บทที่ 23 ตบมือเปล่า เจ็บมือแย่เลย

วินาทีที่เฟยอวี่กดแขนของหยางฮ่าวลง ซูติงเซียงเหมือนจะได้ยินเสียงกระดูกหักดังลั่น

เสียงร้องโหยหวนของหยางฮ่าวถูกสายตาพิฆาตของเฉินชิงเสวียนสกัดกั้นเอาไว้ แม้จะเจ็บปวดจนเหงื่อท่วมหน้าผาก แต่เขาก็ไม่กล้าส่งเสียงออกมาแม้แต่นิดเดียว

หลี่เสี่ยว มู่ ภรรยาของเขา นึกว่าเขาแค่กลัวเฉยๆ เธอยิ่งสงสัยในรสนิยมการเลือกผู้ชายของตัวเองในอดีต ว่าไปคว้าเอาคนพรรค์นี้มาได้ยังไง

หลังจากถลึงตามองหยางฮ่าว หลี่เสี่ยว มู่ก็หันกลับมามองซูติงเซียงอีกครั้ง ด้วยสีหน้าที่ซับซ้อนขึ้น "เมื่อกี้เธอบอกว่าไม่รู้ว่าหยางฮ่าวแต่งงานแล้วสินะ"

ซูติงเซียงตกใจกับอารมณ์เกรี้ยวกราดของหลี่เสี่ยว มู่ กลัวว่าจะโดนลูกหลงไปด้วย จึงรีบพยักหน้ารับคำ

"เขาบอกหนูว่าเขาไม่มีแฟน และหนูเป็นรักแรกของเขาค่ะ"

"พอหนูบอกว่าท้อง เขาก็บังคับให้หนูทำแท้ง ขู่ว่าถ้าไม่ยอมจะฆ่าล้างโคตรหนู"

"เพียะ!"

หลี่เสี่ยว มู่ตบหยางฮ่าวด้วยหลังมืออีกฉาดใหญ่ เสร็จแล้วถึงหันกลับมายิ้มให้ซูติงเซียง

"ไม่ต้องกลัว เล่าต่อสิ"

ซูติงเซียงขยับถอยหลังไปก้าวหนึ่งอย่างเงียบเชียบ "หนูจนตรอกจริงๆ เลยจะไปโดดแม่น้ำฆ่าตัวตาย แต่โชคดีที่ผู้คุมกฎจากสมาพันธ์ช่วยไว้ หนูถึงได้มาที่นี่ค่ะ"

"เพียะ!"

หลี่เสี่ยว มู่หวดหลังมือใส่หน้าสามีอีกที ก่อนจะสูดหายใจลึกแล้วถาม "ดูเธอยังเด็กอยู่เลย อายุเท่าไหร่จ๊ะ?"

เห็นซูติงเซียงดูหวาดกลัว หลี่เสี่ยว มู่พยายามปรับสีหน้าให้อ่อนโยนลงที่สุด

"ในเมื่อไม่รู้ว่าหยางฮ่าวแต่งงานแล้ว ก็ไม่ใช่ความผิดของเธอหรอก ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอกนะ"

"สิบ... สิบเจ็ดค่ะ" ซูติงเซียงตอบเสียงกระซิบ

วูบ... หลี่เสี่ยว มู่รู้สึกเหมือนเลือดในกายพุ่งพล่านขึ้นสมอง

"สิบเจ็ด..." หลี่เสี่ยว มู่เค้นเสียงออกมาจากลำคออย่างยากลำบาก

"สิบเจ็ดปี"

หลี่เสี่ยว มู่ทวนคำอีกครั้ง ก่อนจะใช้หลังมือกระชากผมที่ไม่ยาวนักของหยางฮ่าว "แกมันเดรัจฉานชัดๆ"

"เพียะ! เพียะ!"

หลี่เสี่ยว มู่กระชากผมเขาไว้มือหนึ่ง อีกมือตบซ้ายขวาสลับกันไม่ยั้ง "รังแกเด็กไม่บรรลุนิติภาวะ กล้ามากนะหยางฮ่าว"

หยางฮ่าวพยายามจะดิ้นรนขัดขืน แต่เฟยอวี่ที่อยู่ด้านหลังกดไหล่เขาไว้แน่น "อยู่นิ่งๆ ขยับนิดเดียวฉันฆ่าแกแน่"

หยางฮ่าวอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา ทำได้แค่ปล่อยให้เมียตบเอาๆ

ชั่วขณะหนึ่ง ในห้องมีเพียงเสียงตบหน้าดังก้อง

ซูติงเซียงทนดูไม่ไหว ค่อยๆ กระตุกชายเสื้อหลี่เสี่ยว มู่ "พี่สาว... พี่คะ พอเถอะค่ะ อย่าตีเขาอีกเลย"

หลี่เสี่ยว มู่หยุดมือ หันมามองซูติงเซียง แววตายังคงเต็มไปด้วยความดุดัน "เธอจะขอร้องแทนมันเหรอ?"

"เปล่าค่ะ เปล่า" ซูติงเซียงรีบโบกมือปฏิเสธ แล้วยื่นด้ามไม้กวาดที่คว้ามาได้ส่งให้หลี่เสี่ยว มู่

"พี่คะ แรงกิริยาเท่ากับแรงปฏิกิริยานะคะ ตบมือเปล่าแบบนี้เดี๋ยวพี่เจ็บมือแย่"

"ใช้ไม้ดีกว่าค่ะ"

หยางฮ่าวนึกว่าซูติงเซียงจะมาช่วย แต่ที่ไหนได้ดันส่งอาวุธให้เมียเขาเสียนี่ พอเขาจะอ้าปากขู่ คนข้างหลังก็กดตัวเขาแน่นจนขยับไม่ได้

หลี่เสี่ยว มู่รับไม้กวาดมาพร้อมรอยยิ้ม แล้วฟาดเปรี้ยงเข้าที่ 'กล่องดวงใจ' ของหยางฮ่าวอย่างจัง

"อ๊าก!"

เสียงกรีดร้องโหยหวนบาดแก้วหู ดังจนเพื่อนบ้านในตึกพากันเปิดหน้าต่างชะโงกหน้าออกมาดูด้วยความอยากรู้

เฟยอวี่ตกใจจนมือสั่น เผลอปล่อยหยางฮ่าวร่วงลงไปกองกับพื้น แล้วรีบถอยฉากมาหลบข้างเจ้านาย

"น่ากลัวชะมัด!" เฟยอวี่กอดแขนซ้ายเจี้ยนอวิ๋น ส่วนซูติงเซียงกอดแขนขวา

เจี้ยนอวิ๋นสะบัดทั้งคู่ออกด้วยความเอือมระอา ยิ้มเหี้ยมเกรียม "ชายหญิงห้ามแตะเนื้อต้องตัวกัน ชายชายก็ห้าม ถ้าแตะฉันอีกทีจะจับโยนออกนอกหน้าต่างทั้งคู่เลย"

เฟยอวี่กับซูติงเซียงเลยหันไปกอดตัวเองแทน

น่ากลัว... คนในห้องนี้มันน่ากลัวกันทุกคนเลย!

เฉินชิงเสวียนยืนมองอยู่ครู่ใหญ่ แล้วเอ่ยถามหลี่เสี่ยว มู่ที่ถือไม้หน้าตาถมึงทึง "ระบายอารมณ์พอหรือยัง?"

หลี่เสี่ยว มู่โยนไม้ทิ้งลงพื้น "อืม ก็เกือบแล้ว"

"จะบอกว่าทำผิดกฎหมายเพื่อสัตว์นรกตัวนี้มันไม่คุ้มใช่ไหมคะ? แต่ถ้าไม่ได้ใช้ไม้ฟาดมัน ฉันคงอกแตกตาย ถ้าจะเป็นคดีทำร้ายร่างกาย ก็ให้มันเป็นไปเถอะค่ะ"

"เปล่า" เฉินชิงเสวียนเตะเฟยอวี่ที่ยังเล่นใหญ่ไม่เลิก สั่งให้ไปลากคอมนุษย์กลายพันธุ์ขึ้นมา

จากนั้นเขาถึงหันไปพูดกับหลี่เสี่ยว มู่ "คุณต้องไปที่สมาพันธ์จริงๆ แต่ไม่ใช่เพราะข้อหาทำร้ายร่างกายหรอก"

หลี่เสี่ยว มู่งุนงง ในเมื่อเธอเลือกที่จะทำร้ายคนต่อหน้าผู้คุมกฎ เธอก็เตรียมใจรับผลกรรมไว้แล้ว

เจี้ยนอวิ๋นก้าวออกมา ยิ้มให้หลี่เสี่ยว มู่ "อารมณ์ของคุณแปรปรวนรุนแรงมาก คุณอาจจะกำลังกลายเป็นผู้ตื่นรู้ ต้องไปลงทะเบียนกับเราครับ"

"ส่วนเรื่องเมื่อกี้... ตอนนี้คุณยังเป็นคนธรรมดา และคนธรรมดาไม่อยู่ในเขตอำนาจของผู้คุมกฎครับ"

หลี่เสี่ยว มู่ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็เข้าใจความหมายทันที

"ฉันจะให้ความร่วมมือเต็มที่ค่ะ ตอนนี้เรายังจดทะเบียนสมรสกันอยู่ งั้นฉันขอบริจาคหมอนี่ให้สมาพันธ์ไปทดลองได้ไหมคะ?"

เจี้ยนอวิ๋น: "..."

"สมาพันธ์ของเราไม่มีนโยบายทดลองในมนุษย์ครับ" เจี้ยนอวิ๋นยิ้มแห้ง

ทุกคนพากันกลับไปยังสมาพันธ์ เฉินชิงเสวียนไม่ลืมส่งข้อความหาเหยื่อพร้อมแนบรูปถ่ายไปด้วย

เหอเหยียนกำลังเก็บขยะอยู่ตอนที่เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดูผ่านๆ

คนจับเทพเจ้าแห่งแม่น้ำบูชายัญเทพเจ้าแห่งแม่น้ำ: "น่าสมเพช แต่ก็สมควรโดนแล้ว"

คนจับเทพเจ้าแห่งแม่น้ำบูชายัญเทพเจ้าแห่งแม่น้ำ: "แล้วสุดท้ายจะจบยังไง? ติดคุกหรือประหาร?"

แฟนหนุ่ม: "ขึ้นอยู่กับความรุนแรงของคดี คุกหลักของสมาพันธ์เริ่มจะเต็มแล้วด้วยสิ"

คนจับเทพเจ้าแห่งแม่น้ำบูชายัญเทพเจ้าแห่งแม่น้ำ: "วันนี้จะกลับบ้านไหม?"

แฟนหนุ่ม: "กลับครับ อาเหยียนรอผมที่สะพานชิงสุ่ยนะ เดี๋ยวผมไปรับ"

คนจับเทพเจ้าแห่งแม่น้ำบูชายัญเทพเจ้าแห่งแม่น้ำ: "โอเค"

รู้ว่าเฉินชิงเสวียนจะมารับ เหอเหยียนก็อารมณ์ดีขึ้นมาหน่อย เขาเอื้อมนิ้วไปจิ้มที่รูปโปรไฟล์ของเฉินชิงเสวียน

[ฉันสะกิดแฟนหนุ่ม]

[ฉันสะกิดแฟนหนุ่ม]

แฟนหนุ่ม: "?"

แฟนหนุ่ม: "อาเหยียน เป็นอะไรหรือเปล่า?"

คนจับเทพเจ้าแห่งแม่น้ำบูชายัญเทพเจ้าแห่งแม่น้ำ: "เปล่า มือลั่นไปโดนรูปโปรไฟล์น่ะ"

เหอเหยียนชักมือกลับด้วยความรู้สึกผิด จ้องมองโทรศัพท์อยู่ครู่หนึ่ง แล้วกดเข้าไปที่โปรไฟล์ของเฉินชิงเสวียน เปลี่ยนชื่อจาก 'แฟนหนุ่ม' เป็น 'อีกาทองคำน้อย'

[ฉันสะกิดอีกาทองคำน้อย พร้อมกอดและจูบ]

อีกาทองคำน้อย: "ได้รับแล้ว กลับถึงบ้านค่อยจูบนะ"

คนจับเทพเจ้าแห่งแม่น้ำบูชายัญเทพเจ้าแห่งแม่น้ำ: "..."

เหอเหยียนแกล้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น เก็บโทรศัพท์ แล้วก้มลงเก็บถุงพลาสติก

ถุงพลาสติกก็คือถุงพลาสติกจริงๆ นั่นแหละ

อีกด้านหนึ่ง เฉินชิงเสวียนมองดูข้อความ 'สะกิด' บนโทรศัพท์อย่างผู้ชนะ เผยรอยยิ้มที่ทำเอาเฟยอวี่แทบช็อกตาย

"บอส อย่าพึ่งยิ้มแบบนั้นได้ไหม มันสยองนะ" เฟยอวี่ถอยกรูด

เฉินชิงเสวียนเงยหน้ามอง "พูดมากอีกคำเดียว ฉันจะถอนขนแกให้เกลี้ยงเลย"

อีกฟากหนึ่งของห้อง ศพของหยางฮ่าวเย็นชืดไปนานแล้ว

เฉินชิงเสวียนเดินออกจากห้องสอบสวน ห้องขังสองข้างทางเดินเต็มไปด้วยมนุษย์กลายพันธุ์ที่จ้องมองเขาด้วยความเคียดแค้น

"การกลายพันธุ์คือวิถีแห่งวิวัฒนาการขั้นสูงสุดของมนุษย์! เราเป็นพวกเดียวกันนะ! เฉินชิงเสวียน ไอ้คนทรยศ!"

"พระจันทร์สีเลือดมาเยือนแล้ว! กฎแห่งป่าคือกฎใหม่ของโลกใบนี้!"

"เฉินชิงเสวียน ขอให้แกตายไม่ดี!"