ตอนที่ 1308 เกลียดมากไม่มีทางหยุดได้

ใจกลางแท่นบูชายัญ

หมอกและฝุ่นม้วนตัวเป็นคลื่น

เงาดำที่ปรากฏขึ้นบนแท่นบูชายัญไม่ขยับเขยื้อนทำท่าดื่มด่ำเหมือนสุภาพบุรุษ

“นี่... นี่เกินไปแล้ว!”  ถูว่านหลั่งเหงื่อแทบตาย  นี่เขาต้องปรากฏตัวด้วยวิธีเปิดตัวอย่างยิ่งใหญ่แบบนั้นด้วยหรือ?  อย่างไรก็ตามเขาเป็นคนชอบเล่นการละเล่นเขาตัดสินใจอย่างลับว่า เมื่อมีโอกาสครั้งหน้าเขาจะทำแบบนี้บ้างเพราะดูแล้วอลังการเป็นบ้า! ก่อนหน้านี้ดูเหมือนว่าเขาทำได้อย่างมีสีสันอยู่แล้ว  แต่เมื่อเทียบกับพวกบ้านนอกที่อยู่ข้างหน้านี้เหมือนกับกลายเป็นคนหัวโบราณ

ลมกระโชกพัดแรง หมอกควันที่บดบังสายตาค่อยๆกระจายและสลายไปตามลม

เงาดำยืนนิ่งอยู่ในกลางพื้นที่ไม่เคลื่อนไหวเป็นเวลานาน

ในที่สุด

ก็ปรากฏสถานะที่แท้จริง

ทุกคนกวาดตามองไม่ว่าจะเป็นมังกรสองหัวกู่อั๋งว่านกูซูแห่งเผ่ามังกรฟ้า หรือปีศาจหมีดำปีศาจหมูป่าแห่งเผ่านอสูรทมิฬและเผ่าเก้าหัว

แม้แต่คุณชายถูอี้ที่มักจะยิ้มและคงความสง่างามไว้เสมอเขาข่มความสงสัยอยากรู้อยากเห็นและความตกใจมองไปที่กลางพื้นที่ด้วยความสงสัยและตรวจสอบ เป็นครั้งแรกที่เขาอยากเห็นผู้แข็งแกร่งซึ่งปรากฏตัวบนกลางแท่นบูชาเขาต้องการเห็นเย่ว์ไตตันอัจฉริยะผู้แข็งแกร่งอันดับหนึ่งแห่งหอทงเทียนที่ยังดึงดันต่อสู้กับเจ้าตำหนักใหญ่ตงฟางจนถึงที่สุด

หลังจากฝุ่นจางลงเงาร่างนั้นปรากฏต่อหน้าทุกคน  แต่ไม่ใช่เย่ว์ไตตัน

เป็นหมาสีทองแดงสกปรกตัวหนึ่ง

มันเป็นหมาที่ดูแย่มากๆหากมองเพียงครั้งเดียวแล้วไม่รู้สึกอยากทุบตีมันอีกผู้เห็นคงจะรู้สึกเสียอกเสียใจหากไม่ได้ทุบตีมัน

มันยืนตัวตรงอยู่ในพื้นที่เหมือนมนุษย์ชูเท้าหน้าทั้งสองเหมือนกำลังประกาศชัยชนะเหล่ตามองด้วยความเย่อหยิ่งลำพองเหมือนเจ้านายชั้นสูงโอ้อวดศักดิ์ฐานะดูถูกเหยียดหยามคนบ้านนอก ใครที่เห็นมันล้วนแต่อยากจะเอาหมัดซัดหน้าของมันด้วยความหมั่นไส้ แม้จะไม่ได้มีป้ายเขียนห้อยไว้แต่สีหน้าของมันคล้ายจะประกาศว่า ‘ตกใจอะไรกันนักหนาพวกเจ้าไม่เคยเห็นคน (หมา) หล่อมาก่อนในชีวิตหรือไง’และเหมือนกับซึงหงอคงที่ดีใจได้เสาค้ำสมุทรมาเป็นพลองอาวุธคู่ใจ

โชคดีที่นอกจากเย่ว์หยางแล้วไม่มีคนข้ามมิติคนที่สองในโลกนี้

ไม่เช่นนั้นเมื่อเห็นภาพนี้แล้ว เขาคงโวยออกมาแน่นอน  ‘เจ้าโง่! ความซื่อสัตย์ของเจ้าเอาไปทิ้งไว้ที่ไหน!’

แน่นอนว่าเจ้าสุนัขขราคาต่ำนี้ไม่ต้องพูดถึงยังมีจอมงี่เง่าอันดับหนึ่งอีกคนหนึ่งก็คือเจ้างี่เง่าไห่ต้าฟู่  ถ้าเป็นเพราะเจ้าตัวข้างหน้านี้มิได้เป็นสุนัขอาจมีคนสงสัยว่ามันเป็นพี่น้องกับเจ้าอ้วนไห่ก็เป็นได้

“หมา? หมาหรือนั่น?”รอยยิ้มของถูอี้รูปงามค้างเหมือนกับลาวาภูเขาไฟที่เย็นตัวลงกะทันหัน

“........”

มังกรสองหัวกู่อั๋งและว่านกูซูกับคนอื่นที่เหมือนกับตายไปครึ่งหนึ่งรู้สึกเหมือนฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ

นี่พวกเขากลัวกับการปรากฏตัวของหมาตัวหนึ่งหรือนี่?

ไม่มีทาง

ถ้าพูดเรื่องนี้ออกไปคงอับอายยันโลกแตกทำแบบนี้ยังกล้าสู้หน้าผู้คนได้อีกหรือ? เจ้าหมาตัวนี้โผล่มาจากไหน? เจ้าหมาชั้นต่ำนี้จะเจียมเนื้อเจียมตัวสักหน่อยไม่ได้หรือ?  การกินอุจจาระเป็นหน้าที่ของมันนี่มันบังอาจหมายปองเนื้อล่ำและกระดูก เจ้านายของมันต้องถูกฆ่าทั้งเป็น  ถึงกล้าใช้หมาสวะแบบนี้?บังอาจใช้พลังระเบิดให้พวกเขากลัวอย่างนั้นหรือ?

ฮ่าฮ่าฮ่า ดี ดี!  หน้าอย่างนี้ดูเท่มากเยี่ยมสมกับเป็นกลุ่มนักสู้ปราณฟ้า เยี่ยมสมกับเป็นนักสู้ระดับเทพ! ปรากฏว่าตกใจกลัวหมาสกปรกตัวหนึ่งของหอทงเทียน!  ฮ่าฮ่าฮ่า อะไรกันนักสู้แดนสวรรค์ ยังสู้หมาตัวหนึ่งไม่ได้ ไม่ไม่มีอะไรเหลวไหลไร้สาระยิ่งกว่านี้อีกแล้ว” ตอนแรกคนพวกนี้แสดงสีหน้าฉงนและอิจฉา ต่อมาก็หัวเราะอย่างไม่ยั้ง

ตอนแรกกลั้นหัวเราะ

พอเริ่มหัวเราะก็ไม่อาจหยุดยั้งได้

พวกเขางอตัวลงกับพื้นใช้มือทุบพื้นด้วยความสะใจหัวเราะจนน้ำตาไหล แต่ก็ยังรู้สึกยากจะเข้าใจ

ที่ยอดเยี่ยมที่สุดก็คือเจ้าหมาราคาต่ำเดินออกมาจากกลางลานบูชายัญและผายลมอีกครั้งหนึ่ง

เสียงผายลมนั้นดังมาก

มันหมุนตัวหันก้นไปทางเทพสังหารถูว่าน

และผายลมเสียงดังยาวดังยิ่งกว่าหวูดรถไฟตอนลอดอุโมงค์เป็นร้อยเท่า แม้ว่าจะอยู่ห่างไกลแต่ว่าถูว่านกับคนอื่นถูกลมจากการผายลมเป่าใส่หน้า  นี่เป็นเรื่องที่น่าหดหูใจยิ่งกว่าคนแก่ถูกขืนใจ

“ตาย! แกต้องตาย!” จางหู่ที่อารมณ์ไม่ดีทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาต้องการเข้าไปฉีกเจ้าหมาบ้านี่ให้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

แต่ก่อนที่เขาจะทันเคลื่อนไหว

บางทีไม่ถึงหนึ่งในร้อยวินาที

ด้านหลังสุนัขมีคนปรากฏเพิ่มอีกคนหนึ่ง

ทันทีที่เขาปรากฏด้านหลังเขาเตะโด่งเจ้าสุนัขนั่นกระเด็นออกไปจนหายกลายจุดเล็กๆ

เมื่อสุนัขนั้นร่วงลงมาจากท้องฟ้ามันกระแทกกับพื้นแท่นบูชายัญอย่างรุนแรงจนแผ่นดินสั่นสะเทือน

ความโกรธยังไม่หายไป

เขายกเท้า

และย่ำใส่สุนัขตัวนั้นอย่างไร้เหตุผล

“ข้าสั่งให้แสดงเรื่องสนุกๆแต่เจ้าบังอาจตดใส่หน้าข้า ข้าบอกให้เจ้าหลบไป ไอ้เจ้าหมาตาบอดแต่เจ้ากลับแย่งบทเด่นบนเวทีของข้า! ในฐานะแบบอย่างอันดับหนึ่งของหอทงเทียน ฝ่ากระแสวุ่นวายของโลก บุรุษผู้ขับเคลื่อนบรรยากาศของโลกทำให้ชาวโลกจับตามองและสาวๆต้องกรี๊ดกร๊าดร้องวิ่งตาม แต่เจ้าพยายามแย่งบทเด่นของข้าผู้เป็นนายหรือ?  ถ้าสาวๆทั้งหมดมองมาที่เจ้าตัวเดียวแล้วใครจะรับผิดชอบต่อการสูญเสียที่ไร้เหตุผลนี้?  เป็นเพราะเจ้ามีบทน้อยก็เลยคันเนื้อคันตัวใช่ไหม?  เป็นแค่หมาเฝ้าบ้าน แต่แทนที่จะรู้จักนอบน้อมถ่อมตัวให้สมฐานะกลับแย่งบทเด่นของเจ้านาย นั่นเท่ากับกำลังหาที่ตาย!”  ขณะนั้นพวกเขาเห็นบุรุษคนหนึ่งเดินตามออกมาด้านหลังมีภาพลักษณ์กักขฬะหยาบกร้านเหมือนกับอันธพาลข้างถนนมากกว่า

มีภาษิตของชาวแดนสวรรค์ผุดขึ้นมาในใจทุกคน  ‘นายเป็นเช่นใด บ่าวก็เป็นเช่นนั้น’

ในทางกลับกันก็เหมือนกัน

บ่าวแสดงออกอย่างไรนายก็แสดงออกอย่างนั้น

มีการใช้สายลมเพื่อครอบงำตบตาคนที่เห็นขนาดสุนัขยังน่าอายขนาดนี้ เจ้านายจะน่าอับอายขนาดไหน

เป็นไปได้ไหมว่าเด็กหนุ่มผู้นี้คือคนที่เอ่ยก็อาจทำให้ผู้คนระอาจนตายทั้งเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของหอ ทงเทียน เย่ว์ไตตันผู้ทรงพลังหรือไม่?

ถูว่านในฐานะเทพ และคุณชายถูอี้เป็นต้น  หลายคนอย่างมังกรสองหัวว่านกูซูเคยเห็นเย่ว์ไตตันมาก่อน พวกเขายืนยันว่าใช่ หรือจะพูดอีกนัยหนึ่งก็คือบุรุษหนุ่มที่ปรากฏตัวออกมาก็ทุบตีสัตว์เลี้ยงของตนเองก็คือคุณชายสามตระกูลเย่ว์หรือเย่ว์ไตตันที่ตงฟางและทุกคนหาตัวไม่พบ

ถูว่านหลั่งเหงื่อเยียบเย็น

เย่ว์ไตตันผู้นี้คือคนที่ตงฟางยังรับมือไม่ได้อีกหรือ?

อ่อนแอขนาดนี้มีชีวิตยืนยาวมาได้อย่างไร?พลังของเจ้าเด็กนี่แย่กว่าคำที่ร่ำลือกันเสียอีก

“โฮ่ง โฮ่ง (ข้าสัญญาว่าจะเชื่อฟังแต่โดยดี!)” ฮุยไท่หลางเปลี่ยนบุคลิกทันที มันเชิดหน้ากระดิกหางดีใจเหมือนกับจะสัญญาว่ามันจะทำตัวเป็นสุนัขที่ดี เป็นสุนัขในอุดมคติมีความรู้คู่คุณธรรมและอยู่ในระเบียบวินัยอันดีงาม

“เฮอะ,เจ้าต้องเล่นให้น้อยลง!” เย่ว์หยางไม่หยุด เขาทุบตีจนพอใจ

“เจ้านายต้องชนะ”ฮุยไท่หลางรีบประจบจากนั้นทำท่าทางใหม่

“ไสหัวไปจากนี่!”  เย่ว์หยางไม่คล้อยตาม

“ที่แท้เจ้าก็คือเย่ว์ไตตันนี่เองด้วยพลังระดับเจ้ายังไม่มีคุณสมบัติพอเป็นพนักงานเก็บขยะบนแดนสวรรค์ข้าไม่เข้าใจเลยจริงๆ ท่านตงฟางและท่านถูซื่อผู้ยิ่งใหญ่กับนักสู้แดนสวรรค์บน  ทำไมพวกเขาถึงได้มองเจ้าแตกต่างออกไป?” มนุษย์เผ่าแมลงที่ยืนอยู่หลังคุณชายถูอี้นามว่าจางหลางอดแค่นเสียงเยาะเย้ยไม่ได้

“จางหลาง! บางทีคุณชายเย่ว์ไตตันอาจมีทักษะแฝงเร้นเฉพาะตัวเองจะไปมองแค่เรื่องพลังของเขาอย่างเดียวได้อย่างไร? ในแดนสวรรค์มีผู้รู้คงแก่เรียนอยู่มากมายแต่สถานะของพวกเขาสูงส่งเกินกว่านักรบระดับเดียวกันมากมาย บิดาข้าและคนอื่นๆก็ยังให้เกียรตินับถือ บางทีทักษะอัจฉริยภาพของคุณชายเย่ว์ไตตันอาจเป็นไปในทำนองนี้ก็ได้” คุณชายถูอี้เทพรุ่นสองของตระกูลกลับมายิ้มได้อีกครั้งใบหน้าที่แข็งกระด้างเหมือนกับหินภูเขาไฟพอยิ้มได้ก็เหมือนกับสายลมพัดในฤดูใบไม้ผลิ

“ข้าเกรงว่ามันคือขยะจริงๆข้างในกลวงว่างเปล่ามีแต่ก้อนฟาง” จางหลางแค่นเสียงเยาะเย้ย

“ฮ้าด..เช้ย!”  เย่ว์หยางได้ยินแล้วเขาทำจมูกฟุดฟิดและจามเสียงลั่น

เขาดีใจ

เขาทำสีหน้าประมาณว่า ‘ไม่ว่าสาวคนไหนก็คิดถึงเขาทั้งนั้น’ก่อนที่เขาจะจามเป็นครั้งที่สองและเปลี่ยนสีหน้าทำนองว่า ‘มีคนแอบนินทาลับหลัง’ เย่ว์หยางคลำจมูก ผลของการจามสองครั้งต่างกันโดยสิ้นเชิงครั้งแรกแสดงว่าสาวๆ กำลังคิดถึง ครั้งที่สองแสดงว่ากำลังด่าเขาลับหลัง ขณะที่เย่ว์หยางหันกลับไปทางคุณชายถูอี้และมนุษย์แมลงจางหลางเตรียมพูดคุยสนทนาเขาจามออกมาเป็นครั้งที่สาม

ฮ้าด..เช้ย

แล้วจามสามครั้งติดกันหมายความว่ายังไง?  อืม..สงสัยจะเป็นหวัด!

เย่ว์หยางรีบกล่าวขอโทษคุณชายถูอี้และจางหลาง  “ข้านึกว่าพวกเจ้าแอบนินทาลับหลังข้านึกไม่ถึงเลยว่าข้าจะเป็นหวัด!  ขอโทษจริงๆ แต่เจ้าช่วยคุยให้ดังขึ้นสักนิดได้ไหมเห็นว่าพูดคุยถึงขยะอะไรสักอย่าง พูดกับข้าตรงๆ ได้ไม่ต้องเกรงใจ ข้าเป็นเด็กดีมาตลอด ไม่เคยสร้างเรื่องใส่ร้ายผู้ใด  แน่นอนว่าพวกเจ้าอาจจะชอบเพราะว่านั่นคืองานอดิเรกของพวกเจ้า ข้าไม่แปลกใจเลยที่ทุกคนในโลกนี้มีสมองเหมือนกับเจ้า  มันก็สมเหตุผลดีแล้ว ถ้าเจ้าไม่ปัญญาอ่อนก็คงไม่รู้หรอกว่าสติปัญญาของข้าเหนือกว่าแค่ไหน!”

รอยยิ้มของเทพถูอี้เทพรุ่นที่สองค้างเติ่งเหมือนหินลาวาที่เย็นตัวลง

ทุกคนตะลึง

ปากอ้าตาค้าง

คนเผ่าเก้าหัวทั้งห้าคนฝืนยิ้มให้กันและมั่นใจว่านี่คือคุณชายสามตระกูลเย่ว์ที่แม้แต่ตงฟางยังปวดเศียรเวียนเกล้ากับเขาไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่วาจาเชือดเฉือนก็ทำให้หลายคนอึดอัดใจได้

มนุษย์เผ่าแมลงสาบจางหลางตัวสั่นด้วยความโกรธขณะที่เขาเตรียมพุ่งเข้าหาเย่ว์หยางที่ทำตัวเด่นเท่กว่าเขาจางหู่แมลงปีกแข็งชิงลงมือก่อน เขาใช้มีดแสงที่ตัดได้กระทั่งมิติโจมตีสังหารทันที

ในพื้นที่นั้นเย่ว์หยางอดตื้นตันใจไม่ได้

ในที่สุดก็ได้ลงมือเสียที!

จากในตอนแรก

เขาเกรงว่าเมื่อตอนที่เขาปรากฏตัวเขากลัวว่าศัตรูจะหนีกระเจิงโดยไม่ยอมสู้ ตอนนี้เขาสบายใจแล้ว และยั่วให้ศัตรูโกรธ มาเถอะ เราคุณชายแทบจะรอไม่ไหวพร้อมจะทุบตีลงมือให้สมอยากพวกเจ้าพร้อมจะร้องไห้หรือยัง พวกเจ้าไม่ควรมาทำตัวไร้มารยาทกับเราคุณชายมาสู้กันเลย  ข้าไม่เกี่ยงจะต้องสู้กันนานแค่ไหน

ถ้าคนที่บุ่มบ่ามใจร้อนที่อยู่เหนือหัวเราะยินดีรับ เย่ว์หยางพร้อมจะมอบรางวัลศัตรูยอดนิยมให้กับเขา

หรือรางวัลศัตรูดีเด่น!

เมื่อคนที่อยู่ในเหตุการณ์ลังเลพวกเขากระโดดถอยออกไปและมองดูอย่างเย็นชา

เขามีความตั้งใจอะไรกันแน่

หรือว่านี่คือจิตวิญญาณการอุทิศตนในตำนาน

นั่นคือความเสียสละที่ยิ่งใหญ่‘เราไม่ลงนรก แล้วใครจะลงนรก!’

เย่ว์หยางตื่นเต้นมากจนอดตะโกนตื่นเต้นมิได้  ‘บ้าจริง ต้องคงความเกลียดนี้ไปเรื่อยๆ อย่าได้เลิกรา!”