ตอนที่ 1335 เข็มนรก

ด้านหน้าตำหนักกลางศักดิ์สิทธิ์ภูเขากวงหมิง แดนสวรรค์

การต่อสู้ระหว่างเย่ว์หยางกับจางเฮิ่นยังดำเนินต่อไป เย่ว์หยางทุบจางเฮิ่นลงไปกับพื้นเป็นครั้งที่108  แต่จางเฮิ่นยังคงกระเด้งขึ้นมาราวกับแมลงสาบไม่มีทีท่าว่าจะได้รับบาดเจ็บหนัก

เขาอับอายมากและเจ็บปวดมาก

ภายใต้การโจมตีด้วยพลังของเจ้าแม่จันทรานักสู้ระดับเทพที่มีชีวิตมานานถึงหมื่นปีกลับถูกเย่ว์หยางข่มขี่ราวกับสุนัข

อย่างก็ตามจางเฮิ่นยังมีสถานะเป็นนักรบระดับเทพเขามีพลังเทพที่ยิ่งใหญ่มากไม่ว่าจะได้รับบาดเจ็บเพียงใดก็ฟื้นฟูได้อย่างรวดเร็ว ประสิทธิภาพในการต่อสู้ไม่ได้รับผลกระทบมากนั้น  ในขณะเดียวกัน เขาพบว่าเย่ว์หยางเจ้าเด็กผู้นี้จะไม่ใช้พลังเจ้าแม่จันทราที่อธิบายไม่ได้นี้อีก แม้ว่าจะใช้ได้ผล  แต่ก็มีพลังน้อยกว่าครึ่งหนึ่ง...ถ้าเปลี่ยนเป็นเจ้านายที่แท้จริงของนางมาเองผลการต่อสู้อาจแตกต่างออกไป

“เจ้าเจ้า เจ้าเล่นพอหรือยัง?” จางเฮิ่นมีชีวิตมานานหมื่นปีแล้ว แต่เขาไม่เคยโกรธขนาดนี้มาก่อนในชีวิตและแน่นอนว่าวันนี้เขาไม่เคยรู้สึกอับอายขนาดนี้มาก่อน

“ก็แย่นิดหน่อยให้ข้าโจมตีเจ้าอีกสองสามครั้งก็ได้!” เย่ว์หยางดูเหมือนจะสนใจแต่โจมตีกลั่นแกล้งผู้คน

คำพูดเพิ่งขาดคำเขาลื่นไหลไปในช่องว่างระหว่างง้าวเทพเหมือนกับปลา

เขาหลบร่างเทพของจางเฮิ่น

ร่างของเขาไถลขวางไปตามพื้น

เหมือนกับนักเลงชั้นต่ำเขาเตะใส่เป้ากางเกงของจางเฮิ่น

ถ้าไม่มีพลังหยุดนิ่งชั่วนิรันดร์ของพลังชะตาจันทรา ปกติจางเฮิ่นจะมีความสามารถทางกายร้อยวิธีในการหลบหลีกทั้งยังหาโอกาสตอบโต้เย่ว์หยางด้วยง้าวจากระยะพันฟุตหมื่นฟุต  แต่ตอนนี้ในสภาพที่ร่างกายเต็มไปด้วยโคลนเขาทำอะไรไม่ได้ได้แต่มองแผ่นเท้าขนาดใหญ่ของฝ่ายตรงข้ามเหยียบใส่เป้ากางเกงด้านล่างแม้ว่าจะไม่มีเสียงอวัยวะแตก แต่ในใจของจางเฮิ่นรู้สึกอัปยศอดสูเป็นอย่างยิ่ง

“เราผู้เฒ่าจะไม่ยอมจบเรื่องกับเจ้าแค่วันนี้แน่นอน!”  จางเฮิ่นตัวสั่นด้วยความโกรธ

“ไข่ของเจ้าอยู่ตรงไหน?” เจ้าเด็กช่างสงสัยยังติดตามปัญหาลับค้างคาใจที่สุดของเขา

“ไปตายซะ!”  จางเฮิ่นคำรามก้องราวกับฟ้าร้อง

“ไม่มีอัณฑะแล้วเจ้าให้กำเนิดเหลนรุ่นที่สิบเก้าได้อย่างไร?” เย่ว์หยางประหลาดใจ แต่พริบตานั้นเขาก็เข้าใจ เขาใช้ฝ่ามือตบหัวตัวเองทันที  “โอวข้าสงสัยมานานแล้วว่าทำไมเจ้างี่เง่าจางเว่ยถึงดูเหมือนเจ้าน้อยมาก  ปรากฏว่าเกิดจากไก่โต้งตัวอื่นนี่เอง!”

จางเฮิ่นระเบิดพลังเทพออกมาอีกครั้ง

ง้าวเทพคลุมเต็มท้องฟ้า

ทั้งหมดหายไป

เปลี่ยนเป็นขุมนรกที่เต็มไปด้วยขวางหลาวนรกคมกล้าครอบคลุมไปทั้งภูเขากวงหมิงมีเพียงเย่ว์หยางและจางเฮิ่นเท่านั้นที่ยังคงอยู่

ท้องฟ้ามีสายฝนที่แดงดุจโลหิตลมเย็นกร่อนกระดูกพัดผ่านหนามและหลาวแหลนนรกทั้งหมด

เย่ว์หยางสงบใจมองดูรอบๆและพบว่านรกหลาวแหลนไม่มีดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ มีแต่หลาวแหลนโลหิตเท่านั้น

จางเฮิ่นในขณะนี้เหมือนกับคนบ้าพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าอย่างบ้าคลั่ง มีทั้งหลาวแหลนหนามเข็มนับหมื่นนับล้านที่ยืดหยุ่นทั้งปักเข้าไปในร่างของจางเฮิ่น ภาพที่น่าขยะแขยงนี้ทำให้เย่ว์หยางหัวใจกระตุก

เสียงโหยหวนยิ่งกว่าการประหารเป็นล้านๆเท่าดังออกมาจากปากจางเฮิ่น

เขาถูกหนามแหลมทิ่มแทงส่งเสียงครวญครางในลำคอ

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเสียงของเขาหรือเพราะเหตุผลอื่นฝนโลหิตในท้องฟ้าหนาแน่นขึ้นและเร็วขึ้นบนพื้นมีหลาวแหลม มีหย่อมเลือดเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วมองเห็นด้วยตาเปล่ามันขยายอย่างรวดเร็วและพุ่งเข้าหาร่างเย่ว์หยาง

“ทำบ้าอะไร? คิดว่าจะยับยั้งชะตาจันทราได้หรือ?”  เย่ว์หยางใช้พลังเทพของเจ้าแม่จันทราอีกครั้งแต่สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป

เขามีความรู้สึกได้ทันที

เข็มนรกที่น่ากลัวขยะแขยงนี้นี้ไม่ใช่ภาพลวงตาของจางเฮิ่น  แต่เป็นของที่มีอยู่จริง

ภูเขากวงหมิงคือคุกจองจำเทพดังนั้นเป็นไปไม่ได้ที่ไม่มีการลงโทษสำหรับอาชญากรผู้กระทำความผิดนรกเข็มหลาวสมควรเป็นหนึ่งในทัณฑ์ทรมานหลายอย่างเมื่อเวลาผ่านไปการสมรู้ร่วมคิดระหว่างผู้คุมกับนักโทษเปลี่ยนไปเป็นเครื่องมือและแนวทางสร้างอำนาจ  เหมือนอย่างจางเฮิ่นที่อยู่ข้างหน้าเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะกำจัดนรกเข็มหนาม แต่เขาสามารถดึงศัตรูเข้ามาอยู่ด้วยกันได้และหลังจากอดทนทัณฑ์ทรมานนรกหนามเข็มแล้ว และทำลายกฎสวรรค์ได้จะทำให้เย่ว์หยางต้องทนทุกข์ทรมานในกฎสวรรค์อย่างเดียวกัน

ถ้าเย่ว์หยางเริ่มสู้ก็ต้องถือว่าเป็นการต่อต้านแน่นอน

บางทีในวินาทีถัดมาอาจเปลี่ยนเป็นการลงทัณฑ์ที่หนักยิ่งกว่านับพันเท่า

“เจอหรือยัง? ฮ่าฮ่าฮ่า น่าเสียดาย เจ้าพบเจอช้าเกินไป!  ถ้าเลือดหยดแรกหยดลงบนตัวเจ้าถ้าหนามเข็มเล่มแรกทิ่มแทงบนร่างกายข้า เจ้าคิดจะใช้พลังเทพชะตาจันทราหลบหนีไป บางทีอาจสายเกินไป!  ตอนนี้ไม่ว่าเจ้าจะทำอะไรก็สายเกินไป! เจ้าต้องทนทรมานหนามหลาวเหล่านี้พร้อมกับข้าและเจ้าจะโดนหนักมากกว่าร้อยเท่าและพันเท่า...” จางเฮิ่นดิ้นรนออกมาจากหลาว และหัวเราะอย่างดุเดือด

“เจ้าปีศาจเฒ่า ร้ายกาจนัก!”ในที่สุดเย่ว์หยางก็เข้าใจว่าทำไมจางเฮิ่นถึงไม่โจมตีตัวเขา  แต่คนบ้าผู้นี้จะวิ่งเข้าหาภูเขาหนามเข็มเพราะเขาต้องการให้ตนเองเจ็บปวดทรมานมากกว่า

“จงร้องไห้ กรีดร้องคร่ำครวญอยู่ในนรกหนามนี้ตลอดไปเถอะ!” จางเฮิ่นไม่เคยเกลียดใครมากขนาดนี้ เขาตัดสินในใจเมื่อใดก็ตามที่เย่ว์ไตตันผู้นี้ต้องทนทุกข์ทรมานเจ็บปวดมากกว่าเขาร้อยเท่าและพันเท่าเขาจะโจมตีภูเขาเข็มอีกครั้ง เพื่อทำให้เขาถูกกักอยู่ในนรกเข็มนี้ตลอดไปถูกทรมานตลอดไปและไม่มีวันออกไปได้

นี่เดิมที่เป็นคุกสำหรับจองจำเขา

แต่ตอนนี้เขาต้องการเพื่อร่วมห้องขังอีกคนหนึ่ง

แม้ว่าเย่ว์หยางจะมาจากชนบทหอทงเทียนทำให้เขาไม่พอใจมาก แต่จางเฮิ่นไม่สนใจว่าเพื่อนร่วมห้องขังของเขาจะเป็นคนแบบไหน  ยิ่งเกลียดศัตรูมากขึ้นเท่าไหร่  ก็ต้องยิ่งแบ่งการลงโทษและความเจ็บปวดมากขึ้นในโลกนี้จะมีเสียงเพลงใดไพเราะไปกว่าเสียงคร่ำครวญทรมานของศัตรู?

เย่ว์หยางยื่นมือออกไปอย่างระมัดระวังและใช้ปลายนิ้วชี้แตะปลายแหลมของเข็ม

แทบจะไม่ทันถูก เขารีบหดมือกลับราวกับสายฟ้า

ทั้งนี้เพราะ

เขาเจ็บปวดจนต้องกัดฟันเป่าปาก

“บัดซบเอ๊ย, เข็มหนามนรกนี่ใครจะต้องการเล่ามันเจ็บปวดเกินไปสำหรับร่างกายทุกคน!”   เย่ว์หยางเจ็บปวดจนรู้สึกวิงเวียนศีรษะเขาจับนิ้วและดูดเป็นเวลานานก็ยังไม่หายเจ็บ

“ขอให้สนุกกับมันเถอะ เจ้ามีเวลาสนุกเพลิดเพลินมากพอ เดิมทีทั้งหมดนี้เป็นของข้าคนเดียว แต่ตอนนี้เจ้าจะได้เป็นเจ้าของที่นี่และเจ้าสามารถสนุกกับของทุกอย่างที่ข้าเคยรับมาเป็นพันเท่า..อย่าคิดว่าทั้งหมดมีแค่นี้ นี่เป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น ความเจ็บปวดที่แท้จริงของเจ้ายังมาไม่ถึง!”  จางเฮิ่นเหมือนกับคนบ้าเขาเอาแต่แทงเข็มใส่ร่างกายพร้อมกับกรีดร้องโหยหวน ใบหน้าเขาบิดเบี้ยวผิดปกติดวงตาของเขาแสดงความหวาดกลัวมิอาจบรรยายได้

จางเฮิ่นไม่เพียงแต่เอาเข็มแทงร่างกายเท่านั้นแต่ยังให้ฝนเลือดรดเต็มตัว

ฝนโลหิตเหล่านั้นทั้งเลือดและน้ำได้หยดและเผาไหม้บนร่างของเขาร่างเทพของจางเฮิ่นเป็นเหมือนร่างมนุษย์ที่ถูกไฟแผดเผาส่งเสียงร้องโหยหวนดังไปทั้งนรกหนามเข็ม

เมื่อเห็นเย่ว์หยางจ้องมองปากอ้าตาค้างจางเฮิ่นยิ่งมีความสุขทุกครั้งที่เขาจะได้แก้แค้นตอบโต้อย่างจริงจัง  “ไม่ต้องกังวลเจ้าจะได้สนุกกับทุกอย่างเหมือนที่ข้ามีตอนนี้ และมากกว่าข้าเป็นร้อยเท่าไม่ต้องอิจฉาข้านักก็ได้ ทั้งหมดนี้เจ้าจะได้รับแบ่งปันแน่ถ้าเจ้ายังรู้สึกว่าไม่มากพอ ข้าสามารถเพิ่มให้เจ้าได้ทุกเมื่อ ฮ่าฮ่าฮ่า!”

เย่ว์หยางตกใจกลัวเพราะคนบ้าผู้นี้ และกลัวจนแทบปัสสาวะราด

อย่างไรก็ตามเขาไม่ใช่คนโง่ไร้สมองคุณชายผู้นี้ไม่สามารถซ่อนตัวได้หรือ? ไม่ว่าจะคุกอะไรก็ตามหรือนรกหนามก็ตาม?  มันขึ้นอยู่กับเขา เขาไม่ใช่อาชญากร!

ในเมื่อเขาไม่สามารถฆ่าปีศาจเฒ่าจางเฮิ่นนี้ได้เขายังจะอยู่ในสถานที่น่าเจ็บปวดนี้ไปทำไมกัน?

แม้ว่าหนามเข็มที่นี่จะไม่ได้แทงใส่เขาแต่มันดูน่ากลัวจริงๆ

เย่ว์หยางกำลังจะเทเลพอร์ตออกไปจากมิติแห่งนี้  จางเฮิ่นจ้องมองดูเขาอยู่ตลอดเวลาทันใดนั้นเขาหัวเราะและพูดทันที “ฮ่าฮ่าฮ่า  ตลกเป็นบ้า เจ้าคิดว่าเจ้าสามารถไปจากนรกหนามเข็มนี้หรือ?อัจฉริยะผู้ฉลาดของหอทงเทียน ฉลาดจนงี่เง่าไปแล้ว!  ถ้าที่คุมขังนักโทษระดับเทพสามารถออกไปได้ง่ายๆทำไมข้าจึงต้องทนทุกข์ทรมานมาเป็นหมื่นๆ ปี? ในนรกแห่งนี้เจ้าไม่ใช่คนแรกที่เข้ามาและต้องการจะออกไปแต่ข้าอยากจะบอกเจ้าว่าภายใต้บ่อเลือดแห่งนี้มีอัจฉริยะอย่างเจ้าถูกฝังไว้ถึง 67คน รู้ไหม?  ก่อนที่พลังเทพจะหมดลงเป็นไปไม่ได้ที่จะฆ่าตัวตาย เพราะที่นี่คือนรกแทนจริงคุกจองจำเทพที่สามารถกักขังได้แม้กระทั่งนักสู้ระดับเทพ!”

อสูรทุกชนิด ทักษะแฝงเร้นกฎสวรรค์แม้กระทั่งประกายเทพจะไม่ขัดขืนคำสั่งของมหาเทพโบราณ

เว้นเสียแต่เจ้าเหนือกว่ามหาเทพโบราณ

มิฉะนั้น

ที่นี่จะเป็นที่จองจำตลอดไป

เมื่อเห็นเย่ว์หยางหน้าถอดสี และมีสีหน้าไม่เชื่อจางเฮิ่นยิ่งรู้สึกมีความสุขดีใจ ความสุขที่เหมือนยาพิษเต็มอยู่ในร่างกายเขาเขามองขึ้นไปบนท้องฟ้าและอดหัวเราะอย่างดุเดือดไม่ได้

เมื่อเขาหัวเราะอย่างตื่นเต้นในที่สุดเขากระโดดลงไปในภูเขาหนามเข็มปล่อยให้หนามเข็มแทงศีรษะแทงใส่กระดูกสันหลังและแทงทะลุเข้าไปในหัวใจของเขา

เขาเชื่อว่าความเจ็บปวดใดๆที่เขาได้รับจะต้องไปลงเพิ่มขึ้นเป็นพันเท่าที่ตัวเด็กหนุ่มที่อยู่ต่อหน้าเขา  แม้ว่าจะไม่ใช่ในทันทีแต่ก็เป็นอนาคตที่ไม่ไกลเกินไป ไม่ช้าก็เร็ว เจ้าเด็กนี่จะทนได้ในที่สุด ยิ่งกว่านั้นเจ้าเด็กนี่ยังจะเจอหนักยิ่งกว่าเขาเป็นร้อยเท่าเมื่อถึงเวลานั้นจางเฮิ่นที่คร่ำครวญโหยหวนไม่รู้จบยิ่งมีความสุข!

ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า!

เมื่อจางเฮิ่นนึกถึงเรื่องนี้ในใจ เขามีความสุขไม่รู้จบ

ดูเหมือนว่าความเจ็บปวดจากการลงโทษอ่อนลงไปมาก

หลังจากหัวเราะอย่างสนุกสนานพอใจแล้วจางเฮิ่นหันไปมองนักโทษผู้มาใหม่และเตรียมพบกับโศกนาฏกรรมและถึงเวลาที่เขาจะได้ชื่นชมโศกนาฏกรรมความทุกข์ทรมานของอีกฝ่าย

เจ้าเด็กนี่จะมีปฏิกิริยาอย่างไร? จะร้องไห้ สาปแช่งสบถด่าหรือว่าฆ่าตัวตาย?

ละครเรื่องสำคัญกำลังจะเปิดการแสดง

ในฐานะผู้ชมดูเพียงคนเดียวจางเฮิ่นตื่นเต้นเอื้อมมือไปจนสุดแขนเขาเชื่อว่าเมื่อเวลาผ่านไปอีกเล็กน้อยมันจะปะทุออกมาราวกับภูเขาไฟระเบิด

อย่างไรก็ตามขณะที่จางเฮิ่นคิดว่าเขากำลังจะมีเวลาที่ดีแต่กลับพบเหตุที่ไม่คาดฝัน... เย่ว์ไตตันหายตัวไปแล้ว! ในนรกหนามเข็มแห่งนี้เป็นไปไม่ได้ ที่เย่ว์ไตตันจะหนีหายไป

จางเฮิ่นคิดจนสมองพองโต และมีความรู้สึกว่าเขากำลังจะบ้า!

นี่ นี่ เป็นไปไม่ได้!

*** *** ***