บทที่ 18 นี่ถือเป็นการช่วยคนสารภาพรักหรือเปล่านะ?

ฝ่ายสื่อสารรีบส่งภารกิจต่อไปยังเหล่าผู้คุมกฎ แต่เนื่องจากไม่แน่ใจพิกัดที่แน่นอนของแม่น้ำชิงสุ่ย จึงได้แต่ส่งกำลังคนออกไปเพิ่ม

ท่ามกลางความมืดมิดยามค่ำคืน บนดาดฟ้าตึกแห่งหนึ่งในเมืองชิงฉวน เฉินชิงเสวียนเพิ่งจะเตะ 'มนุษย์กิ้งก่า' ที่กำลังจะฆ่าคนกระเด็นออกไป ทันใดนั้น นาฬิกาข้อมือของเขาก็ดังขึ้น

เหยื่อผู้เคราะห์ร้ายนั่งตัวสั่นงันงกอยู่ที่มุมตึก มองดูมนุษย์กิ้งก่าที่กำลังลากร่างอันใหญ่โตกลับขึ้นมาอย่างยากลำบากด้วยความหวาดกลัว

เฉินชิงเสวียนแตะนาฬิกาเพื่อดูข้อความ ภารกิจใหม่เกี่ยวข้องกับแม่น้ำชิงสุ่ย เขาจึงไม่รีรอที่จะปาลูกไฟกลับไปด้านหลังทันที

ทันทีที่มนุษย์กิ้งก่าปะทะเข้ากับลูกไฟ มันก็ลุกไหม้อย่างรุนแรง และกลายเป็นกองเถ้าถ่านในเวลาอันรวดเร็ว

"เอาล่ะ ทีนี้ก็แค่พาเหยื่อไปส่ง แล้วฉันก็ไปทำภารกิจใหม่ต่อได้เลย"

นับตั้งแต่รู้ว่าอาเหยียนคือเทพเจ้าแห่งแม่น้ำ เฉินชิงเสวียนก็ไม่เคยพลาดคดีในเมืองชิงฉวนที่เกี่ยวข้องกับลัทธิมารและแม่น้ำชิงสุ่ยเลยแม้แต่คดีเดียว

เฉินชิงเสวียนหันกลับมาอย่างมั่นใจ แต่กลับพบว่าเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายได้เป็นลมล้มพับไปเพราะความกลัวเสียแล้ว

ช่างเถอะ สลบไปก็ดีเหมือนกัน จะได้จัดการง่ายหน่อย

ตอนนี้ฟ้ามืดสนิทแล้ว ถ้าเขาดับไฟและบินไปคงไม่มีใครเห็น

เฉินชิงเสวียนหิ้วเหยื่อด้วยมือข้างเดียว กางปีกสีแดงเพลิงแห่งขุนเขา แล้วบินตรงดิ่งลงมาจากดาดฟ้า

สายลมหวีดหวิวพัดผ่าน ความรู้สึกไร้น้ำหนักจากการที่เท้าลอยจากพื้นปลุกให้เหยื่อตื่นขึ้น แต่เมื่อเห็นภาพตรงหน้า เขาก็สลบเหมือดไปอีกรอบทันที

เขาต้องฝันไปแน่ๆ ไม่อย่างนั้นเขาจะบินอยู่บนฟ้าได้ยังไง!

คนกลัวความสูงรู้สึกว่าการไม่หัวใจวายตายไปเดี๋ยวนั้นก็นับเป็นบุญโขแล้ว

เฉินชิงเสวียนบินพาเหยื่อกลับไปส่งที่สมาพันธ์โดยตรง โยนคนให้เจี้ยนอวิ๋นรับช่วงต่อ แล้วหันหลังเตรียมจากไปทันที

"บอส เดี๋ยวครับ! กฎสมาพันธ์ห้ามบินในเขตเมืองโดยไม่มีเหตุจำเป็นนะครับ" กว่าเจี้ยนอวิ๋นจะตะโกนจบประโยค เฉินชิงเสวียนก็บินหายไปจนลับสายตาแล้ว

"บอสบินหนีไปอีกแล้วเหรอ?" เฟยอวี่โผล่หน้าออกมาจากด้านข้าง ชะเง้อมองท้องฟ้าที่ว่างเปล่า

พูดจบ เฟยอวี่ก็หันกลับมามองสีหน้าทุกข์ระทมของเจี้ยนอวิ๋น ยกมือตบไหล่เพื่อนร่วมทีมเป็นการปลอบใจ

"ไม่เป็นไรน่า เดือนนี้เราเพิ่งโดนใบสั่งไปใบเดียวเอง"

เจี้ยนอวิ๋นสะบัดมือเฟยอวี่ออกแล้วหัวเราะเสียงเย็น "รู้ไหมทำไมเดือนนี้ถึงเพิ่งโดนใบเดียว?"

เฟยอวี่ส่ายหน้าตาใสซื่อ ปกติเจี้ยนอวิ๋นเป็นคนจัดการเรื่องค่าปรับทั้งหมด ส่วนพวกเขารวมถึงตัวเฟยอวี่เองมีหน้าที่แค่ก่อเรื่อง

"เพราะวันนี้มันเพิ่งวันที่หนึ่งไงเล่า!" เจี้ยนอวิ๋นมองเฟยอวี่ราวกับมองคนปัญญาอ่อน

ทำไมถึงเพิ่งโดนใบเดียว? ก็เพราะกัปตันของพวกเขาประเดิมทำผิดกฎตั้งแต่วันแรกของเดือนเลยไง!

แต่ใบสั่งใบเดียวนั้นกำลังจะกลายเป็นสองใบ เพราะกัปตันเพิ่งจะแหกกฎซ้ำสองไปหยกๆ

ยังไม่ทันขาดคำ นาฬิกาข้อมือของเจี้ยนอวิ๋นก็ดังปิ๊บๆ ติดกันหลายครั้ง ใบสั่งสามใบเด้งเข้ามาพร้อมกัน

ใบหนึ่งสำหรับบอสที่บินผิดกฎหมาย ใบหนึ่งสำหรับเฟยอวี่ที่ทำลายทรัพย์สินสาธารณะ และอีกใบสำหรับเพื่อนร่วมทีมอีกคนที่อยู่ไกลถึงชายแดน ดูเหมือนจะไปทุบหัวผู้ตื่นรู้จากต่างประเทศเข้าให้

วันแรกของเดือนยังไม่ทันผ่านไป เจี้ยนอวิ๋นก็ได้รับใบสั่งไปแล้วสี่ใบ

ถ้าไม่ใช่เพราะสู้ไม่ได้จริงๆ เจี้ยนอวิ๋นอยากจะจับเพื่อนร่วมทีมทั้งสี่คนมาบี้ให้เละ โดยเฉพาะไอ้คุณกัปตันตัวดี

ที่ริมแม่น้ำชิงสุ่ย สตรีมเมอร์และหลี่จิงกำลังรอคอยอย่างกระวนกระวาย ทันใดนั้นพวกเขาก็เห็นนกยักษ์ตัวหนึ่งพุ่งตรงมาท่ามกลางแสงจันทร์สีแดง และมาถึงตรงหน้าในพริบตา

เมื่อมาถึง สตรีมเมอร์และผู้ชมในไลฟ์ถึงได้เห็นชัดๆ ว่านั่นไม่ใช่นก แต่เป็นคนที่มีปีกขนาดมหึมา

"ใครแจ้งเหตุ? เหยื่ออยู่ไหน? มนุษย์กลายพันธุ์อยู่ไหน?" เฉินชิงเสวียนรัวคำถามสามชุดทันทีที่เท้าแตะพื้น

"คุณคือผู้คุมกฎจากสมาพันธ์เหรอครับ?" สตรีมเมอร์ถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ

เฉินชิงเสวียนหยิบบัตรประจำตัวออกมาแสดง "คุณเป็นคนแจ้งเหตุสินะ"

สตรีมเมอร์พยักหน้ารัวๆ แล้วก็รีบส่ายหน้า "ผมไม่ได้แจ้งครับ แฟนคลับในไลฟ์เป็นคนแจ้ง"

"ผมมาไลฟ์สดนอกสถานที่ แล้วบังเอิญเจอคนนี้ยืนพูดประโยคเดิมซ้ำๆ จนเสียงแหบเสียงแห้งก็ยังไม่หยุด"

"พอคุยด้วย ผมถึงรู้ว่าเขาถูกมนุษย์กลายพันธุ์ควบคุมอยู่ ก็เลยให้คนดูช่วยแจ้งสมาพันธ์ครับ"

แม้จะตื่นตระหนก แต่สตรีมเมอร์ก็เล่าเรื่องราวได้อย่างฉะฉาน สมกับที่เป็นมืออาชีพ

เฉินชิงเสวียนหันไปมองคนที่ตอนนี้ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาแล้ว แต่ปากยังคงขยับพะงาบๆ อยู่

"คุณคือเหยื่อ?"

เมื่อหลี่จิงเห็นเฉินชิงเสวียน น้ำตาแห่งความปลาบปลื้มแทบจะไหลพราก ในที่สุดเขาก็จะรอดแล้ว

ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากหยุดหรือไม่อยากหนี

แต่เป็นเพราะหลังจากชายที่น่ากลัวคนนั้นตบไหล่เขาเบาๆ ก่อนจากไป หลี่จิงก็พบความจริงอันน่าสยดสยองว่า จู่ๆ เขาก็สูญเสียการควบคุมร่างกายท่อนล่างไป

เขาไม่อยากท่องคำพวกนั้นอีกแล้ว แต่ปากเจ้ากรรมก็ยังขยับไม่หยุด

เขาอยากหนีไปจากที่บ้าๆ นี่ แต่ขาสองข้างกลับไม่ฟังคำสั่ง ราวกับมีเชือกที่มองไม่เห็นมัดเขาตรึงไว้ที่นี่

เหมือนหมาที่ถูกล่ามโซ่ไม่มีผิด

เฉินชิงเสวียนไม่ได้ปลดพันธนาการให้ทันที แต่หันกลับไปถามสตรีมเมอร์

"รู้ไหมว่าเขาท่องว่าอะไร?"

สตรีมเมอร์ชะงัก นึกย้อนไปครู่หนึ่งแล้วตอบ "เหมือนจะเป็น... 'การปกป้องสิ่งแวดล้อมเป็นหน้าที่ของทุกคน ห้ามทิ้งขยะเรี่ยราด' ครับ"

เฉินชิงเสวียน: "..."

เขาพอจะเดาออกแล้วว่าใครเป็นคนทำ เขาปรายตามองหลี่จิงที่ปากยังพะงาบๆ ด้วยสายตาไม่เป็นมิตร "นายทิ้งขยะลงแม่น้ำชิงสุ่ยใช่ไหม?"

"ถ้าใช่ให้พยักหน้า"

หลี่จิงส่ายหน้าดิก ทำหน้าตาใสซื่อบริสุทธิ์ ราวกับคนดีที่บังเอิญไปล่วงเกินมนุษย์กลายพันธุ์เข้าโดยไม่รู้ตัวแล้วโดนลงโทษ

ลูกไฟลุกพรึ่บขึ้นบนฝ่ามือของเฉินชิงเสวียน "พูดความจริงนะ กับมนุษย์กลายพันธุ์ฉันไม่ใจดีเหมือนกับคนธรรมดาหรอก"

สตรีมเมอร์และผู้ชมในไลฟ์สะดุ้งโหยงเมื่อเห็นลูกไฟปรากฏขึ้นในมือของเฉินชิงเสวียน

[เชี่ย! ว่าแล้วทำไมหน้าคุ้นๆ! จำได้แล้ว คนนี้คือผู้คุมกฎระดับสูงสุดของสมาพันธ์ แล้วก็น่าจะเป็นกัปตันของทีมไหนสักทีมด้วย]

[ใช่ๆๆ! ฉันเคยดูไลฟ์ของทางการเมื่อก่อน ผู้คุมกฎที่ออกมาตอนนั้นก็คือเขาแหละ โหดเหี้ยมเด็ดขาด ไม่มีความปรานีเลย]

[สตรีมเมอร์ไม่ต้องกลัวนะ แต่ถอยออกมาหน่อย กัปตันเฉินอาจจะดูน่ากลัว แต่เขาไม่ทำร้ายคนธรรมดาหรอก แค่ระวังเลือดกระเด็นใส่ตอนสู้กันก็พอ]

[เพ้อเจ้อ! กัปตันเฉินลงมือทีไรไม่เคยมีเลือดหรอก มีแต่กองขี้เถ้า]

[เดี๋ยวนะ พวกนายหลุดประเด็นหรือเปล่า? กัปตันเฉินบอกว่าไอ้หมอนั่นเป็นมนุษย์กลายพันธุ์นะ!]

[เวร! สตรีมเมอร์ยืนอยู่ข้างมนุษย์กลายพันธุ์เหรอเนี่ย! ขนลุกเลย]

สตรีมเมอร์เหลือบเห็นคอมเมนต์ รีบถอยกรูดไปหลบหลังเฉินชิงเสวียนทันที

หลี่จิงมองดูเฉินชิงเสวียนที่เดินเข้ามาใกล้ด้วยสายตาหวาดกลัวและเคียดแค้น

ทิ้งขยะลงแม่น้ำแล้วมันจะทำไม? ขยะแค่ไม่กี่ชิ้นมันสำคัญกว่าชีวิตคนหรือไง?

ไอ้ผู้ชายเมื่อตอนกลางวันก็น่ากลัวและอำมหิต ส่วนไอ้ผู้คุมกฎสมาพันธ์คนนี้ที่ไม่ยอมผดุงความยุติธรรมให้คนธรรมดาก็ไม่ใช่คนดีเหมือนกัน

หลี่จิงดูเหมือนจะลืมไปสนิทว่า นอกจากทิ้งขยะลงแม่น้ำแล้ว เขาเป็นฝ่ายหาเรื่องก่อน และเต็มใจกลายร่างเป็นมนุษย์แมลงสาบเพื่อจะทำร้ายคนอื่น

แถมเขายังลืมไปอีกว่า สถานะปัจจุบันของตัวเองคือ 'มนุษย์กลายพันธุ์' ที่เขาเคยภูมิใจนักหนาและคิดว่าตัวเองสูงส่งกว่าคนอื่น

ปกติใครมาเรียกเขาว่าคนธรรมดา เขาคงด่าเปิงไปถึงบรรพบุรุษ แต่ตอนนี้กลับรีบอ้างตัวว่าเป็นคนธรรมดาทันที