บทที่ 4 ปู่ของไมต์ ไก
บทที่ 4 ปู่ของไมต์ ไก
บทที่ 4 ปู่ของไมต์ ไก
ในเวลาเดียวกัน ความรู้สึกที่ยากจะบรรยายก็ระเบิดขึ้นในสมองของหลี่เจี๋ยเสวียน ราวกับมีประสบการณ์และเทคนิคการขว้างคุไนจำนวนมหาศาลพยายามแทรกซึมเข้าไปในสมองของเขาอย่างบ้าคลั่ง
ผ่านไปครู่ใหญ่... หลี่เจี๋ยเสวียนก็ลืมตาขึ้นทันที พร้อมกับประกายตาที่เฉียบคมพาดผ่านไป
เข้าใจแจ้งแล้ว! เทคนิคการขว้างคุไน!
หลี่เจี๋ยเสวียนลิ้มรสความรู้สึกอันลึกลับนั้น ข้อมือของเขาขยับไปมาเบาๆ ตามความคิด เขาได้สัมผัสถึงการผสมผสานระหว่างพลังและเทคนิค ภายในระยะร้อยเมตร คุไนของเขาจะไม่มีวันพลาดเป้า...
แต่ในตอนนั้นเอง บางทีอาจเป็นเพราะท่าทางของหลี่เจี๋ยเสวียนที่แสดงออกมามากเกินไปโดยไม่รู้ตัว ไมต์ ไว สังเกตเห็นความผิดปกติ จึงเดินเข้ามาอุ้มหลี่เจี๋ยเสวียนขึ้นมา
“ตื่นแล้วเหรอ?”
ไมต์ ไว อุ้มหลี่เจี๋ยเสวียนตัวน้อยขึ้นมา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ใจดี ในเมื่อเขาเก็บหลี่เจี๋ยเสวียนมาจากถังขยะแล้ว เขาก็ตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะเลี้ยงดูหลี่เจี๋ยเสวียนให้เติบโตขึ้น
หลี่เจี๋ยเสวียนมองดูไมต์ ไว ด้วยความสงสัย ยิ่งมองใกล้ๆ เขายิ่งรู้สึกคุ้นเคยกับใบหน้าของชายคนนี้ คิ้วที่หนาเตอะ ทรงผมกะลาครอบที่ดูตลก และชุดรัดรูปสีม่วงที่แปลกประหลาดจนน่าขนลุก มันเป็นความคุ้นเคยที่ประหลาดจริงๆ
หรือว่าเขาจะเป็นบุคคลสำคัญในนารูโตะ?
หลี่เจี๋ยเสวียนอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว แต่ในความทรงจำของเขา ในเรื่องนารูโตะไม่มีใบหน้านี้ปรากฏอยู่เลย
“เด็กน้อย อย่าร้องนะ อย่าร้อง...” ไมต์ ไว เห็นหลี่เจี๋ยเสวียนตัวน้อยขมวดคิ้ว ก็คิดว่าเขาคงตกใจกลัว “ไม่ต้องกลัวนะ ฉันไมต์ ไว ไม่ใช่คนเลวหรอก ฉันจะเลี้ยงดูเธอให้เติบโตไปพร้อมกับไดเอง”
ไมต์ ไว เป็นชื่อที่คุ้นหูมาก!
หลี่เจี๋ยเสวียนครุ่นคิดอยู่คนเดียว แต่ไมต์ ไว ก็ยังคงพูดพล่ามอยู่ข้างๆ
“เธอตัวเล็กแค่นี้ คงจำชื่อตัวเองไม่ได้หรอกมั้ง” ไมต์ ไว พยักหน้าครุ่นคิด “เอาอย่างนี้ไหม เธอมาใช้นามสกุลเดียวกับฉัน แล้วชื่อว่าไมต์ ไก ก็แล้วกัน!”
“ไมต์ ไก!”
ทันทีที่ได้ยินชื่อนี้ ดวงตาของหลี่เจี๋ยเสวียนก็เบิกกว้างเท่ากับกระดิ่งทองเหลืองทันที
ไมต์ ได, ไมต์ ไก!
มิน่าล่ะ เขาถึงได้รู้สึกคุ้นเคยมาตลอด เพราะชื่อทั้งสองนี้เขาเคยได้ยินมาก่อนจริงๆ ในมังงะนารูโตะ ชื่อของไมต์ ไก นั้นปรากฏอยู่ตลอดทั้งเรื่อง...
เขาคืออาจารย์ของลี ร็อค หนึ่งในสิบสองนินจาแห่งโคโนฮะ เพื่อนรักของคาคาชิ และชายผู้แข็งแกร่งที่เกือบจะเตะจนตอนจบเปลี่ยนไป
แน่นอนว่า ชายที่แข็งแกร่งขนาดนั้นยังไม่เกิดในตอนนี้ เพราะพ่อของเขา—ไมต์ ได กำลังนอนอยู่ข้างๆ หลี่เจี๋ยเสวียน ด้วยผมทรงกะลาครอบและกำลังนอนกรนอย่างใสซื่อ...
“ไม่นึกเลยว่าฉันจะถูกปู่ของไมต์ ไก ช่วยชีวิตไว้” หลี่เจี๋ยเสวียนอดไม่ได้ที่จะสำรวจไมต์ ไว อย่างละเอียด ต้องรู้ก่อนว่าลูกชายและหลานชายของชายคนนี้ล้วนเป็นชายที่ฝึกฝนวิชากายภาพจนถึงขีดสุด
แต่สิ่งที่แปลกก็คือ...
ในนารูโตะ ดูเหมือนจะไม่มีเสียงหรือการปรากฏตัวของไมต์ ไว เลย ถ้าเป็นอย่างนั้น ไมต์ ไว ก็น่าจะตายไปในสงครามโลกนินจาครั้งที่หนึ่งเป็นแน่...
เมื่อคิดได้เช่นนั้น พอมองดูผมทรงกะลาครอบที่ดูใสซื่อของไมต์ ไว หลี่เจี๋ยเสวียนก็ตั้งปณิธานในใจ “ในเมื่อวันนี้คุณช่วยชีวิตผมไว้ ผมจะไม่มีวันปล่อยให้คุณตายง่ายๆ แน่นอน”
หลี่เจี๋ยเสวียนตัดสินใจแล้ว เขาจะต้องช่วยไมต์ ไว และเปลี่ยนโชคชะตาของเขาให้ได้!
แต่ทว่า ในตอนนั้นเอง หลี่เจี๋ยเสวียนก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
ไมต์ ไว! ปีโคโนฮะที่สิบสอง!
จนถึงตอนนี้ ในที่สุดหลี่เจี๋ยเสวียนก็เข้าใจแล้วว่าปีโคโนฮะที่สิบสองมีความหมายต่อเขาอย่างไร มันหมายความว่าเหล่าตัวเอกจอมโกงแห่งโคโนฮะยังไม่เกิด แม้แต่รุ่นพ่อของพวกเขาก็ยังเป็นเพียงทารก ภายใต้เงื่อนไขนี้...
หลี่เจี๋ยเสวียนสามารถเปลี่ยนประวัติศาสตร์ และเปลี่ยนโชคชะตาของผู้คนมากมายได้อย่างสิ้นเชิง! เขามีโอกาสที่จะเขียนเรื่องราวของนารูโตะขึ้นมาใหม่!
เมื่อคิดได้เช่นนั้น หลี่เจี๋ยเสวียนก็ตื่นเต้นจนตัวสั่น
ไมต์ ไว ที่อุ้มหลี่เจี๋ยเสวียนอยู่เกาหัวด้วยความสงสัย “เธอหนาวเหรอ? หรือว่าชื่อไมต์ ไก มันไม่ดี? ฉันว่ามันก็เพราะดีนะ กะว่าจะเก็บไว้ใช้เรียกหลานในอนาคตอยู่พอดี...”
“เฮ้อ...”
เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่เจี๋ยเสวียนก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ “คุณเก็บไว้ใช้กับหลานเถอะ ผมมีชื่อแล้ว ชื่อของผมคือหลี่เจี๋ยเสวียน!”
“หลี่เจี๋ยเสวียน... มีนามสกุลนี้ด้วยเหรอ?”
ไมต์ ไว งุนงงเป็นอย่างมาก
หลังจากรู้ว่าเป็นปู่ของไมต์ ไก หลี่เจี๋ยเสวียนก็พูดจาได้อย่างเป็นกันเองมากขึ้น เพราะยังไงเสีย ครอบครัวของไมต์ ไก ก็ได้ชื่อว่าเป็นพวก "คนบ้าพลังที่ใสซื่อ" อยู่แล้ว...
การอยู่กับคนแบบนี้ พูดตรงๆ ไปเลยจะดีที่สุด
และก็เป็นไปตามคาด ไมต์ ไว ไม่ได้สงสัยเลยว่าทำไมเด็กสองขวบอย่างหลี่เจี๋ยเสวียนถึงพูดจาด้วยน้ำเสียงแบบนี้ เขากลับเกาหัวอย่างจริงจัง “หลี่เจี๋ยเสวียนเหรอ รู้สึกไม่เพราะเท่าไมต์ ไก เลยแฮะ...”
หลี่เจี๋ยเสวียนยิ้มพลางส่ายหัว แล้วกระโดดลงจากอ้อมแขนของไมต์ ไว กระแสความอบอุ่นนั้นไม่เพียงแต่เสริมพลังที่มือของเขา แต่ยังส่งผลดีต่อส่วนอื่นๆ ของร่างกายด้วย แม้ว่าอาจจะยังไม่แข็งแรงเท่าผู้ใหญ่ แต่ก็อย่างน้อยเขาก็สามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระแล้ว...
เมื่อยืนอยู่บนพื้นดิน หลี่เจี๋ยเสวียนรู้สึกราวกับว่าตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป เขาได้หลอมรวมเข้ากับโลกนารูโตะอย่างแท้จริง มีความรู้สึกที่มั่นคงและมีตัวตนอยู่จริง
“โลกนารูโตะ หลี่เจี๋ยเสวียนคนนี้มาแล้ว!”