บทที่ 22 เปลี่ยนสีหน้าได้ทันควัน

คำพูดของเฉินชิงเสวียนเหมือนฝ่ามือที่ตบเรียกสติซูติงเซียงฉาดใหญ่ จนทำให้เธอตื่นจากภวังค์

"งั้น... หลังจากสมาพันธ์จัดการกับไอ้สารเลวนั่นแล้ว หนูจะไปทำแท้งเด็กคนนี้ค่ะ" ซูติงเซียงพูดพลางชำเลืองมองเฉินชิงเสวียนอย่างกล้าๆ กลัวๆ

เฉินชิงเสวียนทำหน้าหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม "มองฉันทำไม? ฉันไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับเด็กในท้องเธอสักหน่อย"

พูดจบ เฉินชิงเสวียนก็เพิ่งนึกได้ว่าตัวเองอาจจะดุเกินไป เขาหันขวับไปมองเหอเหยียนโดยสัญชาตญาณ แล้วก็ได้รับรอยยิ้มให้กำลังใจจากภรรยา

"ถ้ามีอะไรอยากพูดก็พูดไปเถอะ ถ้าด่าแล้วไม่ตื่น เดี๋ยวเธอก็วิ่งมาโดดแม่น้ำชิงสุ่ยของผมอีก"

ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นว่าเด็กสาวคนนี้น่าสงสารจริงๆ แผนเดิมของเหอเหยียนคือจับพวกที่ชอบโดดแม่น้ำมากดน้ำให้เกือบตาย แล้วค่อยลากขึ้นมาโยนทิ้งไปไกลๆ

คิดได้ดังนั้น เหอเหยียนก็แอบชำเลืองมองเฉินชิงเสวียน

ช่างเถอะ... อย่าแสดงด้านโหดเหี้ยมแบบนั้นให้แฟนเห็นจะดีกว่า

ทั้งสองคนส่งยิ้มให้กัน โดยเมินซูติงเซียงไปอย่างสิ้นเชิง

เช้านี้ซูติงเซียงกินข้าวมานิดเดียว แต่จู่ๆ เธอก็รู้สึกอิ่มแปลกๆ

หลังจากเฉินชิงเสวียนและเหอเหยียนโชว์หวานจนพอใจ พวกเขาก็นึกขึ้นได้ว่ายังมีเด็กน้อยน่าสงสารยืนหัวโด่กอยู่ตรงนี้อีกคน

"ตื๊ด ตื๊ด"

โทรศัพท์ของเฉินชิงเสวียนดังขึ้นสองครั้ง ข้อความจากเจี้ยนอวิ๋นและเฟยอวี่เด้งขึ้นมาพร้อมกัน

นกขี้บ่นจอมหนวกหู: [บอสครับ บอสครับ เราเจอพิกัดคนร้ายแล้ว จะคุมตัวกลับสมาพันธ์ไปไต่สวนเดี๋ยวนี้ บอสจะพาผู้เสียหายมาดูให้หายแค้นไหมครับ? บอกน้องเขาด้วยนะว่าถ้าโดนรังแกต้องสู้กลับ พี่ชายคนนี้จะหนุนหลังเอง! อ้อ แล้วผมกับเสี่ยวอวิ๋นก็จะแวะไปรับเมียหลวงของคนร้ายมาด้วยครับ]

อวิ๋นฝ่ายโลจิสติกส์ขั้นเทพ: [บอสครับ เราจะคุมตัวมนุษย์กลายพันธุ์กลับถึงสมาพันธ์ภายในสิบห้านาที บอสจะเข้าร่วมการไต่สวนไหมครับ?]

เฉินชิงเสวียนเมินข้อความของเฟยอวี่โดยอัตโนมัติ หลังจากอ่านข้อความของเจี้ยนอวิ๋นจบ เขาก็หันไปถามซูติงเซียง "อยากไปดูการไต่สวนที่สมาพันธ์ไหม?"

"ไปได้เหรอคะ?" ดวงตาของซูติงเซียงเป็นประกายขึ้นมาทันที

จะมีอะไรมีความสุขไปกว่าการได้เห็นศัตรูทนทุกข์ทรมานอีกล่ะ? ไม่มีหรอก

"ในฐานะผู้เสียหาย เธอสามารถเข้าร่วมสังเกตการณ์การไต่สวนได้" เฉินชิงเสวียนบอก

ซูติงเซียงพยักหน้าหงึกๆ "ไปค่ะ หนูอยากไป หนูอยากไป"

แล้วเธอก็รีบเสริม "ดูเสร็จแล้วหนูจะไปโรงพยาบาลค่ะ"

เฉินชิงเสวียนรับทราบ แล้วหันไปหาเหอเหยียนพร้อมหัวเราะเบาๆ "อาเหยียน สนใจไปสมาพันธ์กับฉันไหม?"

เหอเหยียนอยากจะพยักหน้า แต่หางตาอันเฉียบคมดันเหลือบไปเห็นขวดเครื่องดื่มถูกทิ้งอยู่ริมแม่น้ำพอดี

พื้นที่แถบนี้เป็นจุดที่เขายังไม่ได้เก็บขยะ ในเมื่อมาแล้ว เทพเจ้าแห่งแม่น้ำอย่างเขาก็ต้องทำหน้าที่ของตัวเอง

"ไม่ล่ะ ผมไม่ค่อยสนใจเรื่องไต่สวนเท่าไหร่"

เฉินชิงเสวียนพยักหน้าเข้าใจ "นั่นสินะ อาเหยียนจิตใจอ่อนโยนมาตลอด เรื่องเลือดตกยางออกรุนแรงแบบการไต่สวนคงไม่เหมาะกับเธอหรอก"

พูดจบ เฉินชิงเสวียนก็ลืมเรื่องสาวกลัทธิมารสองคนที่เหอเหยียนฆ่าตาย แถมยังสับหัวปลาจนเละเป็นโจ๊กไปเสียสนิท

เหอเหยียนยิ้มอย่างรู้สึกผิดเล็กน้อย ไม่เคยคิดจะแก้ต่างฟิลเตอร์แสนดีที่แฟนหนุ่มยัดเยียดให้เลยสักนิด

"งั้นเดินทางระมัดระวังนะ เสร็จธุระแล้วค่อยกลับมาหาผมที่นี่" เหอเหยียนพูดพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน

เฉินชิงเสวียนเคลิ้มจนหัวแทบหมุน เขาพึมพำตอบรับ คว้าตัวซูติงเซียง แล้วพุ่งทยานขึ้นสู่ท้องฟ้า เรียกเสียงกรีดร้องยาวเหยียดตามมา

ซูติงเซียงที่จู่ๆ เท้าก็ลอยจากพื้น หัวใจแทบจะหลุดออกมาทางปาก อีกนิดเดียววิญญาณคงหลุดออกจากร่าง

แต่ยังไม่ทันที่เสียงกรีดร้องจะสิ้นสุด เท้าของเธอก็แตะพื้นอีกครั้ง

"ถึงแล้ว นี่บ้านแฟนเก่าเธอ"

เฉินชิงเสวียนปล่อยมือทันทีที่ถึงพื้น ไม่สนใจเลยว่าเธอจะขาอ่อนจนเกือบลงไปกองกับพื้น

ซูติงเซียงสูดหายใจลึกๆ หลายเฮือก มองดูชายหนุ่มที่เปลี่ยนสีหน้าเร็วยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือด้วยนิ้วที่สั่นเทา

"หนูผิดไปแล้ว ชาตินี้หนูจะไม่คิดฆ่าตัวตายอีกแล้วค่ะ"

"ถ้าหนูไม่คิดสั้น หนูคงไม่ได้มาเจอคุณ ปีศาจผู้ยิ่งใหญ่... เอ้ย ผู้คุมกฎผู้แสนดีมีคุณธรรม คอยปกป้องบ้านเมืองและประชาชน" เสียงของซูติงเซียงค่อยๆ แผ่วลงภายใต้สายตากดดันของเฉินชิงเสวียน จนกลายเป็นคำเยินยอในที่สุด

ผู้ชายคนนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว

เขาไม่มองเธอว่าเป็นคนท้องที่กำลังจะฆ่าตัวตายด้วยซ้ำ หรือเผลอๆ จะไม่มองว่าเป็นคนด้วยซ้ำไป

ซูติงเซียงขยับตัวออกห่างจากเฉินชิงเสวียนอย่างเงียบเชียบ แล้วเริ่มสังเกตสิ่งรอบตัว ดูเหมือนพวกเขาจะอยู่บนดาดฟ้าของอพาร์ตเมนต์แห่งหนึ่ง

เฉินชิงเสวียนปล่อยให้ซูติงเซียงพักหายใจครู่หนึ่งจนกระทั่งโทรศัพท์ของเขาดังขึ้นอีกครั้ง จากนั้นจึงพาเธอเดินลงไปข้างล่าง

"ไปกัน ไปหาแฟนเก่าเธอกัน"

เฉินชิงเสวียนก้าวยาวๆ ลงบันได ซูติงเซียงรีบเดินตาม ความกลัวที่มีต่อแฟนเก่ามลายหายไปจนหมดสิ้น

เมื่อเทียบกับผู้คุมกฎที่นึกจะบินก็หิ้วคอคนบินขึ้นฟ้าโดยไม่บอกกล่าว พลังมนุษย์กลายพันธุ์กระจอกๆ ของแฟนเก่าเธอมันจะไปน่ากลัวตรงไหน?

เฉินชิงเสวียนเดินลงมาถึงชั้นเก้า ประจวบเหมาะกับที่เฟยอวี่และเจี้ยนอวิ๋นกำลังเคาะประตูห้องพอดี

"บอส" เจี้ยนอวิ๋นและเฟยอวี่ทักทายเสียงเบา สายตามองเลยไปที่ซูติงเซียงซึ่งเดินตามหลังเฉินชิงเสวียนมา

แม้จะรู้ข้อมูลมาก่อนแล้วว่าเหยื่อเป็นเด็กสาวอายุสิบเจ็ดสิบแปด แต่พอได้เห็นตัวจริง ความโกรธแค้นก็ยิ่งปะทุขึ้นในใจของพวกเขา

"เปิดประตู!" เฟยอวี่เคาะประตูแรงขึ้น

"ตรวจแก๊สครับ! มีคนแจ้งว่าแก๊สในตึกมีปัญหา เปิดประตูหน่อยครับ เปิดประตู!"

ครู่ต่อมา เสียงผู้ชายหงุดหงิดก็ดังลอดออกมาจากข้างใน "ได้ยินแล้ว กำลังจะเปิด เลิกเคาะสักที"

ประตูถูกเปิดออกจากด้านใน มนุษย์กลายพันธุ์เห็นหน้าคนสี่คนที่ยืนอยู่หน้าห้องก็พยายามจะปิดประตูใส่ทันที แต่เฟยอวี่ใช้มือข้างเดียวยันประตูไว้ได้อย่างง่ายดาย

"ถ้าไม่ได้ทำอะไรผิด แล้วจะกลัวอะไร?"

เฟยอวี่แสยะยิ้ม ผลักชายคนนั้นกระเด็นเข้าไปในห้อง เปิดประตูอ้าซ่า

"ที่รัก เกิดอะไรขึ้น?" ผู้หญิงสวมชุดนอนขนฟูและมาสก์หน้าเดินออกมาจากห้องด้านใน ดูอายุราวๆ ยี่สิบเจ็ดถึงยี่สิบแปดปี

ชายคนนั้นถลึงตามองซูติงเซียงที่เดินเข้ามาเป็นคนสุดท้ายอย่างคาดโทษ แล้วหันไปพูดกับภรรยาด้วยท่าทีร้อนรนมีพิรุธ "ไม่มีอะไรหรอก คุณมาสก์หน้าอยู่มันไม่สะดวก กลับเข้าไปในห้องก่อนเถอะ"

หลี่เสี่ยว มู่ภรรยาของเขาไม่ได้ขยับตามคำสั่ง เธอดึงแผ่นมาสก์หน้าออกแล้วโยนทิ้งไปข้างๆ สายตาจับจ้องไปที่ซูติงเซียง

"ฉันยังไม่มีโอกาสรวบรวมหลักฐานเล่นงานพวกเธอสองคนเลย ดันโผล่มาให้เชือดถึงหน้าประตูบ้านซะงั้น"

"น้องสาว ดูหน้าตายังเด็กอยู่เลยนะ แต่ก็สวยใช้ได้นี่"

ซูติงเซียงตกใจกับรังสีอำมหิตของหลี่เสี่ยว มู่ "เปล่านะคะ หนูไม่รู้ว่าเขามีเมียแล้ว เขาบอกหนูว่าเขาโสด"

ได้ยินแบบนั้น สายตาที่หลี่เสี่ยว มู่มองซูติงเซียงก็อ่อนลงทันที เธอรู้ได้ในพริบตาว่าเด็กสาวคนนี้ก็เป็นเหยื่อที่ถูกหลอกเหมือนกัน

"พูดบ้าอะไรของแก!" หยางฮ่าวตวาดใส่ซูติงเซียง

"เพียะ!"

หลี่เสี่ยว มู่ตบหน้าหยางฮ่าวฉาดใหญ่ "ฉันสั่งให้พูดเหรอ? เห่าอะไรของแก?"

หยางฮ่าวมองภรรยาด้วยความไม่อยากเชื่อ ทำท่าจะง้างมือสู้กลับ แต่ถูกมือของเฟยอวี่ที่ฉีกยิ้มกว้างกดไหล่ไว้แน่น

"อย่าโกรธไปเลยน่า โบราณว่ารักดอกจึงหยอกเล่น ตบจูบๆ ดูสิเมียนายตบแรงขนาดนี้ แสดงว่ารักมากนะเนี่ย"

"ถ้าเป็นบอสของฉันนะ ตบทีเดียวหัวนายคงลงไปจูบพื้นแล้ว"

หยางฮ่าวมองเฟยอวี่ที่ยิ้มร่า แล้วจู่ๆ ก็รู้สึกขนลุกซู่ ราวกับถูกสัตว์ประหลาดจ้องเล่นงาน