ตอนที่ 4 ความรักคือแสงสว่างที่เปล่งประกายสีเขียว

"ซางซาง เป็นลูกแม่จริงๆ ด้วย ซางซาง!"

เจียงซื่อโผเข้าหาหนิงซางซางด้วยความตื่นเต้น หนิงซางซางรีบลุกขึ้นยืน แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปากพูดอะไร ก็ถูกเจียงซื่อดึงเข้าไปกอดแน่น

"ซางซาง ในที่สุดแม่ก็รอลูกกลับมาจนได้ ตลอดสิบสามปีมานี้ แม่คิดถึงลูกทุกลมหายใจเข้าออก"

ขณะที่เจียงซื่อเอ่ยปาก น้ำตาก็พาลไหลออกมาจนภาพตรงหน้าพร่ามัว การรอคอยตลอดสิบสามปี ในที่สุดนางก็ได้ลูกสาวกลับคืนสู่อ้อมอกเสียที

หนิงซางซางทำตัวไม่ถูก ไม่รู้จะเอ่ยคำใด ได้แต่ลูบหลังมารดาเบาๆ เพื่อปลอบโยนเงียบๆ ชาติก่อนนางเป็นเด็กกำพร้าไม่เคยสัมผัสความรักจากครอบครัว ชาตินี้ได้รับความรักท่วมท้นมาถึงสิบสามปี เติบโตมาท่ามกลางความเอาใจใส่ และตอนนี้ก็ได้กลับบ้านมาพบครอบครัวที่รักนางจากใจจริง หนิงซางซางพลันรู้สึกว่าการได้ทะลุมิติมาที่นี่ช่างเป็นเรื่องโชคดีเหลือเกิน

"ฮูหยิน อย่าเสียใจไปเลย ซางซางกลับมาก็ดีแล้ว" หนิงเซียวเทียนเอ่ยปลอบภรรยาอย่างอ่อนโยนอยู่ข้างๆ

หนิงเฉิงเซียวมองภาพนั้นเงียบๆ ความหนักอึ้งในใจคล้ายถูกยกออกไป ซางซางกลับมาแล้ว จากนี้ไปครอบครัวของพวกเขาก็จะได้อยู่กันพร้อมหน้า มีความสุขสมบูรณ์เสียที

เจียงซื่อกอดหนิงซางซางร้องไห้อยู่ครู่ใหญ่จึงคลายอ้อมกอด แล้วสำรวจดูบุตรสาวอย่างละเอียด "ซางซาง หลายปีมานี้ลูกสบายดีหรือไม่?"

"ท่านแม่ ข้าสบายดีมากเจ้าค่ะ ข้าไม่ลำบากเลย ท่านแม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะเจ้าคะ"

เมื่อได้ยินคำว่า 'ท่านแม่' ความปิติยินดีสายหนึ่งก็แผ่ซ่านไปทั่วหัวใจของเจียงซื่อ ช่างดีเหลือเกิน ลูกสาวยังยอมรับนาง

ไป๋ซินโหรวมองดูหนิงเซียวเทียนและภรรยาเทความสนใจทั้งหมดไปที่หนิงซางซางก็นึกไม่พอใจอย่างยิ่ง นางคิดในใจว่า 'วันนี้มาผิดจังหวะจริงๆ แต่ในเมื่อมาถึงจวนหนิงกั๋วกงแล้ว จะให้กลับไปมือเปล่าไม่ได้เด็ดขาด'

เจียงซื่อมองดูบุตรสาวด้วยแววตาเปี่ยมรัก มองอย่างไรก็ไม่รู้เบื่อ ลูกสาวสุดที่รักของนางช่างงดงามไปทุกส่วนจริงๆ

ทันใดนั้น เสียงสะอื้นเบาๆ ก็ดังขึ้น เจียงซื่อได้ยินจึงหันไปมองตามเสียงโดยสัญชาตญาณ เมื่อเห็นไป๋ซินโหรวที่นั่งอยู่ข้างบุตรชายคนรองกำลังร้องไห้ สีหน้าของนางก็บึ้งตึงลงทันที นางตวาดใส่บุตรชายคนรองว่า "ใครอนุญาตให้เจ้าพานางเข้ามาในจวน?"

นางไม่ชอบหน้าไป๋ซินโหรวผู้นี้จริงๆ ท่าทางใจเสาะออกงานไม่ได้ แถมยังไร้ยางอายฉวยโอกาสตอนบุตรชายนางเมาปีนขึ้นเตียง นางไม่มีวันยอมให้ผู้หญิงพรรค์นี้แต่งงานกับลูกชายของนางเด็ดขาด

หนิงเฉิงเซียวเอ่ยอย่างจริงจัง "ท่านแม่ ข้ากับซินโหรวรักกันจริงๆ ได้โปรดเห็นใจพวกเราเถิดขอรับ ตอนนี้ซินโหรวตั้งท้องลูกของข้าแล้ว"

สีหน้าของเจียงซื่อย่ำแย่ลงไปอีกเมื่อได้ยินเช่นนั้น ยังไม่ทันที่นางจะเอ่ยปาก ก็ได้ยินเสียงของบุตรสาวดังขึ้น

'ท้องอะไรกัน? พี่รอง พี่ยังซิงอยู่เลยนะ! เด็กในท้องนั่นเป็นลูกของชู้รักหลินซื่อเจี๋ยต่างหาก พี่กลายเป็นแพะรับบาปแล้ว!'

หนิงเฉิงเซียว "!!!"

จู่ๆ ก็ได้ยินเรื่องราวสุดระทึกขวัญเช่นนี้ สติของหนิงเฉิงเซียวถึงกับพังทลาย เขาได้แต่กรีดร้องโหยหวนอยู่ในใจ 'ม่ายยยยยยยย'

เมื่อได้ยินเสียงความคิดนั้น หนิงเซียวเทียนมองดูบุตรชายคนรองด้วยสายตาดูแคลน "โง่บัดซบจริงๆ ข้าหนิงเซียวเทียนไม่มีลูกชายโง่เง่าเช่นนี้"

ส่วนเจียงซื่อก็สะดุ้งตกใจกับเสียงที่ดังขึ้นกะทันหัน ไม่ใช่เพราะเนื้อหาที่ได้ยิน แต่เป็นเพราะลูกสาวของนางยังไม่ได้อ้าปากพูดเลยสักคำ แต่ทำไมนางถึงได้ยินเสียงลูกสาวได้

"ท่านแม่ เป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ?" หนิงซางซางถามอย่างงุนงงเมื่อเห็นเจียงซื่อจ้องมองตนอย่างเหม่อลอย

เจียงซื่อได้สติกลับมาจึงรีบตอบ "เปล่า ไม่มีอะไรจ้ะ"

ขณะพูด นางก็เหลือบไปเห็นสายตาของหนิงเซียวเทียน เขาใช้สายตาส่งสัญญาณบอกนางว่าอย่ากระโตกกระตาก เมื่อได้รับสัญญาณ เจียงซื่อก็เข้าใจทันทีว่าสามีของนางก็ได้ยินเสียงความคิดของลูกสาวเช่นกัน นางจึงสงบสติอารมณ์แล้วหันไปมองไป๋ซินโหรว

"เจ้าบอกว่าท้องลูกของลูกชายข้า มีหลักฐานอะไรมายืนยัน?"

ไป๋ซินโหรวเอ่ยเสียงอ่อย "คืนนั้น หลังจากคุณชายรองเมา เขา..." พูดถึงตรงนี้ ไป๋ซินโหรวก็หยุดพูดแล้วยกมือปิดหน้าร้องไห้

'น่าขำสิ้นดี! เมาเหมือนหมูตายจะไปทำอะไรได้ แต่เป็นเจ้าร่วมมือกับชู้รักแบกพี่รองขึ้นเตียง แล้วเจ้าก็ปีนตามขึ้นไปถอดเสื้อผ้าพี่รอง สร้างสถานการณ์ลวงว่าพี่รองมีความสัมพันธ์กับเจ้า วันต่อมาก็แสร้งทำเป็นว่าเสียความบริสุทธิ์แล้วจะฆ่าตัวตายต่อหน้าพี่รอง ทำให้พี่รองที่เห็นเจ้าเป็นแสงจันทร์ขาวในใจต้องจำยอมรับผิดชอบ'

โง่จริงๆ!

หนิงเซียวเทียนได้ยินดังนั้นก็ส่งสายตาดูแคลนไปให้บุตรชายคนรองอีกครั้ง "เจ้าช่างทำเรื่องงามหน้าให้ข้าภูมิใจเสียจริง"

สติของหนิงเฉิงเซียวพังทลายอย่างสมบูรณ์ เขาคาดไม่ถึงเลยว่าหญิงที่เขารักจะเจ้าเล่ห์เพทุบายได้ขนาดนี้

"ประเดี๋ยวแม่จะสั่งให้ครัวตุ๋นสมองหมูมาบำรุงสมองเจ้าหน่อยนะ" เจียงซื่อหันไปพูดกับหนิงเฉิงเซียวด้วยสีหน้ารังเกียจ

หนิงซางซางเองก็อดไม่ได้ที่จะแสดงความคิดเห็นในใจ 'พี่รอง ความรักก็คือแสงสว่างที่ส่องประกายสีเขียวบนหัวพี่ไงล่ะ!'

อ๊ากกกกกกกกก!

หนิงเฉิงเซียวที่ใกล้จะบ้าคลั่ง กรีดร้องโหยหวนในใจอีกครั้ง

ห้องโถงตกอยู่ในความเงียบชั่วขณะ ไป๋ซินโหรวเห็นสีหน้าไม่สบอารมณ์อย่างแรงของหนิงเฉิงเซียว จึงรีบแสร้งทำเป็นเข้าใจโลกต่อหน้าเขา

"คุณชายรอง ในเมื่อครอบครัวท่านกีดกันไม่ให้เราอยู่ด้วยกัน เช่นนั้นก็ช่างเถิดเจ้าค่ะ ข้าจะเลี้ยงลูกในท้องด้วยตัวเอง ท่านไม่ต้องมารับผิดชอบหรอก"

'ตลกตายล่ะ! เด็กในท้องไม่ใช่ลูกพี่รองสักหน่อย จะให้พี่รองรับผิดชอบอะไร? แต่ตอนนี้พี่รองกำลังหลงไป๋ซินโหรวหัวปักหัวปำ ใครพูดอะไรก็ไม่ฟัง ต่อให้บอกไปว่าเด็กในท้องไป๋ซินโหรวไม่ใช่ลูกเขา ไอ้พี่รองหน้าโง่นี่ก็คงไม่เชื่อหรอก'