ตอนที่ 1235 คุณชายหลี่หมิง

อะไรคือจุดอ่อนของเจ้าอ้วนไห่?

ในสายตาของคุณชายหลี่หมิงที่ได้รับข้อมูลอย่างละเอียดถ้าเขาต้องการพูดเพื่อเอาเปรียบเจ้าอ้วนไห่ เชื่อได้ว่านอกจากใบหน้าที่หนาและทน ก็คงแทบไม่ได้เปรียบไห่ต้าฟู่ผู้นี้โลภเงินและมักได้ ก็คงหาความได้เปรียบอย่างอื่นไม่ได้! ตรงกันข้ามถ้าพูดถึงความบกพร่องของเจ้าอ้วนไห่ คงหาได้มากพอๆ กับขนวัว

โลภเจ้าเล่ห์ ขี้เกียจ... แทบทุกข้อบกพร่องที่มนุษย์พึงมี  เจ้าอ้วนไห่มีหมด!

เขามีข้อบกพร่องที่หาไม่พบเจอในคนธรรมดา!

ในสายตาของคุณชายหลี่หมิงเจ้าอ้วนไห่นับว่าเป็นคนที่ยอดเยี่ยมและหาได้ยาก

ขยะอย่างเจ้าอ้วนไห่มีชีวิตอยู่ในโลกนอกจากเปลืองข้าวสุกแล้ว คุณชายหลี่หมิงมองไม่เห็นว่าจะมีประโยชน์อะไรอย่างอื่น

เขาแทบไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเย่ว์ไตตันผู้มีบุคลิกสมบูรณ์แบบจะเก็บขยะอย่างเจ้าอ้วนไห่ไว้ทำไม  ขณะที่คนอย่างเจ้าอ้วนไห่ไม่ได้สร้างความแข็งแกร่งให้กลุ่มเลย บทบาทขยะอย่างเจ้าอ้วนไห่ไม่ได้มีดีอะไรนอกจากเป็นตัวถ่วงของกลุ่มและทำลายชื่อเสียงของกลุ่ม?   เย่ว์ไตตันปล่อยให้เจ้าอ้วนไห่ได้อยู่สร้างประสบการณ์ในกลุ่มต่อไปได้อย่างไรในการเผชิญหน้านี้ดูเหมือนเจ้าอ้วนมีความสำคัญไม่ได้น้อยไปกว่าเสวี่ยทันหลางผู้แข็งแกร่งในกลุ่ม..นี่ช่างเหลือเชื่อ! คุณชาหลี่หมิงพยายามไตร่ตรองหลายครั้งแต่ก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมเย่ว์ไตตันถึงทำเช่นนี้

ปล่อยคนร่วมงานอย่างเจ้าอ้วนไห่ไว้ให้เป็นจุดอ่อนให้ศัตรูมองเห็น

ใช่แล้วเย่ว์ไตตันทำเช่นนี้

และนั่นไม่ได้เปลี่ยนความคิดของเขาและไม่ได้ลดสถานะเจ้าอ้วนไห่ในกลุ่ม...เป็นเพราะสถานการณ์นี้ที่คุณชายหลี่หมิงรู้สึกว่าเขาไม่สามารถมองทะลุคู่ต่อสู้อย่างเย่ว์ไตตันได้

เห็นได้ชัดว่าเป็นขั้นตอนของหมากลับ  ทำไมเย่ว์ไตตันถึงต่อต้านการกระทำเช่นนี้?

แค่เพราะเจ้าอ้วนไห่เป็นมิตรสหายคนแรกที่เขารู้จักหรือ?

สิ่งที่ทำให้คุณชายหลี่หมิงงุนงงก็คือคนอย่างเย่คงเสวี่ยทันหลางและองค์ชายเทียนหลัวทำไมถึงไม่ปฏิเสธทำไมไม่แยกเจ้าอ้วนไห่ออกไปจากกลุ่ม? แม้ว่าในกลุ่มพวกผู้ชายเย่คงจะทุบตีเจ้าอ้วนไห่นี้บ่อยๆแต่ไม่เคยไล่เจ้าอ้วนไห่ผู้นี้ออกจากกลุ่ม หลังจากที่เย่ว์ไตตันปล่อยพวกเขาไว้ในแดนสวรรค์เขามอบหมายกลุ่มให้เย่คงจัดการ เย่คงมีพลังที่แข็งแกร่ง แต่สิ่งที่แปลกก็คือแม้ว่าบางครั้งคนผอมจะอารมณ์ไม่ดีแต่ไม่เคยขับไล่เจ้าอ้วนไห่และมักตามแก้ปัญหาให้หลังจากลากเขาไปร่วมดื่มร่วมกินด้วยเสมอ

มิตรภาพระหว่างสหายในหอทงเทียนแข็งแกร่งขนาดนี้จริงๆหรือ?

ตามข้อมูลที่รวบรวมมานั้นคนในหอทงเทียนชอบก่อสงครามกลางเมืองเพื่อสร้างชื่อเสียง มองดูทั่วแดนสวรรค์ไม่ได้มีสงครามกลางเมืองมากไปกว่าหอทงเทียน

สงครามที่ไม่มีที่สิ้นสุดมักแยกชาติพันธุ์ออกจากกันเป็นเรื่องธรรมดาปกติ  หอทงเทียนกลับตรงกันข้ามเรื่องโปรดของพวกเขาก็คือก่อสงครามกลางเมือง พวกเขาต่อสู้ในระหว่างคนของพวกเขาเองเพื่อความอยู่รอด แม้ว่าพ่อกับลูกต้องฆ่ากันเองพี่ชายน้องสาวก็ต้องมาต่อสู้ฆ่าฟันกันเองไม่ต้องพูดถึงว่ามีคนมากมายในเผ่าชาติพันธุ์ยังเข่นฆ่ากันเองภายใต้ท้องฟ้ามืดมิด การแข่งขันชิงดีชิงเด่นเริ่มต้นจากการใช้เหตุผลปกติขยายลามกลายเป็นความแตกแยก

อย่างไรก็ตาม

จุดที่น่าแปลกใจก็คือ

เมื่อเผชิญกับการรุกรานของคนต่างถิ่นต่างเผ่าพันธุ์ ในช่วงวิกฤตการณ์คนในหอทงเทียนจะร่วมมือร่วมใจกันเคลื่อนไหวและต่อสู้อย่างแข็งขันดุดัน  นักสู้เก่าแก่จากแดนสวรรค์หลายคนยอมรับในเรื่องนี้หรือแม้แต่นักรบบางคนที่ปกป้องหอเทียนก็ยอมตายมากกว่าจะยอมแพ้

หากไม่ใช่เพราะหอทงเทียนก็มีกลุ่มคนทรยศด้วยเช่นกันคุณชายหลี่หมิงคงรู้สึกว่านี่เป็นเผ่าพันธุ์ที่ไม่มีใครเอาชนะได้

หอทงเทียนเป็นสถานที่น่าเหลือเชื่อและชีวิตในหอทงเทียนดำรงอยู่ได้โดยไม่มีเหตุผลรองรับ

คุณชายหลี่หมิงยอมรับในข้อนี้

เขารู้สึกว่าบิดาของเขาแทบจะมีความรู้สึกเหมือนกัน

ในอีกด้านหนึ่งพระราชาผู้อำมหิตไร้หัวใจตัดสินเป็นตายชีวิตของคนผู้อื่นซึ่งมีสติปัญญาเหนือกว่าได้ แต่ในทางกลับกันเขากลับเกลียดชังกระตือรือร้นต่อดินแดนที่เขารักแต่เขากลับไม่ต้องการพิชิตหรือทำลายความฝันนั้น ดินแดนมาตุภูมินับพันที่งดงาม... คุณชายหลี่หมิงรู้สึกว่าเขาไม่อาจเข้าใจอารมณ์เช่นนี้ได้!

นี่คือรักหรือชังกันแน่?

ถ้าเป็นความรักอย่างนั้นแผ่นดินนี้ก็ควรจะปกป้องให้ดี

ถ้าไม่ใช่ความรักแต่เป็นความชัง  สถานที่แห่งนี้ควรถูกทำลายล้างด้วยวิธีการที่อำมหิตที่สุดและทิ้งไว้เช่นนั้นตลอดกาล

ความรักความชังอารมณ์ตรงกันข้ามทั้งสองอย่างมีอยู่ในตัวบิดาของเขา คุณชายหลี่หมิงมองเห็นการดำรงคงอยู่ของความขัดแย้งที่น่าเหลือเชื่อ และเห็นว่าเย่ว์ไตตันผู้ไล่ตามไขว่คว้าความสมบูรณ์กลับยอมทนให้มีขยะอยู่ในกลุ่มเห็นแล้วดูน่าหงุดหงิด  นี่คืออารมณ์ที่คล้ายกัน

“หอทงเทียนเป็นดินแดนที่มีคนขัดแย้งปนเปกันไป!”  คุณชายหลี่หมิงถอนหายใจเบาๆและกำจัดความคิดนี้ออกไป เขาไม่ใช่คนของหอทงเทียน เขาไม่จำเป็นต้องทำลายสถานที่นี้นอกจากพิชิตเอาชนะแล้ว ไม่มีความจะเป็นต้องทำอะไรให้ซับซ้อนเหมือนกับบิดาของเขา  ในฐานะบุตรเขาถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่าจากนั้นข่มใจให้สงบด้วยความรู้สึกที่เหนือกว่าและตัดสินประเมินศัตรูต่อไปในฐานบุตรของเจ้าตำหนักใหญ่ก่อนสังหารศัตรูให้หมดสิ้นเขาต้องเข้าใจถึงข้อจำกัดของศัตรูก่อนดำเนินการอย่างย่ามใจ

การเผชิญหน้าทรมานฝ่ายตรงข้ามทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจเลย

ถ้าเป็นไปได้คุณชายหลี่หมิงต้องการพบเจอเย่ว์ไตตันผู้ที่ได้รับการเทิดทูนยกย่องของหอทงเทียน...น่าเสียดาย ก่อนอื่นนั้นคุณชายหลี่หมิงต้องรออย่างอดทน

คุณชายหลี่หมิงยังมีความอดทนพอเดินออกมาข้างหน้าและค่อยๆยื่นมือ “แม้ว่าข้าจะไม่ค่อยสนใจเจ้ามากเท่าใดนัก โปรดอภัยให้ข้าด้วยความจริงข้าไม่สามารถให้ความสนใจคู่ต่อสู้อย่างเจ้าได้จริงๆ  อย่างไรก็ตาม ไห่ต้าฟู่ข้าขอแก้ไขข้อความที่ส่งให้เจ้าอีกเล็กน้อย ข้าตัดสินใจแนะนำเจ้าให้สหายคนหนึ่ง”

“ใช่แล้วข้ามีสหายที่น่าพอใจคนหนึ่งที่ข้าพบเจอเขาในหอทงเทียนซุ่นเทียนไง!” คุณชายหลี่หมิงโบกมือและซุ่นเทียนคู่ต่อสู้เก่าผู้ครั้งหนึ่งถูกเจ้าอ้วนไห่ทำให้เป็นบ้าปรากฏอยู่ต่อหน้าเจ้าอ้วนไห่อีกครั้ง

แต่คราวนี้ซุ่นเทียน

ใบหน้าของเขาไม่มีอาการเสียสติอีกต่อไปดวงตาของเขาไม่มีอาการสับสน

ตรงกันข้ามความคิดคำนึงถึงเหตุผลของเขากลับคืนมาแม้ว่าจะไม่มีความภาคภูมิใจอีกต่อไปแต่รังสีอำมหิตที่อยู่ระหว่างคิ้วของเขาเหมือนกับมีด

เจ้าอ้วนไห่เห็นเช่นนั้นรู้สึกเหมือนฟ้าผ่าเขาตะโกนร้องทันที  “ซุ่นเทียน เจ้าเจ้าทรยศหักหลังหรือ?  เจ้าหักหลังหอทงเทียนได้ยังไง?”

ซุ่นเทียนก้าวเดินออกมาข้างหน้าก้มหน้าถลึงตามองดูเจ้าอ้วนไห่เหมือนกับมองดูแมลงเล็กน้อยเขาคว้าปกคอเสื้อเจ้าอ้วนไห่ดึงยกขึ้นมาเหมือนกับยกลูกไก่จนกระทั่งแทบชิดจมูกแผ่รังสีฆ่าฟันแทบไม่มีสิ้นสุด“เพื่อเอาชนะเจ้าและเพื่อฟื้นฟูความรุ่งเรืองครั้งเก่าก่อนข้าไม่สนใจเงื่อนไขอะไรทั้งนั้น ตราบเท่าที่ได้ฆ่าเจ้ามดแมลงตัวน้อยอย่างเจ้าอีกครั้ง  ข้าจะไม่สนใจอะไรทั้งนั้น! เพื่อเอาชนะเจ้าอ้วนชั่วช้าอย่างเจ้า ไม่ว่าจะให้ข้าทำงานให้ใคร ไม่ว่ามีเงื่อนไขอะไรแลกเปลี่ยน  ข้ายอมรับได้ทั้งหมด!”

เจ้าอ้วนไห่หวาดกลัวแทบปัสสาวะราด

ถ้าไม่ใช่เพราะเย่คงและเสวี่ยทันหลางปลดปล่อยพลังยิ่งใหญ่และดึงเขากลับมาจากเงื้อมมือซุ่นเทียนบางทีเจ้าอ้วนอาจหวาดกลัวตกใจตายก็เป็นได้

เจ้าอ้วนไห่ถูกซุ่นเทียนโยนขึ้นไปบนเวทีและวาดรูปวงกลมพลางกระซิบบ่นอย่างหดหู  “ข้าคิดว่าโจรผู้ร้ายบางคนอาจเป็นคนทรยศได้แต่คาดไม่ถึงเลยว่าคนแข็งแกร่ง สง่างามอย่างซุ่นเทียนจะกลายเป็นคนทรยศไปได้!”

“ความจริงข้าไม่มีความอาฆาตแค้นพยาบาทและไม่ได้เลือกปฏิบัติต่อคุณชายไห่ด้วยเช่นกัน  แต่ข้าสัญญากับตัวเองไว้แล้วว่าตราบใดที่คุณชายไห่ไม่ได้มีส่วนร่วมในการต่อสู้ ระหว่างพวกเราจะวางตัวเป็นกลาง จากนั้นไม่ว่าฝ่ายไหนจะสู้แพ้หรือชนะเราไม่มีอะไรต้องเดือดร้อนใจ  ในเมื่อเป็นการกระทำเช่นนี้ย่อมถือว่าไม่เป็นการทรยศแต่เป็นการหลีกเลี่ยงหลบหลีกอันตรายเป็นตายถึงแก่ชีวิต   หลีกเลี่ยงปัญหาที่ยากลำบากเรื่องนี้ยังมีประโยชน์ต่อเรามากยิ่งกว่า ข้อเสนอเล็กๆ น้อยๆ อย่างนี้มิทราบว่าคุณชายไห่จะรับพิจารณาไว้บ้างไหม?” คุณชายหลี่หมิงรู้สึกว่าเวลาสุกงอมได้ที่แล้วน้ำหนักที่ทำให้ชัยชนะมาอยู่ฝ่ายเขาอยู่ที่เจ้าอ้วนไห่

เขารู้ว่าเขามีพลังมากพอและมีเวลามากพอจะเอาชนะเย่คงเสวี่ยทันหลางและพวกๆ ได้

แต่คุณชายหลี่หมิงไม่ชอบใช้กำลังรุนแรง

เขาชอบใช้สติปัญญาที่เหนือกว่าจัดการกับศัตรูเหมือนอย่างบิดาของเขา

เหมือนบิดาของเขาทำให้ศัตรูอยู่ในเงื้อมมือและจัดการได้ตามความพอใจได้ทุกเมื่อและทุกที่

ในเวลานั้นเย่ว์ไตตันจะไม่ได้มีโอกาสต่อสู้แม้ว่าเขาจะถูกยกย่องเหมือนเป็นเทพเจ้าในตำนานไม่ว่าเขาจะมีน้ำหนักมากเพียงไหน มีชื่อเสียงมากมายเพียงไหนก็ยากจะรับรองได้ เพราะเย่ว์ไตตันยังไม่กลับมาจากแดนสวรรค์ อย่างไรก็ตามการโยนหินถามทางของเย่ว์ไตตันนั้นอยู่ที่ข้างหน้าพวกเขากลุ่มนักสู้ที่เย่ว์ไตตันสร้างขึ้นมาเป็นเด็กหนุ่มฝีมือดีของหอทงเทียนที่มีความภูมิใจในตนเอง

จะใช้วิธีเล่นงานพวกเขาให้พังทลายทำให้พวกเขาสิ้นหวังหมดหวังกับเย่ว์ไตตันอย่างสิ้นเชิงและฆ่าตัวตายในที่สุด... เรื่องเหล่านี้คือสิ่งที่คุณชายหลี่หมิงหวังจะทำให้สำเร็จ

เย่ว์ไตตันได้ก่อตั้งกลุ่มนักสู้ของเขาด้วยพลังและศรัทธา

บัดนี้ต้องสลายพลังของคนเหล่านี้และทำลายศรัทธาของพวกเขาให้หมดสิ้นไป

ตราบเท่าที่ใช้วิธีนี้ได้สำเร็จคุณชายหลี่หมิงจึงจะรู้สึกว่าเขาได้ชัยชนะต่อเย่ว์ไตตันนักสู้ในตำนานอย่างแท้จริง

“ความเป็นกลางที่ไม่มีเงื่อนไข  นั่นเป็นไปไม่ได้” เจ้าอ้วนไห่ลังเลอยู่ครู่หนึ่งและมองดูซุ่นเทียนซึ่งเร่งเร้าพลังเพิ่มขึ้นเขาสะดุ้งรีบยิ้มเลียริมฝีปากพูดขึ้นด้วยความโลภทันที “เว้นแต่เจ้าให้ของวิเศษกับข้าสักชิ้นหรือสองชิ้นไม่อย่างนั้นเปลืองน้ำลายเปล่าๆ!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า!” คุณชายหลี่หมิงหัวเราะอย่างสบายใจ

เขายังคงเป็นกังวลเล็กน้อย

หลังจากเย่ว์ไตตันเปลี่ยนแปลงเจ้าอ้วนไห่ได้ เจ้าอ้วนไห่ยังจะมีบุคลิกเหมือนกับเย่คงและพวกซึ่งมีพลังเจตจำนงราชันย์ได้หรือ?  ปรากฏว่าสายน้ำและขุนเขาอาจเปลี่ยนแปลงได้แต่สันดานยากจะเปลี่ยนได้ เจ้าอ้วนไห่ก็ยังเป็นเจ้าอ้วนไห่  อดีตเคยโลภยังไง ปัจจุบันก็ยังโลภไม่เปลี่ยนเย่ว์ไตตันไม่สามารถเปลี่ยนขยะอย่างเขาได้

หลังจากเย่ว์ไตตันก่อตั้งกลุ่มนักสู้รุ่นเยาว์ฝีมือดี  เย่คงและเสวี่ยทันหลางประสบความสำเร็จกับการเปลี่ยนแปลงไปมากอย่างมิต้องสงสัย

จากที่มีพลังอ่อนแอเย่คงผู้เกือบจะอดตายในชั้นหนึ่งหอทงเทียนได้เติบโตเป็นนักสู้ผู้พิทักษ์หอทงเทียนมีทั้งพลังเจตจำนงราชันย์น่าเสียดายที่เสวี่ยทันหลางและองค์ชายเทียนหลัวเขามองไม่เห็นการเปลี่ยนแปลงชัดเจน

อย่างน้อยเจ้าอ้วนไห่นี้ไม่ได้เปลี่ยนแปลงขั้นพื้นฐาน

ผ่านการทดสอบครั้งแล้วครั้งเล่า

ภายใต้แรงกดดันของเวทีทองอสูรจักรพรรดิทองของซุ่นเทียนและเจ้าอ้วนไห่ผู้โลภมาก สวะผู้ไม่มีเจตจำนงราชันย์

คุณชายหลี่หมิงมีความรู้สึกว่าเขาอารมณ์ดีเขารู้สึกเหมือนกับว่าในการต่อสู้เล็กๆ น้อยๆ นี้เขาชนะเย่ว์ไตตัน  เขาพบจุดอ่อนของเจ้าอ้วนผู้นี้จึงฝ่าฟันเล่นงานในที่สุดก็ทำได้สำเร็จ และปล่อยวางปัจจัยส่วนที่ไม่มั่นคงที่สุด  ในกลุ่มเย่คงและเสวี่ยทันหลางคุณชายหลี่หมิงไม่เคยคาดว่าจะพบเจออะไรอย่างอื่นนอกจากฆ่าพวกเขา  เพราะไม่มีใครต้องการคนตายที่ซื่อสัตย์! อย่างไรก็ตาม ความสามารถตัดเจ้าอ้วนไห่ออกมาจากกลุ่มนักสู้ระดับสูงที่เย่ว์ไตตันสร้างขึ้นนั่นก็เท่ากับว่าตบหน้าเย่ว์หยาง!

“ฮ่าฮ่าฮ่าข้าสัญญากับเจ้าได้ ตราบใดที่เจ้าวางตัวเป็นกลางนับแต่นี้ ข้าจะให้สมบัติวิเศษเจ้าสามชิ้นหนึ่งในนั้นจะเป็นสมบัติระดับศักดิ์สิทธิ์” เมื่อคุณชายหลี่หมิงภูมิใจในสัญญาเงื่อนไขที่สมบูรณ์คุณชายหลี่หมิงยังเพิ่มสัญญาให้อย่างใจกว้าง “ถ้าเจ้าออกไปยืนดูอยู่ข้างๆ ในตอนนี้ข้าจะมอบเวทีทองนี้ซึ่งเป็นสมบัติระดับศักดิ์สิทธิ์ที่หาได้ยาก!”

“จริงหรือ?” ตาของเจ้าอ้วนไห่เป็นประกายราวกับมองเห็นสาวเปลือยกาย

“เรื่องสมบัติข้ามีมากพอ  เจ้าต้องรู้นะว่าข้าคือบุตรของเจ้าตำหนักตงฟางคุณชายหลี่หมิงมีสมบัติวิเศษอยู่มากมายในตำหนักกลางศักดิ์สิทธิ์!” คุณชายหลี่หมิงยื่นมือออกและส่งสมบัติชั้นแพลตตินัมสองชิ้นให้เขา

เจ้าอ้วนไห่เห็นก็ลอบกลืนน้ำลายเอื๊อก

เขามองไปทางเย่คงด้วยความละอายเล็กน้อยและขยับหลบไปด้านข้างเงียบๆ จากนั้นมองเสวี่ยทันหลางและขยับหลบไปอีกเล็กน้อย

เย่คงเตะก้นเจ้าอ้วนไห่และชี้หน้าคุณชายหลี่หมิงด้วยอารมณ์โมโห “ต้องการใช้สมบัติวิเศษทำให้เราแตกแยกใช่ไหม? เจ้าคิดว่าสมบัติเพียงชิ้นหรือสองชิ้นจะทำให้เจ้าอ้วนไห่ละทิ้งสหายไปเข้าข้างศัตรูหรือ?น่าขัน  ถ้าคิดว่าใช้งานได้ ก็ขายให้ศัตรูไปเลย! วิธีการที่ไร้สาระนี้ใช้กับเราไม่ได้ผลแม้แต่น้อย!”

เจ้าอ้วนไห่ลุกขึ้นและพบว่าเย่คงจ้องมองตัวเขาด้วยสายตาอำมหิต

เขาใจฝ่อทันที

แล้วกล่าวเสียงอ่อยๆ“ได้ ได้ ข้าคุณชายไห่ไม่ทรยศหักหลังเพื่อโชคลาภของวิเศษก็ได้ สมบัติระดับแพลตตินัมสองชิ้นก็เหมือนไม่มีอะไร... สมบัติระดับศักดิ์สิทธิ์สองชิ้นก็แทบจะเหมือนกันอยู่แล้ว!  ไม่ ข้าไม่ได้พูดอะไร  ข้าไม่ได้ยอมแพ้สักหน่อย เจ้าลิงผอมเจ้าวางใจได้ว่าภรรยาข้ายังคงอยู่ที่นั่น เจ้าไม่ต้องแสดงออกมาก็ได้!”

คุณชายหลี่หมิงยิ้มและกล่าว  “สมบัติชั้นศักดิ์สิทธิ์สองชิ้น ข้ามีจริงๆคุณชายไห่ ขอเพียงวางตนเป็นกลางไม่ต้องพูดยอมแพ้ก็ได้  เจ้าเห็นเป็นเช่นไร?”

เจ้าอ้วนไห่กระแอมทันที  “ข้าคงรักษาความเป็นกลางไม่ได้ อะแฮ่ม..ทำไมเราไม่เจรจากันทั้งสองฝ่ายเล่า อย่างไรก็ตาม ทุกคนไม่ต้องเข่นฆ่ากันเพราะความเกลียดชังของบิดา  ทุกคนควรจะพูดในเรื่องเดียวกัน!”

เย่คงโมโห  “เจ้าหุบปากไปเลย ไม่มีที่ให้เจ้าพูด!”

คุณชายหลี่หมิงหัวเราะและโยนสมบัติระดับแพลตตินัมสองชิ้นให้เจ้าอ้วนไห่และปล่อยให้พวกเขายืนตะลึงจากนั้นจึงยิ้มกล่าว “เราที่เป็นบุตรเจ้าตำหนักมีความตั้งใจจะเจรจาต่อรองกับเจ้าไม่รู้ว่าจะทนคุยกับเจ้าได้นานแค่ไหน? ถ้าเจ้าไม่ต้องการสู้ เจ้าก็นั่งลงและค่อยๆ พูดจากัน นั่นก็คงเป็นเรื่องที่ดี  เจ้าพูดถูก เราไม่ได้เกลียดกันอย่างลึกซึ้ง ทำไมต้องคิดมากด้วยเล่า?  ข้าแค่อยากรู้อยากเห็นและให้ความสนใจหอทงเทียนไม่ได้คิดคดโกง หรืออาฆาตพยาบาทเหมือนท่านพ่อข้า คุณชายไห่ตราบใดที่เจ้ายกเรื่องสันติภาพขึ้นเจรจา ไม่ว่าผลจะออกมายังไงก็ตามเราคุณชายจะให้สมบัติชั้นศักดิ์สิทธิ์กับเจ้าสองชิ้น  เจ้าเห็นว่ายังไงบ้าง”

เมื่อได้ยินเช่นนี้เจ้าอ้วนไห่รู้สึกโกรธขึ้นมาทันทียิ่งมองคุณชายหลี่หมิงเขาก็ยิ่งโมโห “งั้นก็คุย เราต้องการเจรจาสันติภาพ เราต้องการอยู่ร่วมกันอย่างสงบ และเข้าใจกัน....”

คุณชายหลี่หมิงยิ้มมองดูเย่คง  “แล้วเจ้าเล่า ไม่ต้องการอะไรหรือ?”

เย่คงยังคงเงียบ

เสวี่ยทันหลางยังคงเงียบเหมือนภูเขาน้ำแข็ง

อย่างไรก็ตามองค์ชายเทียนหลัวยิ้มอย่างเป็นกันเองเหมือนกับดวงอาทิตย์ฤดูหนาว  “คุณชายหลี่หมิงฉลาดมาก เจ้าพูดจาเสียมากมายและใช้สมบัติวิเศษเพื่อแบ่งแยกมิตรภาพของกลุ่มนักสู้เรา นั่นไม่มีอะไรมากไปกว่าการพยายามเบี่ยงเบนความสนใจของเราเพื่อให้เราไม่สามารถตรวจจับ‘ธงเทพเพลิงทอง’ ที่เจ้าลอบใส่เข้ามา!  อยากรู้จริงๆว่าต่อไปเจ้าต้องการจะพูดอะไรอีก? คุณชายหลี่หมิง เจ้าฉลาดและเจ้าเล่ห์ แต่ใช้หลอกคนอื่นไม่ได้ นอกจากใช้หลอกเจ้าอ้วนใครจะโง่รับสมบัติของเจ้า  ใครจะรับของกำนัลจากศัตรู?”

เจ้าอ้วนไห่ขึ้นเสียงทันที  “เฮ้, ข้าคุณชายไม่ใช่คนโง่  สมบัตินี่ดีไม่ใช่หรือ!  คุณชายหลี่หมิงเจ้าพูดจริงหรือเปล่า?  สมบัติสองชิ้นได้รับการยอมรับจากข้าแล้วและจะไม่ส่งคืนให้เจ้า! ฮะฮะ เยี่ยมจริงๆ ได้รับสมบัติสองชิ้น”

คำพูดของเขายังไม่ทันขาดคำ

สมบัติสองชิ้นในมือส่องประกายสีขาวทันทีกลายเป็นกรงแสงพิเศษขังตัวเจ้าอ้วนไห่ไม่ว่าเจ้าอ้วนไห่จะดิ้นรนอย่างไร ก็ดิ้นรนออกมาไม่ได้  “การเจรจาสันติภาพ?นั่นเป็นเรื่องไม่จำเป็น”  คุณชายหลี่หมิงยิ้มประหลาด  “แต่รอจนกระทั่งพวกเจ้าทุกคนถูกคว่ำเสียก่อนเจ้าก็รู้เราคุณชายไม่ชอบคนที่ยืนต่อรองกับข้าและเจ้าอาจไม่รู้ว่ามีเพียงคนตายเท่านั้นที่เป็นผู้เจรจาต่อรองที่ดีที่สุดเพราะไม่ว่าใครตายพวกมันจะไม่คัดค้านความคิดเห็นของข้า!”

ทันทีที่คุณชายหลี่หมิงพูดจบด้านหลังของเขามีธงทองแขวนอยู่ทันที

มีพลังที่ใกล้เคียงกับกฎสวรรค์กดดันทั่วเวทีทองทันที

ครอบคลุมทุกคนผู้อยู่ในเวที