บทที่ 5 หาเงินกันเถอะเหล่านินจา

บทที่ 5 หาเงินกันเถอะเหล่านินจา

“ฟู่...”

เช้าตรู่ ณ สวนสาธารณะที่เงียบสงัด หลี่เจี๋ยเสวียนยืนอยู่ท่ามกลางแมกไม้สูงใหญ่พลางพ่นลมหายใจออกมาเป็นสายยาว

คุไนสีดำด้านเล่มหนึ่งปรากฏวูบวาบอยู่ในแขนเสื้อของหลี่เจี๋ยเสวียนอย่างลึกลับ

“ไป!”

ข้อมือขยับเพียงเบาๆ คุไนที่คมกริบก็พุ่งทะยานออกจากแขนเสื้อของหลี่เจี๋ยเสวียนราวกับสายฟ้าแลบ

“ปัง!” เสียงคุไนปักเข้ากับลำต้นของต้นไม้ราวกับอสรพิษที่ฉกกัด ตัวคุไนจมลึกลงไปในเนื้อไม้เกือบครึ่งเล่ม

นี่ขนาดเป็นเพียงลำต้นไม้ที่แข็งกระด้าง ยังมีพลังทำลายล้างถึงเพียงนี้ หากสิ่งนี้ปักลงบนร่างกายที่อ่อนนุ่มของมนุษย์...

หลี่เจี๋ยเสวียนสะบัดมือเบาๆ คุไนสีดำด้านก็หายวับไปจากต้นไม้และกลับมาปรากฏในมือของเขาอีกครั้ง

แม้จะเป็นเพียงสมบัติระดับต่ำสุด แต่พลังวิเศษของมันก็ไม่ได้ลดทอนความน่าทึ่งลงเลยแม้แต่น้อย

กาลเวลาหมุนเวียนไปราวกับสายน้ำ นับตั้งแต่หลี่เจี๋ยเสวียนมาถึงโลกใบนี้ก็ผ่านไปครบสามปีเต็มแล้ว...

หลี่เจี๋ยเสวียนยิ้มพลางเก็บคุไนมิติกาลเวลาไว้ในแขนเสื้อ แล้วหมุนตัวเดินกลับไปยังบ้านของไมต์ ไว

“การฝึกซ้อมวันนี้พอแค่นี้ก่อนดีกว่า ป่านนี้ไมต์ ไว ก็น่าจะกลับมาแล้ว...”

สิบนาทีต่อมา หลี่เจี๋ยเสวียนก็กลับมาถึงบ้านหลังน้อยที่แสนทรุดโทรม

“เจี๋ยเสวียน กลับมาแล้วเหรอ?”

ไมต์ ไว กำลังนั่งยองๆ อยู่กับพื้น พลางคัดแยกสมุนไพรนานาชนิดในตะกร้าอย่างละเอียด

หลี่เจี๋ยเสวียนพยักหน้ารับ ในขณะที่ใจเริ่มครุ่นคิดถึงเรื่องต่างๆ

หลังจากใช้ชีวิตมาได้ระยะหนึ่ง หลี่เจี๋ยเสวียนพบว่าทุกเช้าตรู่และค่ำคืน ไมต์ ไว มักจะออกไปนอกหมู่บ้านเพื่อเก็บสมุนไพร

เหตุผลที่ไมต์ ไว ยากจนทั้งที่เป็นนินจา ก็เป็นเพราะสมุนไพรเหล่านี้แท้ๆ

นอกจากการเก็บสมุนไพรและฝึกฝนวิชากายภาพแล้ว เขาแทบไม่มีเวลาไปรับภารกิจนินจาเลย

มิฉะนั้น ต่อให้เขาเป็นเพียงเกะนิน แต่ด้วยค่าตอบแทนที่สูงของนินจา เขาไม่มีทางมีชีวิตที่ขัดสนขนาดนี้แน่นอน...

“คุณอาไมต์ ไว สมุนไพรพวกนี้เอาไว้ทำอะไรเหรอครับ?”

หลี่เจี๋ยเสวียนหรี่ตาลงถาม หากเขาคาดการณ์ไม่ผิด สมุนไพรเหล่านี้อาจเป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้วิชากายภาพของตระกูลไมต์ประสบความสำเร็จ

“เอาไว้แช่ตัวน่ะ!” ไมต์ ไว ตอบโดยไม่มีการปิดบัง เขาหัวเราะร่าพลางเบ่งกล้ามแขนโชว์

“ทุกครั้งหลังฝึกซ้อม ร่างกายจะอ่อนล้ามาก เพราะฉะนั้นจำเป็นต้องใช้สมุนไพรสูตรเฉพาะมาแช่ตัว!”

เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่เจี๋ยเสวียนก็พยักหน้าในใจ: เป็นอย่างที่คิดจริงๆ แม้เหตุผลหลักที่วิชากายภาพของตระกูลไมต์แข็งแกร่งจะเป็นความพยายาม

แต่ถ้าปราศจากสูตรลับเฉพาะนี้แล้ว ลำพังเพียงความพยายามก็เป็นได้แค่ปราสาททราย

เพราะร่างกายคงรับภาระไม่ไหว...

“อะไรกัน? เจี๋ยเสวียนน้อยอยากแช่น้ำยาด้วยกันงั้นเหรอ?”

ไมต์ ไว แยกสมุนไพรเสร็จก็อุ้มหลี่เจี๋ยเสวียนขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม

“แม้จะยังเร็วไปหน่อย แต่ถ้าเธออยากฝึกวิชากายภาพล่ะก็ ต่อไปเธอกับไดก็มาแช่น้ำยาพร้อมกับฉันได้นะ!”

คำพูดนี้ทำให้แม้แต่หลี่เจี๋ยเสวียนยังรู้สึกซาบซึ้งใจ

โบราณว่าไว้ "เรียนบุ๋นใช้เงินน้อย เรียนบู๊ใช้เงินมาก" คำกล่าวนี้ยังคงเป็นจริงแม้แต่ในโลกนารูโตะ

การฝึกฝนวิชากายภาพนั้นต้องใช้ทรัพยากรมากกว่าการฝึกวิชานินจาอย่างเห็นได้ชัด

และนี่ก็เป็นหนึ่งในสาเหตุที่ไมต์ ไว ยากจนถึงเพียงนี้...

ทั้งที่เขาและไมต์ ไว ไม่ได้มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกันเลย แต่ชายคนนี้กลับยอมให้เขาแชร์น้ำยาราคาแพง ซึ่งจะทำให้ประสิทธิภาพของยาที่เขาได้รับลดน้อยลงไป

“ผมจะเรียนวิชากายภาพครับ!”

หลี่เจี๋ยเสวียนพยักหน้า แต่แล้วเขาก็ส่ายหัวตามมาทันควัน

“แต่เรื่องสมุนไพร ผมจะหามาด้วยตัวเองครับ!”

นี่ไม่ใช่เพราะหลี่เจี๋ยเสวียนอยากจะอวดดี แต่เป็นเพราะการแช่น้ำยาคนเดียว ย่อมได้ผลลัพธ์ที่ดีกว่าการแช่พร้อมกันสามคน

และบางที นี่อาจเป็นเหตุผลที่ทำให้ตระกูลไมต์เก่งกาจขึ้นเรื่อยๆ ในทุกรุ่น...

เมื่อได้ยินสิ่งที่หลี่เจี๋ยเสวียนพูด ไมต์ ไว ก็ไม่ได้คัดค้านอะไร เขาเพียงแต่เกาหัวด้วยความฉงน

“เจี๋ยเสวียนน้อย สมุนไพรพวกนี้ถ้าต้องซื้อล่ะก็ ราคามันไม่ถูกเลยนะ...”

“ต้องใช้เงินเท่าไหร่ครับ?”

“หนึ่งแสนเรียว!”

เมื่อได้ยินตัวเลขนี้ หลี่เจี๋ยเสวียนก็พยักหน้าเบาๆ นี่เป็นจำนวนเงินที่มากพอสมควร

เกะนินที่ทำภารกิจระดับ B สำเร็จสักครั้ง อาจจะได้ค่าตอบแทนเพียงหนึ่งแสนเรียวเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม หลี่เจี๋ยเสวียนยิ้มพลางส่ายหัว “ไม่ต้องห่วงครับ ผมจะจัดการเอง...”

สิ้นคำพูดของเขา ตัวอักษรแถวหนึ่งก็เด้งขึ้นมาในหัวทันที:

ภารกิจเอาชีวิตรอด: หาเงินกันเถอะเหล่านินจา!

รายละเอียดภารกิจ: เงินเพียงสตางค์เดียวอาจทำให้ยอดบุรุษอับจนหนทาง ลูกผู้ชายขาดภรรยาได้ แต่จะขาดเงินแม้เพียงวันเดียวไม่ได้ จงหาเงินให้ครบสิบล้านเรียวโดยเร็วที่สุด

รางวัลภารกิจ: ไม่ระบุ (เปลี่ยนแปลงตามระยะเวลาที่ใช้)

ระยะเวลาภารกิจ: ไม่จำกัด

มีภารกิจใหม่ปรากฏขึ้นมาจนได้!

หลี่เจี๋ยเสวียนยิ้มยักไหล่ “ระบบนี่ประเมินฉันไว้สูงจริงๆ นะเนี่ย!”

สิบล้านเรียว... ไม่ใช่ตัวเลขน้อยๆ เลยจริงๆ ...