ตอนที่ 1309 เทพรุ่นสองคุณชายถูอี้

มีดนับพันเล่มสาดซัดลงมาข้างล่าง

แต่ร่างแท้จริงของจางอู่ไม่อยู่ในท้องฟ้าแล้วแต่กลับมาอยู่ที่ด้านหลังเย่ว์หยางในพริบตา

ดวงตาสีแดงทั้งคู่เหมือนลูกศรเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงดักทางหนีไว้ สายเกินกว่าที่สายตาทุกคนจะมองทันคมมีดยักษ์ฟันฉับลงอย่างรวดเร็วลงที่คอของเย่ว์หยางอย่างเงียบงันรอแค่ตวัดกลับศีรษะและตัวของเย่ว์หยางจะแยกขาดจากกัน

“ตาย” ดวงตาสีแดงอำมหิตของจางหู่ฉายแววฆ่าฟันไม่สิ้นสุด

“ควั่บ...”

ประกายดาบสองเล่มฟันใส่พื้นโลกและสวรรค์

แม้แต่มิติยังถูกตัดขาดเป็นชิ้นโดยตรงเป็นไปไม่ได้ที่นักรบจะหลบหนีทักษะดาบนี้ได้พ้น

ต่อให้เป็นเผ่าพันธุ์มนุษย์พิเศษที่สามารถฟื้นฟูร่างกายได้เองหรือมีความสามารถในการเพิ่มจำนวน หรือทักษะที่เฉยเมยต่อความรู้สึกเจ็บปวดทางกายภายนอกอย่างสิ้นเชิง  ก็ยังไม่มีทางรอดต่อการบีบรัดเช่นนี้ได้  เพราะการบีบรัดเช่นนี้มีความสามารถฝังวิญญาณที่ไม่เหมือนใครไม่เพียงแต่ทำร้ายถึงร่างกาย แต่ยังทำร้ายถึงวิญญาณโดยตรง

สังหารในท่าเดียว

นี่คือกระบวนท่าไม้ตายสังหารของนักรบแดนสวรรค์อย่างจางหู่

ชื่อเสียงที่ร้ายกาจของจางหู่ได้มาเพราะพลังฝังวิญญาณที่สามารถทำร้ายถึงวิญญาณจนยากจะเยียวยารักษาได้

แม้ว่าเขายังไม่ล้มลงกับพื้นแต่จางหู่ชิงลงมือก่อนจางหลาง ถูอี้เทพรุ่นที่สองยังคงมองดูด้วยรอยยิ้มเขามั่นใจว่าเย่ว์ไตตันผู้นี้ต้องตายอย่างแน่นอน

ไม่มีใครรอดจากการสังหารของจางหู่!

ต่อให้มีร่างมนุษย์ที่แข็งแกร่งก็ตาม

ไม่ต้องแยกชิ้นส่วนสังขาร

วิญญาณในช่วงแรกถูกความสามารถฝังวิญญาณที่มาพร้อมกับมีดแสงโจมตีทำร้ายจนบาดเจ็บ..จางหู่กระพือปีกด้านหลังอ้อมไปดักหน้าเย่ว์หยางเพื่อขู่ให้เขาตกใจเป็นครั้งสุดท้ายก่อนตาย  ในขณะที่ท้องฟ้าถูกฟันพลังเหมือนสายฟ้าฟันลงที่ศีรษะของเย่ว์หยางห้อยตกลงขณะที่จางหู่สอดเก็บดาบยักษ์เข้าฝักนั่นเป็นท่าเฉพาะตัวแสดงให้เห็นว่าปิดฉากการต่อสู้  เย่ว์หยางที่อยู่ในตำแหน่งเบื้องหลังเหมือนมีภาพไม้กางเขนซ้อนทับสลายกลายเป็นควันม้วนไปทั่วทุกทิศ

“พิชิตได้ในท่าเดียวจริงๆ”  จางหลางยิ้มหยันและกล่าว  “ข้าคิดว่าจะได้ขึ้นไปแสดงฝีมือบ้างไม่คิดเลยว่าเจ้าผู้นี้เป็นแค่กบปากกว้างหรือกระสอบใส่ฟางเท่านั้น”

บุรุษรูปงามถูอี้หัวเราะเช่นกัน

อย่างไรก็ตามเขาหัวเราะก็ยังหัวเราะอย่างสุภาพ

ดูเหมือนว่าการสังหารเสร็จสิ้นในท่าเดียวของเขาเป็นเรื่องเล็กน้อยไม่คุ้มค่าควรจะกล่าวถึงเลย

เขาอ้าปากและกำลังจะพูดอะไรบางอย่างกับทุกคน ทันใดนั้นกลับมีอาการปวดท้องอย่างหนักของที่อยู่ในกระเพาะอาหารพุ่งออกมาจากลำคออย่างมิอาจระงับได้เศษอาหารและน้ำย่อยพุ่งออกมานับไม่ถ้วน ไม่มีเวลาคิด ไม่มีเวลาตอบโต้ คุณชายถูอี้กำลังอาเจียนอย่างเมามัน จู่ๆร่างกายของเขาสั่นเล็กน้อย ดวงตาเหลือกขาวและหมดสติไปในทันทีร่างของเขาล้มฟาดกับพื้นราวกับท่อนไม้... ใบหน้าหล่อเหลาของถูอี้คลุกกับสิ่งสกปรกที่ตนเองเพิ่งอาเจียนออกมา

“เกิดอะไรขึ้น?”  เทพสังหารถูว่านตกใจอย่างหนักเขาไม่เห็นว่าใครโจมตีถูอี้

“หือ?...”  ว่านกูซูคนงามก็ไม่เข้าใจนางหันไปมองมังกรสองหัว แต่ฝ่ายหลังก็มองดูงุนงงเช่นกัน  เห็นได้ชัดว่าเป็นการต่อสู้ระหว่างจางหู่และเย่ว์ไตตันแต่ผู้ที่ร่วงลงกับพื้นกลับเป็นคุณชายถูอี้ได้อย่างไร?

“ข้ามองไม่เห็นแม้แต่เงา!” เด็กหนุ่มผู้ดื้อรั้นมีสีหน้าไม่สบายใจ  เขามองไม่เห็นสถานการณ์ แต่คาดว่าเย่ว์ไตตันเพิ่งจะลงมือ

“รวดเร็วมาก!”  ในกลุ่มเผ่าเก้าหัวทั้งห้าคนอสูรเก้าหัวผู้ลึกลับรำพึงเบาๆ

จางหู่และจางหลางตกใจอย่างหนัก

นี่เป็นการโจมตีของเย่ว์ไตตันหรือ?  เป็นไปได้อย่างไร! คุณชายถูอี้เป็นนักสู้ระดับเทพแล้วและมีพลังเหนือกว่าสองคนมากนัก  เย่ว์ไตตันทำร้ายเขาได้อย่างไร?  นอกจากนี้ภายใต้การจับตาดูของฝูงชนมากมาย  ไม่มีใครมองเห็นได้อย่างชัดเจนว่าเกิดอะไรขึ้น  หากเย่ว์ไตตันทำเช่นนั้น  เขาไม่น่าจะมีเวลาทำได้ทันแม้ว่าเขาจะอยู่ในที่นั้นก็ตาม แต่เขาไม่น่าจะมีเวลาใช้ร่างอวตารโจมตีคุณชายถูอี้ได้

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

เมื่อพวกเขางงงวยไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดีทันใดนั้นพวกเขาต่างคนต่างมองเห็นอีกฝ่ายหน้าอกยุบลงเป็นรอยหมัดพร้อมกัน

ทั้งสองคนรู้สึกแปลกประหลาดที่ถูกอีกฝ่ายหนึ่งโจมตีอย่างรุนแรงโดยไม่รู้ตัวได้อย่างไร?นอกจากนี้รอยหมัดลึกนี้ใครเป็นคนโจมตี? โจมตีตั้งแต่เมื่อไหร่?  พลังที่หนักหน่วงอย่างนี้ควรเป็นหมัดที่ต่อยตรงๆ ไม่ใช่หรือ?จะมีวิธีต่อยทำร้ายโดยที่พวกเขาไม่รู้สึกตัวได้อย่างไร?

“อกเจ้า....” ทั้งสองคนต่างต้องการชี้บอกรอยหมัดที่อกของกันและกัน

พริบตาที่พวกเขาอ้าปาก

ทั้งจางหลางและจางหู่ต่างคนต่างอาเจียนอย่างบ้าคลั่งเหมือนกับคุณชายถูอี้

ร่างของจางหู่สั่นสะท้านสองตาเหลือกขาวและร่างของเขาล้มลง จางหลางเหมือนกับต้นไม้ที่ถูกโค่นล้มลงกับพื้นแท่นบูชายัญเสียงดังสนั่นในเวลาไม่ถึงวินาที

สายลมพัดเอื่อย

ควันในพื้นที่จางหายไปปรากฏร่างของเย่ว์หยางและฮุยไท่หลางยืนอยู่บนพื้น

เทพสังหารถูว่านและคนอื่นในที่สุดก็มองเห็นสถานการณ์ได้อย่างชัดเจนก่อนหน้านี้เย่ว์ไตตันที่พวกเขาคิดว่าถูกฟันด้วยดาบในกระบวนท่าเดียวถูกตัดศีรษะเลือดสาดกระเซ็นในห้าก้าวและตายไปแล้วแต่ร่างกายของเขาไม่มีอะไรสะอาดราวกับเพิ่งออกมาจากห้องอาบน้ำและดื่มกินอย่างคล่องคอไม่มีอะไรตื่นเต้น

เย่ว์หยางเห็นสายตาแปลกๆ ของทุกคนเขารีบอธิบายอย่างรวดเร็ว  “ขอโทษทีข้าเพิ่งกลับไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่เพราะข้าเห็นว่ายังมีเวลาเหลือข้าเลยกินอาหารว่างสองถ้วย อย่างหนึ่งเป็นน้ำทิพย์เทพธิดาหนึ่งถ้วยอีกถ้วยหนึ่งเป็นน้ำชายามบ่าย  ทุกท่านรอกันมานานแล้วอาจจะรู้สึกว่าข้ามาช้าไปหน่อย อันที่จริงข้าสามารถเร่งความเร็วได้และข้าก็รีบแล้วรับรองได้ว่าจะไม่ทำให้เวลาอันมีค่าของพวกเจ้าต้องสูญเปล่า”

ซูด!!

ฮุยไท่หลางที่อยู่ข้างๆเขาเคี้ยวกินลูกชิ้นเนื้ออย่างอร่อยปาก เป็นการสนับสนุนว่าเจ้านายของมันไม่ได้โกหก

บุรุษหนุ่มหัวดื้อปากอ้าค้างจนแทบถึงพื้น

พระเจ้า!

นี่มันการต่อสู้ประสาอะไรกัน?  เป็นการรังแกกลั่นแกล้งกันชัดๆ!

ถูอี้เทพรุ่นที่สองนอนคลุกอาหารเก่าที่ตนอาเจียนออกมาและถูกเจ้าทุบตีเหมือนกับขยะได้ แน่ใจนะว่าเจ้าไม่ใช่เทพจริงๆ?  การแสร้งทำตัวเป็นหมูกินเสือของเจ้าไม่ใช่เรื่องตลกแน่  คุณชายถูอี้เป็นนักสู้ระดับเทพเจ้ารังแกได้รังแกดี ไม่กลัวบ้างหรือว่านักรบระดับเทพตื่นขึ้นมาคงร้องไห้เสียใจและแขวนคอตาย?

แต่อย่างไรก็ตามคนมีพรสวรรค์ทำอย่างนี้นับว่าเหมาะแล้ว!

การเหยียบคนแบบนี้เป็นการกลั่นแกล้งที่นับว่ายอดเยี่ยมจริงๆ... ทันในนั้นเด็กหนุ่มอสูรหัวดื้อเข้าใจทันทีว่าทำไมแบบอย่างของเขาอย่างมังกรปีศาจถึงได้กลายเป็นพี่น้องกับเย่ว์ไตตันผู้นี้

“อุ๊บ...”คุณชายถูอี้ฟื้นคืนสติทันที เขาลืมตาขึ้นและพบว่าตนเองนอนอยู่บนกองคราบอาเจียนของตนเอง  เขามีนิสัยจริงจังกับเรื่องความสะอาดเขาระเบิดอารมณ์ทันที ตัวบุคคลโดดขึ้นไปส่งเสียงคำรามอยู่บนอากาศดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที แฝงไปด้วยพลังรุนแรงยิ่งกว่าภูเขาไฟปะทุร้อยเท่ารัศมีบนร่างกายแผ่ออกมาเป็นพันสาย พลังเทพที่เก็บงำไว้ในร่างตลอดเวลาถูกปลดปล่อยจนถึงระดับเทพ

ฮ่า...........คุณชายถูอี้แหงนหน้ากู่เสียงคำรามอย่างบ้าคลั่งรูปลักษณ์เดิมหล่อเหลาหายไปอย่างสิ้นเชิง

กล้ามเนื้อที่ตัว แขน หน้าอก ท้องน้อยเอวและขาขยายตัวออก จนตามร่างกายแข็งราวกับหนามเดือยและเงี่ยงกระดูกจำนวนมากกำลังงอกอย่ารวดเร็ว ข้อต่อบิดบวมผิดรูป ฟัน กรงเล็บที่แหลมคมงอกและที่กีบเท้ามีปลายแหลมคม เสื้อผ้าปริแตกมีรอยเลือดเป็นหนวดคล้ายหางงู  ก่อนนี้คุณชายถูอี้ที่หล่อเหลามองไปที่ว่านกูซูผู้น่ารักนางมองดูแล้วใจสะท้านแทบอยากเข้าไปแอบอิงหนุนนอน

แต่พอมองเดี๋ยวนี้

นางหมดความอยากทันที

คนที่หล่อเหลากลายเป็นสัตว์ประหลาดที่น่าเกลียดน่ากลัวยิ่งกว่ากอริลลา

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหางงูที่ยื่นออกมาเหมือนผมและมีพิษทำให้ว่านกูซูขนลุกหวาดผวา

หลังจากคุณชายถูอี้กลับคืนสู่รูปลักษณ์เดิมแม้ว่าจะดูน่าเกลียดแต่เขาก็มีพลังมาก

เพลิงเทพปะทุออกจากร่างกลายเป็นสนามพลังเพลิงเทพ

ทั่วทั้งแท่นบูชายัญทั้งหมด

คุณชายถูอี้ต้องการแผดเผาด้วยเจตจำนงของเขา

มังกรสองหัวกู่อั๋ง ราชินีว่านกูซูอสูรหมีดำ อสูรหมูป่า หากพวกเขาไม่เห็นโอกาสและหลบหนีได้เร็วพอพวกเขาอาจจะถูกโจมตีอย่างหนักมอดไหม้เป็นจุลภายใต้เปลวไฟทำลายล้างนี้ แม้แต่เทพสังหารถูว่านที่ทรงพลังที่สุดในกลุ่มยังถูกไฟเทพบีบบังคับให้ถอยออกไปสามก้าวติดต่อกันจนพ้นแท่นบูชายัญอย่างไม่เต็มใจ

“ตาย, ไม่มีใครไม่มีเหตุผลกลใดที่จะให้อภัยแมลงต่ำต้อยอย่างเจ้าอีกต่อไป! เมื่อเผชิญหน้ากับบุตรเทพผู้สูงศักดิ์ เจ้ากล้าโจมตีอย่างไร้ยางอายได้อย่างไร? ใช้ทักษะธรรมชาติของเจ้าโจมตีผู้คนเมื่อพวกเขาไม่ทันระวังตัวอย่างนั้นหรือ?สิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้มากที่สุดก็คือการที่เจ้าบังอาจทำให้ใบหน้าอันสูงส่งและบริสุทธิ์ของโอรสเทพผู้นี้แปดเปื้อนด้วยการกระทำนี้ เจ้าจะต้องตายสักสิบล้านครั้ง!” หลังจากคืนร่างที่แท้จริงแล้ว เสียงของถูอี้เปลี่ยนไปจากเดิมทีนุ่มนวลสง่างามกลายเป็นเสียงแตกพร่ายิ่งกว่าหนูร้อยตัวทะเลาะยื้อแย่งอาหารกันในกองขยะเน่าเสีย  ต้องบอกว่าแย่กว่าร้อยเท่า

เย่ว์หยางเด็กหนุ่มผู้ข้ามมิติมาจากโลกอื่นไม่ต้องฟังเสียงรบกวนนี้เขาจะรู้สึกไม่พอใจได้อย่างไร?

ความอดทนทางจิตใจนั้นแข็งแกร่งมาก

แต่เมื่อได้ยินตอนนี้

ทันใดนั้นเขาขมวดหน้านิ่วขมขื่นพยามยามเอานิ้วอุดหูหวังว่าจะไม่มีเสียงน่ารังเกียจแทรกเข้ามาในหู ถ้าเป็นไปได้เขาอยากให้หนูน่ารำคาญเข้ามาวิ่งเล่นในหูของเขามากกว่าที่จะฟังเสียงนี้

มันเจ็บปวดเกินไป!

แต่ไม่มีวิธีใดที่จะทำเช่นนี้ได้  เพราะปากที่ส่งเสียงดังนั้นอยู่บนใบหน้าคนอื่นแม้ว่าเขาต้องการปิดปากนั้น แต่ก็ยังทำไม่ได้

“เข้าใจแล้วปรากฏว่าตงฟางส่งเจ้ามาตาย อย่างนั้นมือสังหารเทพถูซื่อ เจ้ามีเหตุผลอะไรถึงต้องประกาศสงครามกับหอทงเทียนพร้อมกับกำจัดข้าต้องเข้าใจกฎของการตัดสินใจรบให้ดี! เนื่องจากเป็นความตั้งใจดีของตงฟางแน่นอนข้าจึงยอมรับอย่างไม่เต็มใจนัก คำสั่งเสียสุดท้ายไม่เหมาะกับเจ้า ต้องทรมานเจ้าอีกสักหน่อย เราจะแสดงการต้อนรับของเราชาวหอทงเทียนเราอีกเล็กน้อย!”  เย่ว์หยางเข้าใจทันทีว่าทำไมมือสังหารเทพถูซื่อไม่ซ่อนตนอยู่เบื้องหลังโดยไม่ถูกกำจัด?  คาดว่าแดนสวรรค์บนก็มีข้อตกลงเช่นกันเงื่อนไขของการรุ่งเรืองของหอทงเทียน หากยอดฝีมือระดับเทพต้องการลงมือเขาต้องมีเหตุผลในการลงมือ

และคุณชายถูอี้ผู้นี้ก็มีพลังแค่ระดับเทพเทียมเป็นเพียงเหยื่อที่บิดาของเขาและตงฟางส่งมาเป็นเครื่องสังเวย

เย่ว์หยางต้องการฆ่าเขา

ถูซื่อจะมีเหตุผลเพียงพอที่จะแก้แค้นให้ลูกชายเพื่อรักษาคุณธรรม

แน่นอนว่าเมื่อรู้ว่าเป็นแผนการของตงฟางแต่ความตายถูกส่งมาถึงประตู จะฆ่าหรือไม่ฆ่าดี ถ้าสุภาพกับเจ้าขยะนี่นั่นคือคุณธรรมที่รับไม่ได้! นอกจากนี้แม้ว่าพวกเขาจะสมองน้อยแต่พวกเขาก็พอเข้าใจได้ว่าเขาถูกใช้เป็นเหยื่อสังเวยไม่ใช่หรือ?

เพื่อไม่ให้เปลืองน้ำลายและความตั้งใจดีของตงฟางเย่ว์หยางตัดสินใจ

ส่งลูกเทพข้างหน้าไปหาความตาย

ฆ่าอย่างมีมนุษยธรรม

“ตาย, ดูเพลิงเทพของโอรสเทพนี้มีพลังคลื่นระเบิดด้วยอ๊าค.... คลื่นระเบิดไฟ...” ตอนนี้คุณชายถูอี้ไม่มีความสามารถในการคิดเขาสูญเสียสติสัมปชัญญะและเสพติดพลังของตนเอง เดิมทีพลังเหล่านี้ไม่ได้มาจากการฝึกฝนของเขาเอง  แต่เป็นของขวัญจากบิดาที่เป็นเทพและไม่มีขอบเขตพลังที่แน่นอนเพียงพอ และเขามีนิสัยที่ตรงกันเมื่อระเบิดพลังเต็มที่แล้วในสายตาของเขาจะไม่เห็นสิ่งอื่นใดอยู่สายตานอกจากการทำลายล้าง

ในตำแหน่งของเย่ว์หยางเขารวบรวมเพลิงเทพที่ระเบิดออกมาอย่างไม่อาจควบคุมได้เหมือนกับเป็นน้ำตกเพลิงเทพ