ตอนที่ 1068 ยิ่งกว่าฝัน
ตอนที่ 1068 ยิ่งกว่าฝัน
จงหัวไม่เพียงแต่มาเท่านั้น แต่ยังควบคุมหุ่นนักระบำดาบหนึ่งในสามหุ่นรบที่ดีที่สุดในเมืองไม้เงิน
แม่ทัพเหลยผาวโกรธ แต่ที่สำคัญนี่เป็นเรื่องส่วนตัว
เขาเป็นลูกผู้ชายที่ยืดได้งอได้
เมื่อความแข็งแกร่งด้อยกว่าอีกฝ่ายแม้เขาจะรู้ว่าตนเองโง่ก็ต้องยอมรับอย่างไรก็ตามอำนาจที่อยู่เบื้องหลังจงหัวก็คือเจ้าเมืองไม้เงิน กล่าวอีกอย่างหนึ่งแม้ว่าจงหัวจะยึดพื้นที่ทำแร่แต่เขาก็สามารถทำได้โดยไม่ต้องกลัวใคร แม่ทัพเหลยผาวแค่นเสียง บอกให้องครักษ์ถอยไปและไม่ได้หาข้ออ้างในการโจมตีจงหัว สำหรับทาสราคาถูกหลายคน และทหารรับจ้างอีกหลายคนทำให้การต่อสู้ครั้งนี้ไม่คุ้มค่า
“บารอนจงหัวเรื่องนี้ข้าจะกลับไปรายงานองค์เรโนลด์ด้วยตนเอง” แม่ทัพเหลยผาว แม้จะยอมรับชะตา แต่ก็ขู่ต่อว่าเรื่องนี้ยังไม่จบ
“ยินดีต้อนรับ จงหัวน้อมรออยู่เสมอ” ถ้าเหลยผาวไม่ทำเช่นนั้นจงหัวไม่ต้องการเริ่มสู้แต่อย่างใด ท้ายที่สุดเขาเพิ่งเข้ามาในหุบเขามนุษย์ไม่นานเขายังไม่ทันตั้งหลักมั่น ยังไม่ชำนาญในการประยุกต์ใช้ทักษะในตอนนี้เขาจะไม่ตอแยเจ้าชายเรโนลด์ ถ้าจงหัวอาศัยในหุบเขามนุษย์เป็นเวลาหลายปีและมีพลังที่แน่นอน อย่างนั้นเพื่อให้เย่ว์หยางพอใจเขาลำบากเพียงแค่ยกมือฆ่าเหลยผาว ปัญหาก็คือเขาเข้ามาเพียงสามเดือนกว่าเขาเพิ่งได้รับบรรดาศักดิ์บารอนในพิธีประเมินชีวิต นอกจากการสนับสนุนของเจ้าเมืองไม้เงินเขาไม่มีอะไรอื่น เจ้าเมืองไม้เงินเป็นพันธมิตรที่ซื่อสัตย์ขององค์ชายเรโนลด์
อีกอย่างหนึ่งถ้าเหลยผาวสิ้นคิดและแปรพักตร์มาเผชิญหน้ากัน
จงหัวยังไม่แกร่งพอจะกำจัดเขาได้
เพราะชีวิตในหุบเขามนุษย์ไม่อาจไร้เหตุผลได้ แต่อย่างน้อยก็ต้องพูดกล่าวกันซึ่งหน้า
“ข้าเสียใจมากเกี่ยวกับเหมืองนี้ แต่ข้าผู้พี่จะพยายามช่วยอย่างดีที่สุด” จงหัวกล่าวว่ายังไม่สามารถช่วยเย่ว์หยางเจ้าปราสาทไดมอนด์สตาร์ฟื้นฟูเหมืองได้ในทันทีเมื่ออีกฝ่ายได้ยินก็คิดว่าเขาขอโทษอย่างไม่เป็นมิตร
“ไม่สำคัญมีบางอย่างที่ข้าสามารถทำได้ด้วยตนเอง ที่สำคัญนั่นคือความรับผิดชอบของข้า แต่มันอาจจะช้าไปเล็กน้อย” เย่ว์หยางยิ้ม
“ข้าผู้พี่ขอยืนอยู่ฝ่ายเจ้าเมื่อใดก็ตามที่เจ้าต้องการ” จงหัวกล่าวเขาจะออกหน้าคุ้มกันเย่ว์หยางในฐานะน้องชาย
หากเขารู้ว่าเด็กหนุ่มเจ้าเล่ห์นี่เป็นสุดยอดฝีมือและเขาต้องการถือเหมือนเจ้าเด็กนี่เป็นน้องชายและเจ้าเด็กผู้นี้เขามิอาจเข้าใจได้
คาดว่าจงหัวคงหลั่งเหงื่อเยียบเย็นจนตัวแห้งตายแน่
อย่างไรก็ตามตอนนี้เขาคิดในใจ เขาพยายามเอาใจเย่ว์หยางผู้เป็นลูกหลานเผ่าบูรพาอมตะไม่อย่างนั้นเขาจะเรียกตนเองเป็นผู้พี่ได้ยังไง? นอกจากนี้จะมีสักกี่คนในโลกนี้ที่มีคุณสมบัติพอเป็นพี่ชายของคนเผ่าบูรพาอมตะ? จงหัวไม่คิดว่าเขาคิดผิดลองเปลี่ยนเป็นจีอู๋ลี่ เพื่อให้ได้พบเจอลูกหลานเผ่าบูรพาอมตะเขาคงกระดิกหางเข้ามาเลียไม่ต่างอะไรกับสุนัขเป็นแน่!
แม่ทัพเหลยผาวมองเย็นชาและพูดทิ้งท้าย “เรื่องนี้ยังไม่จบ”จากนั้นเตรียมพาคนของตนกลับเข้าไปในที่ทำเหมือง
คิดไม่ถึงว่าเย่ว์หยางพยักหน้าและตอบกลับทันที “นี่คือเรื่องที่ข้าจะต้องพูดแน่นอน”
“.....” แม่ทัพเหลยผาวโมโหจัด จงหัวรังแกตัวเขา แม้แต่เจ้าทหารรับจ้างเล็กๆ พกแค่ดาบเป็นแค่คนเกิดใหม่ที่ยากจนยังกล้าขึ้นเสียง ถ้าจงหัวไม่อยู่ที่นั่นเพราะกังวลว่าหมากตัวสำคัญ เขาคงจะถูกกำจัด แม่ทัพเหลยผาวต้องการจะลงมือกับเย่ว์หยางจริงๆ
“เจ้าสามคนตามข้ามา!” เย่ว์หยางมองไปทางคู่สามีภรรยาที่กำลังอุ้มทารกหญิงจากนั้นกวาดตามองทหารรับจ้าง “พวกเจ้าตามข้ามาได้หากพวกเจ้าต้องการ รวมทั้งทาสแรงงาน ถ้าพวกเจ้ากล้าติดตามข้า ข้าจะยกเว้นสถานะทาสและให้พวกเจ้าเป็นพลเรือนสามัญที่มีเสรีภาพ”
สองสามคำแรกเป็นคำพูดที่ไม่มีอะไร
แม่ทัพเหลยผาวหลังจากจงหัวมาถึงถ้าเขาไม่สู้กันทาสสองสามีภรรยาและทารกน้อยจะต้องสูญเสียไปอย่างแน่นอน
ทหารรับจ้างสิบกว่าคนเป็นหมากที่จงหัววางเอาไว้คาดว่าพวกเขาคงไม่อยู่ต่อ นอกจากนี้ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะทิ้งพวกเขาไว้ อย่างไรก็ตามเขาไม่เคยคิดว่าเย่ว์หยางจะพูดประโยคสุดท้ายออกมา
โดยเฉพาะอย่างยิ่งประโยคสุดท้ายที่จะให้สถานะสามัญชนกับทาส
เด็กน้อยเจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใคร?
อย่าว่าแต่เขาเป็นเพียงทหารรับจ้างพกดาบเลย แม้แต่จงหัวผู้มีบรรดาศักดิ์เป็นบารอนก็ยังไม่มีคุณสมบัติพูดคำนี้ เว้นแต่เจ้าศักดินาเท่านั้นที่มีอำนาจสิทธิ์ขาดให้อิสระและสถานะสามัญชนแก่ทาสได้ และในเวลาเดียวกันเขาประกาศยอมรับทาสในสถานะพลเมืองของเขา จะใช้คำพูดที่อาจหาญนี้คนพูดต้องมีคุณสมบัติด้วย
จงหัวคือบุตรคนที่สิบของเจ้าเมืองไม้เงินและผ่านการคัดเลือกพิธีประเมินชีวิตมาแล้ว
มีสิทธิ์ได้รับที่ดินศักดินา
อย่างไรก็ตามนั่นเป็นหมู่บ้านเล็ก มีพื้นที่โดยรอบไม่ถึงห้าลี้ มีหมู่บ้านเล็กๆสามสิบหมู่บ้าน แล้วต่อหน้าทาสนับพันคนทหารรับจ้างพกดาบแค่คนเดียวมีทักษะพิเศษบางอย่างยังกล้าเอ่ยปากปลดทาสให้เป็นไทได้หรือ? กฎสวรรค์ในหุบเขามนุษย์ไม่ใช่กฎครอบครัวไม่ใช่หรือ? นี่คือกฎสวรรค์จริงจังที่ก่อตั้งมาตั้งแต่ยุคโบราณกาลได้รับการปกป้องคุ้มครองโดยกฎสวรรค์ คนไม่มีคุณสมบัติพูดไปมีแต่จะถูกคนในหุบเขามนุษย์หัวเราะเยาะ ทั้งยังจะต้องถูกลงโทษตามกฎสวรรค์อย่างรุนแรง.... โดยเฉพาะอย่างยิ่งให้คำมั่นสัญญากับคนหลายพันคนมีผลกระทบอย่างมาก เป็นไปได้ว่าอาจถูกกฎสวรรค์ลงโทษได้เต็มร้อย
“ข้าฟังผิดไปหรือเปล่า? ฮ่าฮ่าฮ่า ข้าแทบจะทนรอเห็นปาฏิหาริย์ไม่ได้อยู่แล้ว” แม่ทัพเหลยผาวตอนแรกตกตะลึง จากนั้นหัวเราะลั่น
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า...” กลุ่มทหารประจำตัวของเขาหัวเราะจนท้องแข็งน้ำตาร่วง
“เจ้าพวกโง่” จงหัวแค่นเสียงเยาะเย้ย
มีแต่เขาที่รู้ว่าเย่ว์หยางมีคุณสมบัติเช่นนี้
เพราะเย่ว์หยางซึ่งใช้นามแฝงว่าไตตันในหุบเขามนุษย์ไม่เพียงแต่เป็นเจ้าของเหมืองและทาสคนงานประจำเหมืองดั้งเดิมเท่านั้น แต่ยังเป็นทายาทรับตกทอดปราสาทไดมอนด์สตาร์มีสิทธิ์และอำนาจในฐานะเจ้าปราสาทและมีบรรดาศักดิ์เป็นบารอน
สำหรับคนอื่นการยกเลิกทาสหลายพันคนและมอบสถานะสามัญชนเป็นเรื่องที่ยากอย่างยิ่ง แต่สำหรับเจ้าของปราสาทไดมอนด์สตาร์เดิมนั้นแค่เอ่ยปากคำเดียว เย่ว์หยางอยู่ในอารมณ์ดีสามารถยกเลิกสถานะทาสได้ และมอบอิสรภาพและสถานะให้พวกเขาเป็นสามัญชน เขาคือเจ้านายเขาอยากจะทำอะไรก็ไม่นอกเหนืออำนาจของเขา!
จงหัวไม่บอกความจริง แค่ใช้สายตามองดูคนงี่เง่าดูว่าฝ่ายแม่ทัพเหลยผาวและสุนัขรับใช้หลายคนจะทำอย่างไร
ไม่ต้องคิดเรื่องอื่นให้รกสมอง ถ้าเป็นคนธรรมดาจะกล้าพูดคำนี้ออกมาหรือ?
คนที่กล้าพูดคำนี้ออกมาแสดงว่าไม่ใช่คนธรรมดา!
“คุณชาย ไม่นะ นายท่านท่านสามารถยกเลิกสถานะทาสและมอบสถานะสามัญชนให้กับพวกเราได้จริงๆ หรือ?” ทาสประจำเหมืองเหล่านั้นไม่ค่อยใส่ใจถึงความเป็นความตาย เพราะพวกเขามีชีวิตไม่ต่างอะไรกับตาย แต่พวกเขาไม่ต้องการตายพวกเขาไม่อาจตายได้ เพราะพวกเขายังมีครอบครัวที่เป็นแรงงาน พวกเขาต้องมีชีวิตอย่างเจ็บปวดเพื่อค้ำจุนครอบครัวทั้งหมด
เพื่อให้คนที่รักในครอบครัวได้มีชีวิตอยู่ต่อไป
พวกเขาเป็นทาสที่น่าสมเพช แต่ยังหวังว่าสักวันลูกหลานของพวกเขาจะไม่เป็นทาส พวกเขาจะสามารถเป็นสามัญชนที่มีอิสระและกลายเป็นทหารรับจ้างผู้ดิ้นรนต่อสู้ ตัดสินชะตาชีวิตของตนเอง... แต่ในฐานะลูกทาสหลานทาส พวกเขาเป็นได้แค่ทาสทั้งชีวิตเท่านั้นเกิดมาก็กลายเป็นทาสอย่างสิ้นหวัง
ทาสก็คือสัตว์เลี้ยงรับภาระให้เจ้านายที่สามารถพูดได้เท่านั้น
เป็นทรัพย์สินส่วนตัวที่พิเศษที่มีชีวิตและอาจตายได้
หากทาสต้องการกำจัดชะตากรรมชีวิตที่สิ้นหวังมีความเป็นไปได้ประการเดียวนั่นคือกำจัดสถานะทาสและรับสถานะสามัญชนภายใต้การยอมรับของเจ้านาย และยอมรับใช้เขา แม้ว่านี่จะไม่ใช่อิสรภาพที่แท้จริงแต่ไม่มีใครควบคุมความเป็นความตายของพวกเขาได้ไม่ต้องเป็นวัวเป็นควายที่ซื่อตรงอีกต่อไปไม่ต้องให้ลูกหลานรุ่นหลังต้องกลายมาเป็นทาสที่เลวร้าย เป็นสามัญชนมีพลังน้อย หากพวกเขามีเงินก็สามารถทำธุรกิจได้สามารถเป็นทหารรับจ้างได้ สามารถเข้าร่วมกับกองทัพเพื่อรับผลประโยชน์ก้าวหน้ากลายเป็นคนที่มีอิสระอย่างแท้จริง
ถอดถอนสถานภาพทาสกลายเป็นสามัญชน
นี่คือสิ่งที่ทาสทุกคนฝันใฝ่
ไม่เพียงแต่เฉพาะตนเองเท่านั้นแต่ยังเพื่อลูกหลานของครอบครัวรุ่นต่อๆ ไป เพื่อให้เข้าใจความเจ็บปวดของการเกิดมาหลายชั่วอายุคนเพื่อให้ได้สถานะสามัญชนหายใจได้อย่างอิสระไม่ใช่ทาสที่ตายอย่างไม่ลังเล “คำพูดของข้าไม่จำเป็นต้องพูดซ้ำเป็นครั้งที่สอง หากพวกเจ้าเต็มใจจะติดตามข้าพวกเจ้าจะรู้ได้ทันที พวกเจ้าแค่ต้องรออีกสามเดือน” นอกจากจงหัว ไม่มีใครเชื่อคำพูดของเย่ว์หยาง เพราะนั่นน่าทึ่งเกินไป รวมทั้งคู่สามีภรรยาที่ได้รับการช่วยเหลือจากเขายังแทบไม่เชื่อหูตนเอง
อย่างไรก็ตามเมื่อเย่ว์หยางเคลื่อนไหว
ไม่มีใครในกลุ่มสงสัยเขาอีกต่อไป
เขาเดินไปหาหัวหน้าทหารรับจ้างที่กำลังจะตายม่านตาดำของเขาขยายเกือบ 90%เย่ว์หยางเอามือจ่อปากหัวหน้าทหารรับจ้างที่กำลังกระตุกด้วยลมหายใจเฮือกสุดท้ายและหยดของเหลววิเศษอย่างหนึ่งเข้าปากเขาทันที ทันใดนั้นร่างของหัวหน้าทหารรับจ้างที่อยู่ในอ้อมแขนทหารรับจ้างหนุ่มที่กำลังร้องไห้กลับฟื้นตัวเร็วมองเห็นด้วยตาเปล่าเขาลุกขึ้นยืนและมองดูมือตนเองอย่างไม่รู้สึกเชื่อ “ข้ายังมีชีวิตอยู่อีกหรือ? เป็นไปไม่ได้ข้ารู้สึกตัวเองชัดเจนว่ากำลังจะตาย เป็นแบบนี้ได้ยังไง?อาการบาดเจ็บของข้าดีขึ้นได้อย่างไร?”
“น้ำทิพย์เทพธิดา? เจ้าให้น้ำทิพย์เทพธิดาทหารรับจ้างหรือนี่...” จงหัวเห็นตอนแรกถึงกับหลั่งเหงื่อเยียบเย็น แม้ว่าเขาจะรู้จักเย่ว์หยางว่าเป็นลูกหลานคนเผ่าบูรพาอมตะมีสมบัติวิเศษมากมาย แต่คู่ควรแล้วหรือที่จะมอบน้ำทิพย์เทพธิดาให้กับทหารรับจ้างคนหนึ่ง? ทหารรับจ้างก็เหมือนกับมดแมลง ทำไมต้องยอมสูญเสียของวิเศษดีๆ อย่างนี้ด้วย?
“เฮ้อ.. ไม่เป็นไรของอย่างนี้ข้ายังมีขวดใหญ่อีกสองสามขวด” เย่ว์หยางพูดอย่างถ่อมตัวที่สุด ของอย่างนี้เขาจิบดื่มเล่นบ่อยๆ
“....” หลังจากได้ยินแล้วจงหัวถึงกับพูดไม่ออก
“มันจะมากเกินไปแล้ว!” แม่ทัพเหลยผาวริษยาจนแทบจะมีเลือดหยาดหยดในใจ แค่น้ำทิพย์เทพธิดาเพียงไม่กี่หยดก็ทำให้เป็นใหญ่ในหุบเขามนุษย์ได้แล้ว แล้วนี่มันหมายความว่ายังไงกันมีน้ำทิพย์เทพธิดาถึงสองสามขวดใหญ่? เขาคิดว่าน้ำทิพย์เทพธิดา เลือดเทพลอยลงมาเองจากฟากฟ้าได้หรืออย่างไร? เมื่อคิดดูแล้วทารกหญิงลูกทาสทำไมถึงอ้วนท้วนสมบูรณ์ดูมีชีวิตชีวา และคู่ทาสสามีภรรยาทำไมหายดีกลับดูมีชีวิต เขาพบเหตุผลแล้ว เป็นเพราะเจ้าเด็กนี่หยดน้ำทิพย์เทพธิดาเข้าปากพวกเขา!
ตุ้บ!
ทหารรับจ้างหนุ่มคุกเข่าแสดงความเคารพอย่างจริงจังทันที
ตุ้บ!
หัวหน้าทหารรับจ้างคุกเข่าอย่างน่าตกใจ เขาก็มีการแสดงออกที่จริงจังน่ากลัวแต่ที่น่าตกใจมากกว่าก็คือ ถ้าเขาทำได้ เขาจะไม่รอให้น้ำทิพย์เทพธิดาเข้าปากช่วยชีวิตเขาไว้แต่จะแลกเป็นเงินผลึกสวรรค์ช่วยให้ทุกคนในครอบครัวได้ผ่านคืนวันที่ยากลำบากมีชีวิตที่ดี...อย่างไรก็ตาม น้ำทิพย์เทพธิดากลายเป็นพลังงานฟื้นฟูชีวิตเขา เมื่อเขาสงบจิตใจได้เขาในฐานะหัวหน้าทหารรับจ้างผู้เข้มแข็งเหมือนเหล็กพบว่า ตนเองหลั่งน้ำตาไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่
ตุ้บตุ้บ! สองสามีภรรยาที่กำลังอุ้มลูกสาวและทหารรับจ้างที่ต่อสู้ร่างอาบเลือดและพวกทาสที่จับตาดูรู้สึกเหมือนกับได้พบปาฏิหาริย์จริงๆ!
ยกเว้นจงหัวแม่ทัพเหลยผาวและสมาชิกองครักษ์ประจำตัวของเขาไม่กี่คน
ที่เหลือหวาดกลัวกันหมดพากันคุกเข่าทั้งหมด
แม่ทัพเหลยผาวตวาดด้วยความโมโหที่เจ้าเด็กนี่เอาน้ำทิพย์เทพธิดาออกมาใช้เป็นว่าเล่น ไม่รู้ว่าเป็นความซวยหรือว่าโชคกันแน่!
มิน่าเล่าเจ้านี่ถึงได้รับการคุ้มครองจากจงหัวเป็นอย่างดี ความจริงก็คือเจ้าเด็กนี่ไม่ธรรมดาจริงๆ เขาปลอมตัวเป็นทหารรับจ้างที่คาดดาบเพื่อหาความตื่นเต้นท้าทายไม่น่าแปลกที่เขาถูกศัตรูแข็งแกร่งนับไม่ถ้วนรุมล้อมแล้วยังสงบอยู่ได้ ยิ่งกว่านั้นยังไม่มีใครสามารถยั่วยุเขาได้
“ข้ายังมีเรื่องที่ต้องกลับไปทำและข้าจะกลับมาที่นี่อีกในสามเดือน” เย่ว์หยางไม่สนใจสายตาคนอื่น และพยักหน้าให้จงหัว เพื่อให้เขารู้สึกว่าเขาเห็นแก่หน้าจงหัว หลังจากพูดเสร็จใต้เท้าของเย่ว์หยางพลันมีผังภูมิอักขระรูนขนาดยักษ์ พอผังอักขระรูนเริ่มฉายแสงพื้นทั้งหมดเริ่มสั่นสะเทือน
ภายใต้สายตาของทุกคน
มียักษ์สูงหลายร้อยเมตรผุดขึ้นมาจากใต้พื้น
ผังอักขระรูนฉายแสงเจิดจ้าแสงเหมือนกับดาบแยงตายากจะเงยหน้ามองดูตรงๆ
มีแต่จงหัวเท่านั้นที่เห็นได้ชัดเจนที่สุด แม่ทัพเหลยผาวเห็นแต่เพียงรูปทรงของมัน คนอื่นๆไม่สามารถลืมตามองในท่ามกลางแสงเจิดจ้าได้ ผังอักขระรูนไม่ทราบว่าแตกตัวออกเป็นชั้นๆ ตั้งแต่เมื่อใด มันซ้อนๆกันอยู่ในรูปแบบวงเวทรูนโบราณ ที่พื้นผิวไม่มีการเปลี่ยนแปลงแต่มีบางพื้นที่ที่สร้างจุดประสาทสัมผัสทั้งห้าและเจ็ดทวารที่เป็นเคล็ดการสร้างอสูรหุ่น
โกเลมดินสูงสามร้อยเมตร ค่อยๆลดขนาดลงและในท่ามกลางแสงเจิดจ้า มันกลายเป็นโกเล็มศิลาสูงสองร้อยเมตร
อีกครั้งที่จงหัวและเหลยผาวมองดูด้วยความหวาดกลัว
กลายเป็นร่างโกเลมหินภูเขาไฟเป็นหุ่นนักรบจากคุณภาพระดับบรอนซ์เป็นระดับเงิน จากนั้นเปลี่ยนเป็นระดับทองที่น่ากลัว หุ่นระบำดาบของจงหัวมีความสูงสิบห้าเมตรเป็นหนึ่งในสามหุ่นยอดเยี่ยมในเมืองไม้เงินแต่หุ่นโกเลมหินภูเขาไฟนี้มีความสูงร้อยเมตรเป็นหินภูเขาไฟยักษ์พวกเขาได้แต่มองด้วยความอิจฉา
อสูรหุ่นชนิดต่างๆที่อยู่สองข้างของแม่ทัพเหลยผาว เทียบกันแล้วแย่ยิ่งกว่าขยะ!
การผลิตอสูรหุ่น
แม่ทัพเหลยผาวเห็นมามากแล้ว
แต่อย่างเย่ว์หยางที่สามารถวาดผังอักขระรูนลงบนพื้นสร้างหุ่นอสูรจากอากาศแล้วอัดพลังงานลึกลับบางอย่างสร้างให้มันเกิดมาเหมือนมีชีวิตโดยตรงทั้งยังยกระดับพลังได้.. เรื่องอย่างนี้อย่าว่าแต่เห็นเลย แม่ทัพเหลยผาวกระทั่งฝันก็ยังไม่เคย!
“จงหัวเจ้าตัวร้าย เขาหลอกอาศัยข้า แต่หันกลับไปเข้าพวกฝ่ายตรงข้าม!” แม่ทัพเหลยผาวไม่เคยเกลียดใครมากมายมาก่อนในชีวิต คนที่เขาเกลียดไม่ใช่เย่ว์หยางที่ให้ความรู้สึกน่ากลัวแต่เป็นจงหัวที่เหยียบย่ำพวกเขาโดยไม่รู้ตัว ตอนนี้เขาไม่รู้ว่าเย่ว์หยางเป็นใคร รู้แต่ว่าบุรุษหนุ่มผู้นี้ไม่อาจตอแยได้ และเมื่อเขายั่วยุตอแยอาจทำให้เกิดการเข่นฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ได้ แต่ในใจเขาไม่ได้ปฏิเสธเหตุการณ์ที่พบเจอในวันนี้เพราะเรื่องนี้ถ้าจัดการได้ดีบางทีองค์ชายเรโนลด์อาจชื่นชมและให้รางวัลเขา อย่างไรก็ตามจงหัวที่ดูเหมือนเป็นพันธมิตรใช้ข้ออ้างกล่าวหาเขาทำชั่วและไปเข้าข้างอีกฝ่ายโดยจงใจ พฤติกรรมอย่างนี้จะไม่ได้รับการอภัยตลอดทั้งชีวิตนี้ ทรยศ นี่คือการทรยศหักหลังพี่น้องพันธมิตร นั่นเป็นกฎพื้นฐาน!
“ทรยศอะไรของเจ้า!” จงหัวแค่นเสียงโลกนี้จำเป็นต้องมีการเปรียบเทียบ ใครให้เจ้าสมองตายโดดเข้ามาเป็นผู้หนุนหลังคนอื่นเล่า? ไม่ทรยศ ไม่หักหลัง? ขอบอกว่าไตตันเป็นเผ่าบูรพาอมตะรุ่นหลัง?เจ้ามันโง่เอง
หุ่นยักษ์หินภูเขาไฟยืนขึ้น
แต่เย่ว์หยางหายไปนานแล้ว
เมื่อยักษ์หินภูเขาไฟค่อยๆก้าวเดินไปข้างหน้า มันก้าวเดินไปในทิศเดียว ไม่ว่าจะเป็นทาสสองสามีภรรยาที่กำลังอุ้มลูกอ่อน กลุ่มทหารรับจ้างหรือทาสประจำเหมืองพวกเขาทุกคนรีบติดตามไปข้างหลัง
ในสายตาและหัวใจของพวกเขายักษ์หินภูเขาไฟนี้ คือตัวแทนแสงนำทางที่เขาทิ้งไว้อย่างมิต้องสงสัย ต่อให้ต้องตาย
พวกเขาต้องติดตามไปจนถึงที่สุด!
นอกจากเขาแล้วจะมีใครอื่นในโลกที่มีความเมตตามอบน้ำทิพย์เทพธิดาและเสรีภาพความหวังและอนาคตให้กับพวกเขา
“พวกทาสไปหมดแล้ว จะทำยังไงดีกับเหมือง?” ผ่านไปนาน ทหารองครักษ์ของเขาถามขึ้นเบาๆ
“กลับกันเถอะต้องรายงานเรื่องนี้ให้เจ้าชายทราบ” แม่ทัพเหลยผาวจ้องมองจงหัวและรีบพาคนของตนที่เหลือออกไปทันที ไม่มีอะไรสำคัญอีกต่อไป นับเป็นโอกาสดีที่สุดที่จะต้องรายงานให้องค์ชายทราบโดยเร็วมีหุ่นยักษ์หินภูเขาไฟคุมเชิงอยู่อย่างนั้น เป็นไปไม่ได้กับการชิงทาสเหมืองคืนหุ่นยักษ์นั่นใช้แค่เพียงนิ้วเดียวก็ทำลายหุ่นอสูรได้ทั้งหมด...นอกจากนี้จะมีทาสสักกี่คนที่ยอมกลับไป พวกเขาจะทำอะไรได้? เปลืองข้าวสุกเปล่าๆ!
“ยอดเยี่ยมจริงๆ เขาเป็นลูกหลานของคนเผ่าบูรพาอมตะ” ทันทีที่สร้างหุ่นยักษ์หินภูเขาไฟออกมาความสงสัยของจงหัวถูกกำจัดไปอย่างสิ้นเชิง ตอนนี้ใครกล้าสงสัยเย่ว์หยางก็ช่าง แต่เขาไม่กังวลแน่
“วิชาหุ่นอสูรของคุณชายยอดเยี่ยมจริงๆ!” พ่อบ้านตู้ลี่แอบอยู่ในความมืดอดทึ่งมิได้เมื่อเห็นหุ่นยักษ์หินภูเขาไฟเดินออกไป
มันซับซ้อนประณีต ยอดเยี่ยมจริงๆ
แต่มันถูกสร้างจากมือทรงพลังที่ยิ่งใหญ่ มีแต่มือเทพเท่านั้นที่สร้างปาฏิหาริย์สร้างชีวิตขึ้นมาได้