกูลจักรพรรดิบางกลุ่มที่หลบซ่อนตัวเท่านั้นที่พอจะเทียบเคียงได้
วิถีว่างเปล่าของอสูรว่างเปล่า ผนวกกับวิชาโบราณที่น่าหวาดหวั่นและอิทธิฤทธิ์เทพที่ถาโถมมาจากด้านหลัง ดูราวกับท้องฟ้ากำลังถล่มลงมาหมายจะกลืนกินคนทั้งสอง!
ทว่าทั้งคู่ไม่มีความหวาดกลัว โดยเฉพาะธงรบของเฟิงอีซึ่งเป็นอาวุธระดับสูงสุด เพียงการสะบัดธงครั้งเดียว อิทธิฤทธิ์เทพเหล่านั้นก็มลายหายไปจนสิ้น!
เฟิงอีและหลินเยว่ยืนหันหลังชนกันในยามนี้ ราวกับสหายศึกที่ร่วมรบกันมานานนับปี!
หลังจากเวลาผ่านไปเนิ่นนาน เฟิงอีที่ก้าวเข้าสู่ขอบเขตสูงสุดไปแล้ว ยังคงหวนนึกถึงการศึกในวันนี้ด้วยความตื่นเต้นอย่างที่สุด
ในตอนนั้น เขาเล่าให้ลูกหลานฟังว่า: ครั้งหนึ่งข้าเคยร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับราชันผู้ยิ่งใหญ่ในยุคสงคราม! พวกเราสองคนร่วมมือกันทำให้ราชันจากต่างภพนับสิบคนต้องขวัญหนีดีฝ่อ พากันหนีเตลิดร้องไห้หาพ่อหาแม่!
ทุกครั้งที่เล่าเรื่องนี้ เด็กๆ มักจะออกมาตั้งคำถามกับเขาเสมอ!
“หนูได้ยินตาแก่บ้านข้างๆ บอกว่า ในศึกนั้นคุณปู่ได้แต่ยืนเชียร์อยู่ข้างๆ ไม่ได้ทำอะไรเลย! แบบนั้นหนูก็ทำได้!”
พอได้ยินแบบนั้น เขามักจะโมโหหัวฟัดหัวเหวี่ยง: “ไปๆๆ! เจ้าเด็กพวกนี้มาจากไหนกัน ยังไม่หย่านมดีเลยด้วยซ้ำ! พวกเจ้าไม่เข้าใจเรื่องความสัมพันธ์ของมนุษย์หรอก!”
ในสมรภูมิ
หลินเยว่เห็นอิทธิฤทธิ์เทพของศัตรูกำลังจะพุ่งเข้ามาปะทะ จึงเอ่ยว่า “พี่ชาย รอก่อนเถอะ ท่านช่วยใช้ธงรบนี่คุ้มกันข้าที ข้าจะสังหารพวกมันให้หมดเอง!”
“ตกลง!”
เฟิงอีได้ยินคำพูดที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจอย่างไร้ขีดจำกัดของหลินเยว่ เขาก็รับคำโดยสัญชาตญาณ จนลืมสิ่งที่เขาตั้งใจจะทำในตอนแรกไปเสียสนิท!
เมื่อต้องเผชิญกับวิชาล้ำค่านับสิบและวิชาสังหารสั่นสะเทือนโลกของเหล่าราชันทั้งสิบสี่ตน ทั่วทั้งร่างของหลินเยว่ก็เริ่มเข้าสู่สภาวะการยกระดับพลังถึงขีดสุด ปราณโลหิตจากร่างกายเนื้อเริ่มแผ่ซ่านพลังเทพขั้นสูงสุดออกมาประดุจดวงตะวันที่แผดเผา
เฟิงอีสัมผัสได้ถึงปราณโลหิตที่น่าตกใจจากด้านหลัง และมิติว่างเปล่าที่บิดเบี้ยวจากการถูกเผาผลาญ สนามพลังเริ่มก่อตัวขึ้นรอบตัวเขาจากการระเบิดพลังเทพของหลินเยว่ จนแปรเปลี่ยนกลายเป็นอาณาเขตหนึ่ง
เพียงแต่อาณาเขตนั้นมิได้มุ่งเป้ามาที่เขา ถึงกระนั้นเขาก็ยังตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวและมีสีหน้าที่ไม่อยากจะเชื่อสายตา!
สิ่งนี้ทำให้เขานึกถึงสองพี่น้องจากเผ่ามดเขาสวรรค์ในสนามรบเมื่อครู่! การสำแดงพลังเช่นนี้... นี่คือยอดอัจฉริยะไร้คู่เปรียบที่มีร่างกายเนื้อแข็งแกร่งไม่ด้อยไปกว่าเผ่ามดเขาสวรรค์เลย! เหลือเชื่อจริงๆ! การที่มนุษย์คนหนึ่งจะครอบครองร่างกายเนื้อที่ทัดเทียมกับเผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกได้ หรือว่าชายหนุ่มผู้นี้จะเป็นราชันอมตะกลับชาติมาเกิด!
หลินเยว่ชูมือขึ้นและฟาดฟันกระบี่ออกไป!
ไม่มีวิชาล้ำค่าที่หรูหรา หรือชื่อเรียกที่วิจิตรบรรจงใดๆ! ตัวหลินเยว่เองไม่ได้ฝึกฝนวิชาล้ำค่ามากมายนัก สิ่งที่เขาใช้มีเพียงวิชาที่วิวัฒนาการมาจากบทมรรคาหยินหยาง ซึ่งหลินเยว่ได้นำมาต่อยอดด้วยวิถีกระบี่ของตน
และสิ่งที่วิถีมรรคาบู๊มนุษย์เซียนฝึกฝนก็คือร่างกายของมนุษย์เอง ตราบใดที่แข็งแกร่งพอ วิชาที่เรียกว่าวิชาล้ำค่าก็สามารถเนรมิตขึ้นได้ตามใจชอบ เช่นเดียวกับในยามนี้ อักขระเทพแห่งมรรคาที่วิวัฒนาการจนถึงขีดสุดด้วยพลังเทพนั้น แข็งแกร่งกว่าวิชาล้ำค่าที่เน้นเพียงความสวยงามเหล่านั้นมากนัก บางทีอาจมีเพียงคัมภีร์ระดับคัมภีร์นิรันดร์ หรือคัมภีร์โบราณระดับสูงสุดที่มุ่งเน้นร่างกายเนื้อเท่านั้นที่พอจะทำให้หลินเยว่หวั่นไหวได้บ้าง!
“กระบี่หยินหยางไร้ชีพ!”
ทว่าเพียงการสะบัดกระบี่ที่ดูเรียบง่ายเช่นนี้ มีเพียงตัวตนในระดับสูงสุดเท่านั้นที่จะพอมีความหวังในการต้านทานได้
อิทธิฤทธิ์เทพทั้งมวลถูกฟันขาดสะบั้น วิชาโบราณทั้งหมดถูกบดขยี้ และวิชาลับในการเข้าสู่มิติว่างเปล่าของอสูรว่างเปล่าก็ถูกฟันทะลวงเข้าใส่ตรงๆ เพราะพื้นที่ถูกฉีกกระชาก ทุกสรรพสิ่งจึงไม่มีที่ให้หลบซ่อน เปรียบเสมือนหมอกควันที่ถูกปัดเป่าให้กระจัดกระจายไป
หลังจากกระบี่เดียวนี้ ต่างภพก็พลันเงียบงัน! เพียงหนึ่งกระบี่ก็สามารถสยบวิชาลับของเหล่าราชันยอดคนนับสิบได้จนสิ้น!