บทที่ 23 แค่ชั่ววูบแห่งความคิด

บทที่ 23 แค่ชั่ววูบแห่งความคิด

เสียงของสาวแว่นกรอบกลมไม่ได้ดังมากนัก แต่ทุกถ้อยคำกลับหนักแน่นราวกับระฆังใบใหญ่ที่ฟาดลงกลางใจของซ่งอี๋หานจนเจ็บแปลบ

กูเจ๋อ... ตัดใจจากเธอไปแล้วจริงๆ หรือ?

"ถ้าเธออยากจะกอบกู้ความรักครั้งนี้จริงๆ มีสองเรื่องที่เธอต้องทำให้ได้!"

"หนึ่ง ขีดเส้นแบ่งกับบรรดาเพื่อนชายคนสนิททั้งหลายแหล่ของเธอให้ชัดเจน"

"สอง เลิกทำตัววางก้ามกดขี่เขาซะที พวกเธอเป็นแฟนกัน เป็นคนที่เท่าเทียมกัน! บางครั้งที่เธอทำกับกูเจ๋อ เหมือนเห็นเขาเป็นคนรับใช้ที่นึกจะเรียกก็เรียก นึกจะไล่ก็ไล่!"

"ไม่อย่างนั้น ต่อให้เทวดาหน้าไหนก็ช่วยความรักของเธอไม่ได้!"

พูดจบ สาวแว่นก็รูดม่านปิดทันที ปฏิเสธที่จะเสวนากับซ่งอี๋หานต่อ

"เอ่อ... ฉัน..."

ซ่งอี๋หานหันไปมองเพื่อนร่วมห้องอีกสองคนด้วยสายตาตื่นตระหนก แต่พวกเธอกลับแสดงท่าทีเดียวกัน ราวกับพร้อมใจกันคว่ำบาตรซ่งอี๋หาน

ทัศนคติไม่ตรงกัน ก็อย่าฝืนอยู่ร่วมกันเลย

เพื่อกูเจ๋อ เธอควรจะตัดความสัมพันธ์กับต้วนหมิงตงงั้นเหรอ?

คืนนั้น ซ่งอี๋หานนอนพลิกตัวไปมาข่มตานอนไม่หลับ

ภาพความทรงจำที่มีร่วมกับกูเจ๋อฉายวนซ้ำไปซ้ำมาในหัวราวกับม้วนฟิล์มที่ถูกกรอถอยหลัง เธอไม่รู้ตัวเลยว่าเผลอหลับไปตอนไหน

ในความฝัน กูเจ๋อถือช่อดอกไม้ ใบหน้าเปื้อนยิ้ม แววตาอ่อนโยนเหมือนเช่นเคย

ในขณะที่ซ่งอี๋หานกำลังจะวิ่งเข้าไปหาเพื่อระบายความอัดอั้นตันใจทั้งหมด จู่ๆ ก็มีผู้หญิงอีกคนที่มีรูปร่างหน้าตาสะสวยปรากฏตัวขึ้นขวางหน้ากูเจ๋อ

เธอคนนั้น 'แย่ง' ดอกไม้ไปจากมือกูเจ๋อ แล้วสวมกอดเขาต่อหน้าต่อตาเธอ

ที่ซ่งอี๋หานรับไม่ได้ที่สุดคือ ทั้งสองคนค่อยๆ โน้มหน้าเข้าหากัน ราวกับกำลังจะจูบกัน!

"ไม่นะ!"

ซ่งอี๋หานกรีดร้องด้วยความสิ้นหวัง สะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก แม้อากาศจะไม่ร้อนอบอ้าว แต่ร่างกายของเธอกลับชุ่มไปด้วยเหงื่อ

เธอไม่มีวันยอมให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเด็ดขาด!

ต่อให้ต้องยอมลดทิฐิลงบ้าง แล้วเป็นฝ่ายเข้าไปขอโทษกูเจ๋อก่อนก็ตาม!

ซ่งอี๋หานเคาะหัวเตียงข้างๆ เบาๆ

สาวแว่นผู้ยังงัวเงียโผล่หน้าออกมาจากหลังม่านด้วยความงุนงง "มีอะไรเหรอ"

"ขอบใจนะสำหรับเรื่องที่พูดเมื่อวาน มันทำให้ฉันคิดอะไรได้เยอะเลย"

"วันนี้ ฉันจะให้โอกาสดีๆ กับกูเจ๋อ!"

พูดจบ ซ่งอี๋หานก็รีบลุกไปอาบน้ำแต่งตัวด้วยความตื่นเต้น

สาวแว่นหาววอด "ดีแล้วล่ะที่คิดได้"

หืม?

เดี๋ยวนะ

ไอ้ที่บอกว่า 'จะให้โอกาสดีๆ กับกูเจ๋อ' นี่มันหมายความว่ายังไงกันแน่?

...

ณ ห้องเรียนอาคารเรียนรวม มหาวิทยาลัยเจียงโจว นักศึกษาที่มาเรียนคาบแปดโมงเช้าต่างวุ่นวายกันไปหมด

บ้างก็สาละวนกับการยัดไข่ต้ม ซาลาเปา น้ำเต้าหู้ และปาท่องโก๋เข้าปาก บ้างก็ง่วนอยู่กับการจีบสาวน้อยนิดที่มีอยู่ในห้อง บ้างก็มือเป็นระวิงกับการกด Ctrl+C และ Ctrl+V เพื่อปั่นการบ้านให้เสร็จทันเวลา

ในเวลานี้ เจ้าสี่กำลังยืนพิงโต๊ะของกูเจ๋อด้วยสีหน้ากังวล

"พี่เจ๋อ มั่นใจจริงๆ เหรอ? พี่ก็รู้นิสัยหัวโบราณของอาจารย์เฉินดี วันนี้แกต้องจ้องเล่นงานพี่แน่ๆ"

มองดูกูเจ๋อที่กำลังรัวนิ้วเขียนโค้ดที่เขาเริ่มดูไม่รู้เรื่อง เจ้าสี่ก็ยังอดหวั่นใจไม่ได้

"ไม่ต้องห่วง อีกเดี๋ยวฉันจะทำให้อาจารย์เฉินเซอร์ไพรส์จนพูดไม่ออกเลยคอยดู"

กูเจ๋อเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ

นี่คือผลงานจากการอดหลับอดนอนมาหลายคืน แม้ตอนนี้จะเป็นเพียงโครงร่างคร่าวๆ แต่โค้ดหลักๆ ก็เสร็จสมบูรณ์และรันได้ไม่มีปัญหา

ในชาติที่แล้ว เขาเป็นถึงหัวหน้าฝ่ายเทคนิคของบริษัทยักษ์ใหญ่เชียวนะ

ถ้าพกเอาแนวคิดและเทคโนโลยีล้ำสมัยจากโลกอนาคตอีกสิบปีข้างหน้ากลับมา แล้วยังทำให้ตาแก่อนุรักษนิยมคนหนึ่งประทับใจไม่ได้ โค้ดนับหมื่นบรรทัดที่เขียนมาทั้งชีวิตก็คงเสียเปล่าแล้ว

"เหอะ ฝีมือแค่ไหนไม่รู้ แต่ขี้คุยเก่งใช้ได้เลยนี่หว่า"

"อาจารย์เฉินเคยทำงานในฝ่ายวิจัยและพัฒนาของบริษัทข้ามชาติมาตั้งหลายแห่ง ลูกไม้ตื้นๆ ของแกไม่มีทางตบตาอาจารย์เฉินได้หรอก!"

เสียงน่ารำคาญดังมาจากทางเดิน ต้วนหมิงตงยืนชะเง้อค้อมองโค้ดบนหน้าจอของกูเจ๋ออย่างสอดรู้สอดเห็น ราวกับไก่ที่จะขโมยกินข้าวเปลือกแต่กลัวโดนจับได้

เจ้าสี่หรี่ตามองต้วนหมิงตงแล้วแค่นหัวเราะ "แหม ต้วนหมิงตง จำได้ว่าคาบที่แล้วตอนโดนด่าว่าลอกการบ้าน นายยังแอบสาปแช่งอาจารย์เฉินลับหลังอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?"

"ไหงจู่ๆ วันนี้กลายเป็นแฟนคลับตัวยงของอาจารย์เฉินไปซะได้ล่ะ?"

คนตาดีมองปราดเดียวก็รู้ว่าต้วนหมิงตงไม่ได้ศรัทธาอะไรในตัวเฉินกวงเสวียหรอก แค่หาพวกช่วยรุมกินโต๊ะกูเจ๋อเท่านั้นแหละ!

"ยะ... อย่ามาพูดมั่วๆ นะ! ฉันไปพูดให้ร้ายอาจารย์เฉินตอนไหน!"

เพื่อนร่วมชั้นอีกคนผสมโรงแซวขึ้นมาบ้าง "จะว่าไป งานกลุ่มรอบนี้ ถ้าไม่ได้กูเจ๋อช่วยนายกับซ่งอี๋หาน นายคงไม่ได้ก๊อปวางจากเน็ตมาส่งอีกหรอกนะ?"

ต้วนหมิงตงกระแอมไอแก้เก้อ ความมั่นใจหดหายไปเกือบครึ่ง "เรื่องซอฟต์แวร์จะเรียกว่าก๊อปปี้ได้ยังไง เขาเรียกว่าการอ้างอิง... อ้างอิงต่างหากโว้ย..."

บรรยากาศในห้องเรียนเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะครื้นเครง

ทันใดนั้น ร่างระหงของใครบางคนก็เดินเข้ามาในห้อง

แม้ซ่งอี๋หานจะไม่ได้แต่งตัวจัดเต็มเหมือนไปออกงาน แต่เห็นได้ชัดว่าวันนี้เธอพิถีพิถันกับการแต่งตัวเป็นพิเศษ

กระโปรงทรงนักเรียนญี่ปุ่นลายสก๊อตน่ารัก เข้ากับเครื่องหน้าจิ้มลิ้มอ่อนเยาว์ ส่งให้เธอดูสวยสะดุดตาระดับท็อปคลาส

คณะคอมพิวเตอร์มีผู้ชายมากกว่าผู้หญิงอยู่แล้ว นักศึกษาที่กำลังเล่นหยอกล้อกันอยู่ต่างพากันเงียบกริบเมื่อเห็นซ่งอี๋หานเดินเข้ามา

แม้หลายคนจะรู้สึกลึกๆ ว่านิสัยของซ่งอี๋หานมีปัญหา แต่ก็อดปฏิเสธไม่ได้ว่า... บางครั้งทัศนคติที่มีต่อคนคนหนึ่งก็ขึ้นอยู่กับหน้าตาจริงๆ!

"หวัด... หวัดดีอี๋หาน วันนี้สวยจังเลยนะ!"

นักศึกษาชายแถวหน้าคนหนึ่งรวบรวมความกล้าทักทายซ่งอี๋หาน แต่เธอกลับเดินเชิดหน้าผ่านไปราวกับนางหงส์ผู้สง่างาม ไม่แม้แต่จะชายตามอง มุ่งตรงไปยังทิศทางหนึ่งอย่างแน่วแน่

สายตาทุกคู่ในห้องหันตามจังหวะการก้าวเดินของซ่งอี๋หาน ทำให้เธอกลายเป็นจุดศูนย์กลางความสนใจอย่างแท้จริง

ต้วนหมิงตงที่เมื่อครู่กำลังคิดหาวิธีกู้หน้าคืน จู่ๆ ก็รู้สึกฮึกเหิมขึ้นมา

พวกแกเก่งนักไม่ใช่เหรอ?

แค่เขียนโค้ดทำโปรเจกต์ได้ คิดว่าเท่นักหรือไง!

จะมีประโยชน์อะไรถ้าสุดท้ายก็ยังคุยกับผู้หญิงไม่เป็น!

ดูอย่างเขา ต้วนหมิงตงสิ มีสาวสวยระดับนางฟ้ามาคลอเคลียข้างกาย ใครเห็นก็ต้องอิจฉาตาร้อนกันเป็นแถว!

"อี๋หาน เมื่อวานกลับไปไม่เป็นหวัดใช่ไหม กระโปรงตัวนี้สวยมากเลยนะ ฉัน..."

ซ่งอี๋หานปรายตามองต้วนหมิงตงแวบหนึ่ง แววตาแฝงความลังเลใจเล็กน้อย

เพื่อนร่วมห้องทั้งสามของเธอมองมาที่ซ่งอี๋หานเป็นตาเดียว พร้อมใจกันส่ายหน้าให้เธอโดยสัญชาตญาณ

จะเลือกแฟนหนุ่มที่แสนดีเพอร์เฟกต์ หรือจะเลือกเพื่อนชายคนสนิทจอมประจบสอพลอที่ไร้น้ำยา มันขึ้นอยู่กับการตัดสินใจเพียงชั่ววูบของเธอแล้ว