ตอนที่ 49 บี้-ม้า-วัว

ระหว่างที่กรรมการกำลังตรวจสอบถุงมือและกางเกงว่าไม่มีอะไรผิดปกติ พร้อมทั้งทาวาสลีนที่ใบหน้าให้เรียบร้อยนั้น ชุยเจี้ยนก็หันซ้ายหันขวามองไปรอบ ๆ พลันเห็นตวนมู่โก่วต้านทั้งสามคนนั่งอยู่ตรงมุมที่เขากำลังจะเดินเข้าสู่กรงแปดเหลี่ยมพอดี พอได้รับแรงใจจากพรรคพวกเต็ม ๆ ชุยเจี้ยนก็ยืดอกขึ้นมาทันที

เสียงพิธีกรดังขึ้น “ต่อไปเชิญพบกับนักสู้จากแดนไกล ประเทศดินแดนแห่งเสรี! เขามีนามว่า—ชูค·มาร์ตี้·ลาคูตูอาลิมานานา·มาร์คุซูลิมาตาต้า! หรือชื่อภาษาจีนว่า—บี้-ม้า-วัว! ส่วนสูง 1 เมตร 86 น้ำหนัก 90 กิโลกรัม อาชีพหลักคือเทรนเนอร์ฟิตเนส ลองดูสิครับ ร่างกายเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ พลังมหาศาลสมกับฉายา ‘อสูรถ่านหิน’ จริง ๆ!”

ชุยเจี้ยนทำหน้าที่เกร็งอยู่แทบหลุดหัวเราะออกมา “เชี่ย! ตั้งชื่อเล่นได้ปั่นเกินไปหน่อยแล้ว!”

อีกฝ่ายที่ชื่อบี้-ม้า-วัวก็เห็นสีหน้าของเขาชัดเต็มตา ไหนเลยจะไม่รู้ว่าหมอนี่กำลังคิดอะไรอยู่กันเล่า ในฐานะที่ตัวเองก็พูดจีนได้ทั้งแมนดารินและสำเนียงเซี่ยงไฮ้อย่างคล่อง เขาย่อมเข้าใจดีว่าคำว่า “บี้” นั้นไปพ้องกับคำหยาบแค่ไหน

เขาหน้าเครียดขึ้นมาทันที “เฮ้ นายหัวเราะชื่อฉันนี่มันไม่ให้เกียรติกันเลยนะ!”

“โอเค ๆ ๆ อสูรถ่านหิน” ชุยเจี้ยนรีบโบกมือ “อย่าคิดมากเลย ที่หัวเราะเมื่อกี้เป็นเพราะประทับใจจริง ๆ ไม่ได้ดูถูกอะไรทั้งนั้น นายลองฟังเสียงคนดูสิ นั่นคือการยกย่องนายชัด ๆ!”

ทันใดนั้นเสียงหัวเราะแตกฮือจากคนดูรอบสนามก็ดังก้องไม่หยุด บรรยากาศฮากระจาย พิธีกรเองก็โดนสายตากร้าวของบี้-ม้า-วัวจ้องเขม็งจนถอยหลังไปหนึ่งก้าว รีบเปลี่ยนไปแนะนำชุยเจี้ยนแทน

“อีกฝั่งคือนักสู้จากมหาลัยมหานคร—ชุยเจี้ยน! ส่วนสูง 1 เมตร 76 น้ำหนัก 70 กิโลกรัม ถึงแม้กล้ามจะไม่บึกเท่าบี้-ม้า-วัว แต่ดูสัดส่วนแล้วสมบูรณ์แบบตามฉบับหนุ่มเอเชีย แถมยังมีรอยสักเท่ ๆ บอกเลยว่าเป็นขวัญใจสาวรวย แชมป์ของเหล่าเด็กฝันเปียก เอ่อ…แต่หน้าตาอาจจะดรอปไปนิดหนึ่งนะครับ”

“เฮ้ ๆ หยุดเลย!” ชุยเจี้ยนรีบโบกมือปิดไมค์พิธีกรทันที “พอแล้ว! กระตุ้นบรรยากาศพอหอมปากหอมคอ อย่าเว่อร์ไปมากกว่านี้!”

“งั้นก็…เริ่มการแข่งได้เลย!”

พูดจบพิธีกรก็เผ่นออกไปทันควัน ปล่อยให้กรรมการเข้ามาแทนที่ อธิบายกติกาสั้น ๆ ทั้งห้ามตีท้ายทอย ห้ามเตะเป้า ห้ามโจมตีลำคอ แล้วก็ให้ทั้งคู่ชนกำปั้นกันเป็นสัญญา ก่อนตะโกนลั่น “เริ่ม!”

ชุยเจี้ยนยกการ์ดตั้งท่า กระโดดสลับเท้าเหมือนนักมวยสากลผสมมวยจีน สายตาจับจ้องร่างบึกบึนตรงหน้าอย่างไม่กะพริบ

ร่างยักษ์ผิวดำอย่างบี้-ม้า-วัวพุ่งเข้ามาทั้งตัว เหมือนกำแพงคอนกรีตเคลื่อนที่ แรงกดดันแทบทะลุออกมาจากทุกฝีก้าว คนทั่วไปเจอเข้าแบบนี้ต้องใจฝ่อแทบยืนไม่อยู่แน่

แต่ชุยเจี้ยนไม่ใช่มือใหม่อีกแล้ว หลังจากออกท่องราตรีไล่ซัดโจรทุกคืนตลอดเดือน ความใจแข็งของเขาขัดเกลาเต็มที่แล้ว! พอเห็นบี้-ม้า-วัวพุ่งเข้ามา ก็ใช้ก้าว “อวิ๋นปู้” เอี้ยวตัวหลบไปด้านข้าง วาดหมัดฟาดใส่สีข้างอีกฝ่ายทันที

ทว่าเจ้าตัวกล้ามเนื้อหนาเตอะกลับแทบไม่สะทกสะท้าน ยกหมัดยักษ์ฟาดสวนกลับมาเหมือนค้อนหนัก ๆ เฉียดหน้าชุยเจี้ยนไปแค่นิดเดียว

สองสามครั้งผ่านไป ชุยเจี้ยนเหงื่อซึมออกมาเล็กน้อย แต่ยังหายใจสม่ำเสมอ ต่างกับบี้-ม้า-วัวที่เริ่มหอบแรง ร่างกายใหญ่โตบึ้กบั๊กแต่ความทนทานกลับต่ำสุด ๆ ยิ่งออกแรงก็ยิ่งหมดเร็ว

ปัญหาคือ…หมัดของชุยเจี้ยนต่อยใส่ไปเหมือนฝนโปรย แต่เหมือนทุบก้อนหิน ต่อให้โดนหลายที บี้-ม้า-วัวก็ยังไม่สะเทือนเลยสักนิด! พอเล็งจะซัดเข้าหน้า กลับถูกอีกฝ่ายหลบวูบไปทุกที สัญชาตญาณนักสู้ของเขายังมีอยู่พอตัว

“หึ…หายใจหอบแบบนี้ยังทำเก่งอีก!” ชุยเจี้ยนหัวเราะเยาะ

เสียงโห่ฮาจากคนดูดังขึ้นเรื่อย ๆ พวกเขาอยากเห็นการชนกันตรง ๆ แบบเลือดสาด ไม่ใช่เกมหลบวนไปมาแบบนี้ เลยตะโกนด่าชุยเจี้ยนให้เลิกวิ่งหนีแล้วสู้ซะที

แต่ชุยเจี้ยนยังคงนิ่ง ไม่สนใจเสียงรอบข้าง เพราะรู้ดีว่าถ้าพลาดให้บี้-ม้า-วัวซัดตรง ๆ สักหมัดเดียว เขาอาจได้ไปนอนหยอดน้ำเกลือทันที!

“อย่าหนีสิวะ! ถ้ามีลูกผู้ชายก็สู้ตรง ๆ หน่อย!” บี้-ม้า-วัวคำรามทั้งที่หอบจนแทบขาดใจ

“ตรง ๆ บ้านพ่อแกสิ! ฉันไม่โง่ไปยืนเป็นกระสอบทรายหรอก!” ชุยเจี้ยนตะโกนตอบพลางหลบอีกหมัด

กริ๊งงงงงง!!

เสียงระฆังพักยกดังขึ้น ช่วยชีวิตเขาไว้พอดี

เจ้าหน้าที่รีบเอาเก้าอี้มาให้ชุยเจี้ยน เขาทรุดนั่งทันที ก่อนจะได้ยินเสียงหลิวเหมิงตะโกนจากนอกกรง “ทำได้ดี! อย่าลืมที่ฉันสอนนะ เจาะเข้าคางมันด้วยหมัดอัปเปอร์คัต ใช้แรงจากเอว ส่งหมัดขึ้นไปให้สุด! แต่อย่าพลาดให้มันกอดรัดแล้วลากลงพื้นเด็ดขาด ไม่งั้นนายโดนล็อกตายแน่!”

เห็นชุยเจี้นตั้งใจฟัง หลิวเหมิงก็เผลอกำหมัดแน่นด้วยความลุ้น เธอเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าการนั่งเชียร์นักสู้บนเวที จะทำให้หัวใจเต้นแรงได้ขนาดนี้…

【จบตอนที่ 49】