ตอนที่ 1323 คิดว่าเจ้าชนะแล้วใช่ไหม?

“ข้าสงสัยข้าไม่สามารถใช้คัมภีร์อัญเชิญได้ ไม่สามารถอัญเชิญอสูรได้ พลังเทพก็ถูกห้ามใช้  เจ้าจะเอาอะไรมาชนะข้า?”  ครั้งนี้เย่ว์หยางมองดูด้วยความดูถูกเหยียดหยามราวกับว่าเห็นตาข่ายยักษ์ที่คนอื่นเอามาถักทอเหมือนใยแมงมุม

“ถ้าเจ้ายังจำได้ ข้าคือองครักษ์อันดับหนึ่งของตำหนักกลางศักดิ์สิทธิ์”  จางเว่ยเตือนอย่างอารมณ์ดี

“เจ้าต้องการบอกว่า ‘ประตู’ ใช่หรือเปล่า?”  ในที่สุดเย่ว์หยางก็จำได้

“นั่นแหละคือไม้เด็ดของข้า!” จางเว่ยไม่ได้สนใจเรื่องความไม่สุภาพทุกอย่างของเย่ว์หยางอย่างสิ้นเชิง ตอนนี้เขาใช้หัวใจของผู้ชนะยกโทษให้เย่ว์หยาง  เขารู้สึกว่าในฐานะผู้แพ้ที่น่าเศร้าไม่ว่าเขาจะทำหรือพูดอะไรตอนนี้ก็ควรแก่การยกโทษ เพราะเขาคือผู้ชนะ

มือยาวของจางเว่ยเอื้อมไปลูบประตูสวรรค์

อย่างอ่อนโยน

เหมือนกับสัมผัสผิวของคนรัก

ทันใดนั้นประตูสวรรค์เกิดแรงกระเพื่อมเล็กน้อย

แม้ว่าจะเล็กน้อยมากแต่ความผันผวนมิติเวลาก็เพียงพอแล้วสำหรับจางเว่ยที่ไม่สามารถใช้พลังเทพให้ใช้ทักษะกวาดล้างได้

เหมือนกับประตูวัดที่ศักดิ์สิทธิ์แสงรัศมีที่งดงามฉายสูงเป็นหมื่นเมตร นักรบของตำหนักกลาง ภายใต้ผู้นำที่มีฝีมือแข็งแกร่งกรูกันออกมาเต็มพื้นที่ประตูสวรรค์

เสียงฝีเท้าเคลื่อนขบวนดังยิ่งกว่าฟ้าร้อง

โลกสั่นสะเทือน

สี่องครักษ์พิทักษ์ตำหนักกลางศักดิ์สิทธิ์เป็นยักษ์ไตตันเบียดเสียดออกมาจากประตูล่องหนที่จางเว่ยเปิดให้

ในท่ามกลางเสียงตะโกนของนักรบในตำหนักกลางพวกเขาเต็มไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ส่งเสียงคำรามกำลังเข้ามาใกล้อย่างไม่หยุดยั้ง ความสูงของยักษ์ไตตันเหล่านี้ดูเหมือนจะสูงเต็มที่ห้าร้อยเมตร ทุกย่างก้าวจะทิ้งรอยเท้าขนาดใหญ่บนพื้นกินความลึกกว่าสิบเมตรหลังจากที่จางเว่ยชูมือสี่ผู้บัญชาการทุกคนคุกเข่าข้างหนึ่งแสดงความเคารพต่อผู้บัญชาการทหารอันดับหนึ่งของตำหนักกลางศักดิ์สิทธิ์

“จงรัก ภักดี!” นักรบของตำหนักกลางศักดิ์สิทธิ์พลิกตัวลงจากหลังม้าคุกเข่าข้างหนึ่งยกมือทาบหน้าอกข้างหนึ่ง และตะโกนอย่างบ้าคลั่ง

“เห็นไหม?พวกเขาทั้งหมดเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาที่ซื่อสัตย์ที่สุดของข้า  บางทีนอกโลกกระดานหมากรุกและวงกตมิติเวลาเจ้าซึ่งเป็นนักรบระดับเทพอาจจะเพิกเฉยการดำรงคงอยู่ของพวกเขาก็ได้  แต่ตอนนี้เจ้าไม่มีพลังที่จะต้านทานนอกจากปล่อยให้บริวารของข้าทำลายเจ้าให้ตายเจ้าคิดว่าเจ้ามีทางเลือกที่สองหรือไม่?” จางเว่ยยิ้มอย่างสบายใจ เขารู้สึกว่าหลังจากที่ได้รู้ว่าเย่ว์ไตตันไม่ธรรมดานี่เป็นครั้งแรกที่เขามีความสุขขนาดนี้!เพื่อเอาชนะอัจฉริยะที่ไม่มีใครเทียบได้ของหอทงเทียนในรอบหมื่นปีไม่จำเป็นต้องมีราชันย์ไร้พ่าย ไม่จำเป็นต้องทนทุกข์จากความพ่ายแพ้ไม่จำเป็นต้องมีแผนพิเศษ แต่ใช้กลอุบายที่ชาญฉลาดของตงฟาง  บุรุษเพียงคนเดียวที่จะทำให้เขาทุกข์ทรมานได้

ภายใต้ประตูสวรรค์นี้ตัวของเขานับว่าไร้เทียมทาน

อย่างน้อย

ในกรณีที่เย่ว์ไตตันไม่สามารถใช้พลังเทพได้ตราบเท่าที่เขานั่งอยู่ในที่สูงอย่างสบายๆ ดูเจ้าผู้นี้ถูกทุบถูกตีเขาจะปล่อยให้ทางด้านจ้าวภูผาและราชันย์ไร้พ่ายนั่งรอต่อไปบางทีพอเขาเบื่ออาจจะโยนเย่ว์ไตตันให้พวกเขาได้เล่นสร้างความดีความชอบสักเล็กน้อยบ้างก็ได้

เมื่อต้องเผชิญกับการต่อสู้ใหญ่ครั้งนี้แม้แต่คนตาบอดก็มองออก

เย่ว์หยางปรบมือดัง

และชื่นชม  “ไม่เลว มีบริวารตั้งหลายคน  ข้าขอบอกเลยจางเว่ยเจ้าเหมาะแล้วกับการเป็นสุนัขเฝ้าบ้านอันดับหนึ่งท่าหมัดวัวไร้เทียมทานนับว่าไม่เลว เอ๊ะไม่ใช่ ต้องบอกว่าหมัดสุนัขไร้เทียมทานมากกว่า”  หลังจากหยุดเล็กน้อยเย่ว์หยางยิ้มชูมือข้างหน้าวาดเป็นรูปวงกลมใหญ่และเมื่อขยับมือเบาๆ ก็กลายเป็นประตูที่แปลกประหลาด  “เห็นได้ชัดว่าท่านจางเว่ยป่วยเป็นอัลไซเมอร์เป็นแน่  ขอเตือนความจำเจ้า ไม้ตายของเจ้าคือประตูลึกลับข้าก็สามารถทำได้ แม้จะเป็นของเลียนแบบ แต่รับรองได้ว่าไม่แย่ไปกว่าของเจ้าแน่..”

หลังจากเย่ว์หยางวาดภาพประตูแปลกประหลาดเสร็จเขาไม่มองดูใครอีกเลย

เขาสาวเท้าเดินอย่างสบายๆ

เข้าไปในประตูสวรรค์อีกด้านหนึ่ง

จางเว่ยโกรธจัดและเตรียมจะเรียกบริวารให้ลงมือโจมตีอีกประตูค่อยๆ เปิดออกและมีนักรบกรูกันออกมาจากข้างในวิ่งมาอยู่ข้างหน้า  คนนำหน้าเป็นคนอ้วน

ตามหลังเจ้าอ้วนออกมาดูเหมือนว่าจะเป็นคนผอมซึ่งมีสีหน้าราวกับเห็นคนอื่นเป็นลูกหนี้ตนเองใบหน้ากระด้างเหมือนโลงศพ

คนด้านหลังเหมือนกับแท่งน้ำแข็ง

ถ้าไม่ใช่เพราะก้อนน้ำแข็งนี้ดูคล้ายมนุษย์ใครเห็นอาจจะเข้าใจผิดได้ว่าเป็นรูปสลักน้ำแข็ง

จางเว่ยไม่มีเวลามองดูกลุ่มนักรบที่กรูออกมาราวกับน้ำหลากและมียักษ์ไตตันตัวราวกับภูเขาปรากฏอยู่ในสายตา เมื่อเขามองดูหัวใจก็แทบหยุดเต้น สาวยักษ์ไตตันได้รับพรจากบางอย่างนางมีความสูงถึงสามพันเมตรกำลังเบียดผ่านประตูแคบๆออกมาด้วยความโมโหก่อนที่จะรีบวิ่งออกมาและเงื้อมือขนาดภูเขาตบใส่หัวหน้าไตตันที่ถอยหนีไม่ทันจมลงกับพื้น...

มองเห็นหลุมยักษ์ที่ทรุดตัวลงไปอย่างน้อยหมื่นเมตร

เมื่อเห็นผู้บัญชาการไตตันสูงห้าร้อยเมตรถูกอีกฝ่ายตบจมกับพื้นเหมือนตุ๊กตาเด็กเล่นไม่เหลือแม้แต่ผมโผล่ให้เห็นแม้แต่เส้นเดียว ทุกคนแทบปัสสาวะราดรดกางเกง

ไม่ต้องพูดถึงพวกเขาแม้แต่จางเว่ยที่เป็นนักสู้ระดับเทพก็ยังกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก

ตอนนี้เขาตั้งกฎไปว่าไม่ว่าใครก็ไม่สามารถใช้พลังเทพได้

เขารู้สึกเสียใจขึ้นมาบ้าง

โชคดีที่เขาเป็นนักสู้ระดับเทพแม้ว่าเขาจะไม่สามารถใช้พลังเทพได้ แต่เขาก็ยังมีความภูมิใจอยู่บ้าง ที่สำคัญ เพราะเขาเป็นเทพที่มีพลังเหนือกว่า  พวกมดแมลงจะทำอะไรเขาได้?  สามารถทำร้ายเขาแม้แต่ปลายเส้นผมหรือไม่  แม้ว่าสาวยักษ์ไตตันจะน่ากลัวไปบ้าง แต่เขาแค่ระวังซ่อนตัวจากนางไม่ไปสู้กับนางตัวต่อตัวในประตูสวรรค์นี้ยังมีนักรบจากตำหนักกลางอีกมาก เมื่อเทียบกับทหารระเบิดตัวตายใครจะน่ากลัวกว่า

“อ๋า, มีหัวหน้าเต่าหัวทองอยู่ตัวหนึ่งอย่าจับเขานะ เขาเป็นของข้า พวกเจ้าฟังข้า คุณชายผู้นี้จองเจ้าผู้นี้ไว้แล้ว”  เจ้าอ้วนผู้ไม่มีเหตุผลวิ่งออกมาตะโกนจางเว่ยที่กำลังสงบใจ ก็ไม่สามารถสงบใจได้

“เจ้าสวะนี่ เจ้าเป็นใคร?ลืมตาสุนัขของเจ้าดูให้ดี ข้าคือนักสู้ระดับเทพ เจ้าบังอาจท้าทายข้าได้อย่างไร”จางเว่ยโกรธ แต่ก็ยังแสดงความหยิ่งและความโมโห

“ผู้เคราะห์ร้ายเชื่อได้ว่าเจ้าเกิดมาเพื่อพบชะตากรรมนี้! ถ้าเจ้าต้องการเท่ ก็ตะโกนออกมา อย่ามาทำตัวสุภาพเหมือนพี่ชายเจ้า”  เจ้าอ้วนตะโกนกลับ

“มีมือใช้ได้ช้ายังดีกว่าไม่ได้ลงมือ”บุรุษหน้าเย็นเหมือนโลงศพรู้สึกอายมาก เขาขึ้นไปโจมตีในท้องฟ้า

“โจมตี” น้ำแข็งรูปคนพูดได้จริงๆ

“.....”คนกลุ่มใหญ่วิ่งเข้ามาและทำให้จางเว่ยหายไปในท่ามกลางผู้คน

ที่ด้านหลังประตูสวรรค์

เย่ว์หยางพบว่านี่เป็นอีกมิติเวลาหนึ่งเป็นอีกโลกหนึ่ง

โลกนี้แตกต่างจากโลกก่อนหน้านี้เย่ว์หยางไม่คุ้นเคย และไม่เคยได้ยินที่นี่มาก่อน

เบื้องหน้าเขาเป็นนักสู้ระดับเทพที่เปล่งรัศมีสว่างเจิดจ้ากำลังรอเขาอยู่เงียบๆ  เย่ว์หยางไม่ต้องมองก็รู้ว่าเทพที่ให้การต้อนรับเขานั้นก็คือราชันย์ไร้พ่าย ไม่มีคนอื่น

ก็เหมือนกับการปรากฏตัวของเทพอื่นแต่ก็ยังโอ้อวดเล็กน้อย แต่เทพราชันย์ไร้พ่ายรุ่งเรืองเจิดจ้าจริงๆ

มีน้อยคนจริงๆ

ราชันย์ไร้พ่ายยืนหลับตาอยู่ในกลางเวทีเงียบๆ

เหมือนกับว่ารอคอยเย่ว์หยางมาพันปี

เย่ว์หยางยังสังเกตว่าเวทีนี้แปลกมากมีเส้นผ่าศูนย์กลางอย่างน้อยสิบกิโลเมตรมองดูเหมือนโดมภูเขาเป็นกรวยบนอยู่ล่างมีทะเลแม็กม่าอยู่รอบๆบางครั้งก็มีคลื่นความร้อนลอยขึ้นมาในอากาศบางคราวก็มีลาวาฉีดพ่นขึ้นมาสูงถึงหมื่นเมตรใจกลางของเวทีมีอักขระรูนพิเศษพร้อมกับดาบและโล่

“นี่คือพื้นที่เกียรติยศสำหรับการประลองของตำหนักกลาง”  ราชันย์ไร้พ่ายค่อยๆ ลืมตาเสียงของเขาเหมือนกับท่องบทกวีอย่างไพเราะเบาๆ “ที่นี่คือสมรภูมิไร้พ่ายของข้าที่นี่ข้าคว้าชัยชนะมา 99,999 ครั้ง ขอเพียงเอาชนะเจ้าอีกครั้งก็จะเป็นชัยชนะแสนครั้งข้าจะสร้างประวัติศาสตร์เป็นเทพไร้พ่ายสูงสุดในประวัติศาสตร์อันยาวนาน....เย่ว์ไตตันข้ากำลังมองหาตอนจบที่สมบูรณ์แบบและคว้าชัยชนะที่สำคัญที่สุดแสนครั้ง ในชีวิตของข้าตลอดหลายปีที่ผ่านมาข้ารู้สึกเสียใจที่ไม่มีเป้าหมายที่มีคุณค่าและมีความสำคัญเป็นพิเศษปรากฏตัวขึ้นจนกระทั่งตงฟางพบข้าและช่วยแนะนำเจ้าให้ข้า!”

“เจ้าคิดว่าเจ้าชนะแล้วหรือ?”เย่ว์หยางแค่นเสียงเยาะเย้ย

ในวันเดียวกันนี้เองข้าเปิดคัมภีร์อัญเชิญของข้าอย่างระมัดระวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า ด้วยทักษะแฝงเร้นไร้พ่ายของข้าผลลัพธ์เหมือนเดิมไม่ว่าจะเป็นกฎสวรรค์หรือโชคชะตา ข้าถูกลิขิตให้ชนะ”ราชันย์ไร้พ่ายเชื่อในทักษะแฝงเร้นของเขาว่ากฎสวรรค์จะไม่มีทางผิดพลาดไปได้

“ข้าเดาเอาว่าเจ้ายังไม่ได้ดูคัมภีร์อัญเชิญเลยตั้งแต่วันนั้น”  จู่ๆ เย่ว์หยางก็ทำการคาดเดา

“การชักนำทักษะแฝงเร้นออกมาใช้ ทำเพียงครั้งเดียวก็เกินพอ” ราชันย์ไร้พ่ายคิดว่านั่นคือสิ่งที่ถูกลิขิตไว้แล้ว

“ถ้าเจ้าเปิดคัมภีร์อัญเชิญตอนนี้ได้ข้าขอแนะนำว่าขอให้เจ้าลองดูอีกครั้งบางทีเจ้าอาจจะพบกับคำตอบที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง”เย่ว์หยางขยับบีบนิ้วให้กระดูกลั่นสะบัดคอและพูดอย่างใจเย็นทำให้ราชันย์ไร้พ่ายโกรธจนจมูกบิด  “เจ้าไม่มีความแค้นกับข้าข้าไม่ต้องการลงมือกับเจ้าจริงๆ เพราะถ้าข้าลงมือกับเจ้า บางคนอาจหาว่าข้ารังแกพวกหน้าตัวเมีย!”

“เจ้าว่ายังไงนะ?” ราชันย์ไร้พ่ายตาโต คนที่ทำให้เขาต้องอัปยศทนทรมานมากที่สุดในชีวิตเห็นจะไม่มีใครเกินเย่ว์หยาง

“ไม่มีอะไร ข้าแค่จะบอกว่าเจ้าก็เป็นคนกลายเพศคนหนึ่ง!” เย่ว์หยางตั้งใจบอกว่าคัมภีร์อัญเชิญอีกฝ่ายหนึ่งคือคัมภีร์ทานตะวัน(จากเรื่องกระบี่เย้ยยุทธจักรหรือเดชคัมภีร์เทวดาเป็นคัมภีร์ที่ผู้วิทยายุทธ์ชนิดนี้เปลี่ยนสภาพจากบุรุษเพศเป็นสภาพมิใช่หญิงมิใช่ชาย)

“เจ้า เจ้า ข้าจะฆ่าเจ้า!”  ราชันย์ไร้พ่ายโมโห

“ก็แล้วแต่เจ้า”เย่ว์หยางยักไหล่ไม่แยแส

“เย่ว์ไตตันเจ้าจะต้องถูกสังหารด้วยพันดาบ ข้าจะฉีกศพเจ้าให้เป็นชิ้นๆ!” ราชันย์ไร้พ่ายเสียงแหลมเหมือนเข็ม

“ตามสบาย”  เพราะปฏิกิริยาสนองตอบของราชันย์ไร้พ่ายเย่ว์หยางคาดไว้อยู่ก่อนแล้ว เขาคาดว่าไม่มีบุรุษผู้หยิ่งยโสคนใดในโลกจะทนถูกดูถูกว่าเป็นกระเทยได้

*** *** ***