ตอนที่ 778 โจมตี สาเหตุความตายลึกลับ

หุบเขาพิรุณมีทางเลี้ยวเก้าแห่งทางผ่านตรงสิบแปดแห่ง

สิ่งที่น่าผิดหวังที่สุดก็คือทางเดินเขาวงกตนี้เต็มไปด้วยทางเดินเชื่อมถึงกันมากมายไม่ใช่แค่มีทางเลือกเดียวสำหรับเดินขึ้นหน้า ภายใต้พายุลมรุนแรงผู้เข้าทดสอบจะหลงตำแหน่งทิศทางได้ง่ายจนถึงบัดนี้เย่ว์หยางจึงค่อยเข้าใจชัดเจนว่าทำไมถึงไม่อนุญาตให้บินขึ้นฟ้า เพราะการบินขึ้นฟ้าจะทำให้มองเห็นเขาวงกตได้ทั้งหมดและไม่อนุญาตให้อัญเชิญอสูร เพื่อป้องกันไม่ให้ใช้อสูรที่มีประสาทดมกลิ่นที่ดีในการนำทาง โดยให้ผู้เข้าทดสอบสามารถใช้ความสามารถของตนเองหาทางออกที่แท้จริงในหุบเขาพิรุณให้พบ

นี่คือการฝึกฝนอย่างหนึ่ง

เย่ว์หยางรออยู่ที่สามแยกอยู่นานและพบว่ารองเจ้าตำหนักไม่พบเส้นทางที่แท้จริงถึงสองครั้ง  เขาไม่สามารถค้นพบเส้นทางที่แท้จริงจึงอดรู้สึกเบื่อไม่ได้

รองเจ้าตำหนักก็มีความสามารถในการจำดีเป็นพิเศษ  ตราบใดที่มีทางผ่านไปได้เขาจะไม่มาย้อนซ้ำทางเดิม อย่างไรก็ตามในการเผชิญกับทางแยกที่แปลกประหลาดอย่างสิ้นเชิงเขาได้แต่เลือกเส้นทางในลักษณะเสี่ยงดวงเท่านั้นและไม่สามารถมองออกได้เหมือนกับเย่ว์หยางที่ใช้พลังตาทิพย์

“อ๊า.....”

มีเสียงร้องโหยหวนดังในที่ห่างไกลออกไป

แม้ว่าจะมีพายุฝนฟ้าคะนองรุนแรงแต่เสียงร้องโหยหวนของการโจมตีและมีคนได้รับบาดเจ็บยังคงดังชัดเจนเหมือนฟ้าร้องกึกก้องดังผ่านท้องฟ้า

แม้แต่รองเจ้าตำหนักที่กำลังจะก้าวไปข้างหน้าหันขวับกลับมาทันทีด้วยสีหน้าระมัดระวัง

นอกจากตัวเขาเองแล้วยังมีคนอื่นเข้ามาในสถานที่นี้

นอกจากนี้ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่แค่คนเดียว

รองเจ้าตำหนักวิ่งไปตำแหน่งนั้นทันทีและพบบุรุษชุดดำถือดาบสั้นเปื้อนเลือด

มีดสั้นระดับศักดิ์สิทธิ์สีเข้มเหมือนหมึกเลือดแต่ละหยดที่หยดลงน้ำ จะก่อให้เกิดพิษกลายเป็นควันสีฟ้ากลุ่มหนึ่ง บุรุษชุดดำเมื่อเห็นรองเจ้าตำหนักมาแต่ไกลเขาแค่นเสียงเยาะเย้ยทันที “ผู้ที่ขวางทางข้าก็คือเจ้าตำหนักเว่ยซู่นี่เอง ตำหนักกลางศักดิ์สิทธิ์ประกาศว่าจะไม่เข้ามาแทรกแซงการสำรวจไม่ใช่หรือ?แล้วทำไมไม่รักษาสัญญา?” “หมอปีศาจเว่ยจิงหลิว! ความตั้งใจเดิมของข้าคือไม่เข้าไปยุ่งแต่เจ้ากระทำการวุ่นวายไร้เหตุผลเกินไปทั้งพวกเจ้าก็ฆ่ากันเองและชิงสมบัติกันอย่างโหดเหี้ยมที่นี่ถ้าตำหนักกลางศักดิ์สิทธิ์ของข้าไม่เข้ามาก้าวก่ายจะให้ข้านั่งดูนักสำรวจที่มาตั้งค่ายจำนวนมากต้องสูญเสียชีวิตไปหรือ?”  รองเจ้าตำหนักเว่ยซู่มีประสบการณ์ต่อสู้ยาวนานเขาปรับตัวตามสถานการณ์อย่างรวดเร็ว แต่ไม่ยอมถูกฝ่ายตรงข้ามกล่าวหา  เขาถามด้วยความสงสัย “ใครกันที่วางพิษในร่างหมอปีศาจอย่างเจ้าได้?จักรพรรดิในจักรพรรดิ หรือว่าเป็นจักรพรรดิแห่งแดนดิน?”

“ไม่ใช่, มันคือราชาเนตรปีศาจ”  หมอปีศาจเว่ยจิงหลิวแค่นเสียงตอบ

“ราชาเนตรปีศาจก็มาด้วยหรือ?”  เว่ยซู่ได้ยินชื่อก็ประหลาดใจเล็กน้อย

“ไม่ใช่แค่เขาเท่านั้น ราชันย์หกจักราราชันย์วารีฟ้าและราชันย์กลืนสมุทรก็มาแต่พวกเขาอยู่ในหุบเขาพิรุณทิ้งข้ากับราชันย์เนตรปีศาจไว้ล่วงหน้าไปก้าวหนึ่ง”  หมอปีศาจเว่ยจิงหลิวถอนหายใจพ่นหมอกดำคลุมตัวและร่างกายที่บาดเจ็บหนักของเขาฟื้นฟูเป็นปกติอย่างรวดเร็ว

รองเจ้าหนักเว่ยซูซ่อนรังสีฆ่าฟันไว้ครึ่งหนึ่งดวงตามีแววเสียใจ และเสียดายที่พลาดโอกาสสำคัญได้

แน่นอนว่าคำเตือนของเขาก็มีส่วนจริง

หมอปีศาจเว่ยจิงหลิวแม้ว่าระดับพลังจะไม่แข็งแกร่งเท่าเขาแต่ขึ้นชื่อในการใช้พิษระดับเทียบได้กับนักสู้แดนสวรรค์ระดับราชาชั้นธรรมดาในดินแดนที่ห่างไกล

แม้ว่าจะมีโอกาสที่ดีแต่รองเจ้าตำหนักเว่ยซู่ไม่สามารถกำจัดเขาได้ง่าย ก็เหมือนกับหมอปีศาจถ้าไม่สามารถฆ่าเขาได้ เขาจะสร้างความยุ่งยากได้ไม่สิ้นสุด  นอกจากนี้ยังมีราชันย์เนตรปีศาจ ราชันย์หกจักราราชันย์วารีฟ้าและราชันย์กลืนสมุทรแม้ว่ารองเจ้าตำหนักเว่ยซู่จะคิดว่าเขามีระดับสูงกว่าเล็กน้อย  แต่ทุกคนไม่อาจประมาทศัตรูได้

ถ้าสามารถมองหาพันธมิตรสักคน เช่นร่วมมือกับหมอปีศาจเว่ยจิงหลิวนั่นถือว่าเป็นความคิดที่ดี

สองต่อสี่ต่อสู้กับสี่ราชันย์ที่แข็งแกร่งมากกว่า

รองเจ้าตำหนักคิดได้เช่นนี้และหัวเราะทันที “หมอปีศาจ, สถานการณ์บังคับเช่นนี้ทำไมเราไม่ร่วมมือกันเล่า?  ถ้าสามารถค้นพบสมบัติในหุบเขาพิรุณได้ข้าจะให้เจ้าเลือกก่อน ตำหนักกลางศักดิ์สิทธิ์เราให้ความสำคัญแก่พันธมิตรเสมอเราไม่เคยคืนคำ” หมอปีศาจเว่ยจิงหลิวพูดประชดทันที “ใช่สิ, ถ้าราชันย์เนตรปีศาจทำให้สมองข้ากระทบกระเทือนได้ข้าคงเชื่อเจ้าแน่!”ความจริงไม่ว่าจะเป็นสถานการณ์บังคับหรือมีความสนใจร่วมกันความร่วมมือของเราย่อมไม่มีความอันตรายแน่นอนทำไมเจ้าถึงไม่เต็มใจที่จะเอาชนะศัตรู?“เว่ยซู่เหมือนกับว่าไม่ได้ยินคำพูดประชดประชันของหมอปีศาจ เขาหัวเราะ”ข้าเชื่อว่าราชันย์เนตรปีศาจคงซ่อนอยู่ในที่ห่างออกไป ตราบเท่าที่เราร่วมแรงกันนอกจากเขาแล้ว ศัตรูที่เหลือยังมีราชันย์หกจักรา ราชันย์วารีฟ้าและราชันย์กลืนสมุทร เจ้าเองก็รู้ว่าราชันย์หกจักราเจ้าเล่ห์นอกจากนั้นยังเห็นแก่ตัว คาดว่าเขาจะรักษาความเป็นกลางจะไม่เข้าร่วมต่อสู้ระหว่างเรา ที่เหลือก็คือราชันย์วารีฟ้าและราชันย์กลืนสมุทร  พวกเขาจะขัดแย้งกันเสมอ แม้ว่าจะถูกบังคับให้ร่วมมือกันแต่พลังความแข็งแกร่งก็ยังต่ำกว่าเรา ข้าขอรับประกัน ตราบใดที่เจ้าร่วมมือกับข้าเว่ยซู่ ในการต่อสู้ทั้งหมดจะไม่ใช้ชีวิตของพันธมิตรแลกเอาชัยชนะแน่นอน คิดว่ายังไง?“ ”พูดน่าฟัง แต่ข้าจะไม่เชื่อใจใครอีก ราชันย์เนตรปีศาจกับข้าเป็นสหายรักมาหลายร้อยปีแล้ว  ทั้งหมดนั้นเริ่มมาจากผลประโยชน์  เจ้ายังจะยกเว้นได้หรือ?”  หมอปีศาจเว่ยจิงหลิวปฏิเสธการร่วมมือและใช้มีดสั้นดำนำทาง

“เอาเถอะ, เรายังมีเวลา เจ้าค่อยๆ คิดดู”  เว่ยซู่ไม่รีบร้อนและการกระทำของทั้งสองฝ่ายไม่ถือว่าจำเป็น

ตราบใดที่มีความต้องการเร่งด่วนย่อมจะมีพันธมิตรคอยช่วยเหลือในเส้นทาง

ในเวลานั้นไม่ใช่แต่เพียงเขาเองเท่านั้น  หมอปีศาจเว่ยจิงหลิวก็ต้องการคนช่วยดังนั้นความเป็นพันธมิตรดังกล่าวจึงถูกนำมาพิจารณาโดยธรรมดาในสนามรบเว่ยซู่มีประสบการณ์มากกว่าอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อออกจากเขาวงกตของหุบเขาพิรุณเว่ยซู่ได้ยินเสียงแผ่วเบา

แม้จะไม่ชัดเจนในท่ามกลางเสียงลมและฝนแต่เว่ยซู่แน่ใจว่านี้คือราชันย์เนตรปีศาจ

ถ้าตกอยู่ภายใต้การโจมตีของราชันย์เนตรปีศาจและตอบโต้กลับได้สำเร็จและทำร้ายราชันย์เนตรปีศาจจนบาดเจ็บสาหัสได้ เชื่อได้ว่าหมอปีศาจเว่ยจิงหลิวจะต้องยอมเชื่อความจริงใจของเขา

เพื่อให้บรรลุความเป็นพันธมิตรหรือกำจัดคู่แข่งที่มีศักยภาพไม่ว่าจะเป็นเรื่องไหนก็สมควรทำ  รองเจ้าตำหนักเว่ยซู่ลอบตื่นตัวอย่างนั้นก็ต้องเป็นราชันย์เนตรปีศาจลอบโจมตี ถ้าไม่ใช่เพราะในหุบเขาพิรุณเต็มไปด้วยพลังกฎสวรรค์ แต่เป็นสถานที่อื่นเว่ยซู่คงรอรับการโจมตีจากราชันย์เนตรปีศาจไปแล้วเพราะว่าด้วยพลังของรองเจ้าตำหนัก จะจัดการกับนักสู้ระดับราชาถือว่ามีพลังเพียงพอ  น่าเสียดายที่ในหุบเขาพิรุณพลังของเขาลดลงไปมาก

แน่นอนว่าราชันย์เนตรปีศาจก็มีขีดจำกัดมากกว่าเช่นกัน

ทำยังไงจึงจะคว้าโอกาสโจมตีได้เต็มที่และทำให้ราชันย์เนตรปีศาจบาดเจ็บหนัก?

ราชันย์เนตรปีศาจมีพลังที่แข็งแกร่งมากและถนัดในเรื่องพลังโจมตีวิญญาณ  ตราบเท่าที่ใครมองดูตาของเขาจะตกอยู่ในความปั่นป่วนและพลังอ่อนแอลง และอาจทำให้ราชันย์เนตรปีศาจใช้เนตรปีศาจทำลายวิญญาณโดยตรงและฆ่าได้ทันที

อย่างไรก็ตามราชันย์เนตรปีศาจยังมีจุดอ่อนนั่นคือตาที่ใช้สร้างแสงสว่างจะได้รับบาดเจ็บ

จุดอ่อนนี้รองเจ้าตำหนักเว่ยซู่ก็เพิ่งรู้

“หือ?”

ดูเหมือนว่าเป็นเสียงลมและเหมือนกับเป็นเสียงสายฝน

เว่ยซู่เข้าใจว่านี่เป็นเสียงลมและฝนที่ราชันย์เนตรปีศาจสร้าง  นี่คือการเริ่มต้นของฝ่ายตรงข้าม

“ราชันย์เนตรปีศาจ ข้ารอเจ้ามานานแล้ว”รองเจ้าตำหนักเว่ยซู่ระเบิดออกมาเต็มที่ทันที ทั่วทั้งร่างของเขาเปล่งแสงราวกับดวงอาทิตย์รัศมีแสงส่องผ่านม่านสายฝนส่องสว่างไปทั่วหุบเขาพิรุณทำให้คนไม่สามารถลืมตาขึ้นได้  ในมือขวาของรองเจ้าตำหนักเว่ยซู่ควบแน่นลูกบอลพลังแสงสว่างเทียบได้กับดวงอาทิตย์

ในขณะนั้นเองมันหมุนรอบตัวเองเว่ยซู่ตวัดมือยอย่างรวดเร็วบอลแสงสว่างพุ่งผ่านราวกับสายฟ้า “ราชันย์เนตรปีศาจ  จงตาบอดเสียเถอะ!”

บอลแสงระเบิดทันที

แรงระเบิดทำให้ทั่วทั้งหุบเขาพิรุณสั่นสะเทือนและพลังแสงสว่างเจิดจ้าทำให้ฟ้าและดินสูญเสียสีสัน

และประกายแสงส่องอยู่ทั่วทั้งหุบเขาพิรุณอยู่นาน

จนกระทั่งสามนาทีผ่านไปแสงจึงค่อยสลัวลงจนหายไปเหมือนเมื่อก่อน

หมอปีศาจเว่ยจิงหลิวไม่ต้องการก่อความยุ่งยาก  แต่ก็อดอยากรู้ไม่ได้เขาต้องการเห็นว่ารองเจ้าตำหนักศักดิ์สิทธิ์จะมีพลังระดับไหน  นักสู้ปราณฟ้าระดับราชาจะต้านรับพลังนี้ได้หรือไม่  ราชันย์เนตรปีศาจและรองเจ้าตำหนักเว่ยซู่ไม่ได้รับบาดเจ็บเท่าใด?

ภาพที่ปรากฏอยู่ต่อหน้าต่อตาเขาทำให้เขาตกตะลึง

น่าตกตะลึงอย่างเหลือเชื่อ

หมอปีศาจเว่ยจิงหลิวยืนนิ่งอยู่กับเป็นเวลานานราวกับโดนฟ้าผ่าใส่ศีรษะมึนชาคิดอะไรไม่ออก

ไม่รู้ว่าเงาร่างสามร่างมาอยู่เงียบๆด้านหลังหมอปีศาจเว่ยจิงหลิวเมื่อใด พวกเขาต้องการฉวยโอกาสนี้ฆ่าหมอปีศาจผู้ไม่ต้องการเห็นฉากภาพข้างหน้า และได้แต่หยุดตกตะลึง และไม่รู้ตัวว่าจะตอบสนองอย่างไรเป็นเวลานาน   ที่ด้านหน้าของคนสี่คน พื้นที่ถูกพลังระเบิดเป็นหลุมขนาดใหญ่  นอกจากนี้มีการปกป้องพื้นที่โดยรอบด้วยพลังกฎสวรรค์ด้านล่างถูกระเบิดเป็นหลุมลึกขนาดใหญ่เท่าอุโมงค์เข้าเหมือง

ที่กลางอุโมงค์มีเสาหลักเพียงเสาเดียว

มีคนยืนอยู่บนนั้นคนเดียว

รองเจ้าตำหนักเว่ยซู่

เว่ยซู่ยังคงอยู่ในท่าควบคุมบอลพลังแสงเข้าโจมตีศัตรูแต่ร่างที่เห็นนั้นเป็นร่างตายแล้ว

แม้แต่เว่ยซู่ไม่รู้ว่าเขาตายเมื่อไหร่แต่ใบหน้าของเขามีความพึงพอใจเหมือนกับว่าเขาเห็นราชันย์เนตรปีศาจกลายเป็นคนตาบอด  อย่างไรก็ตามเขาตายไปแล้ว..ไม่มีบาดแผลบนร่างกาย ยกเว้นดวงตาสูญเสียประกายชีวิตของคนที่มีชีวิตพึงมี และรอยฟัน  แม้แต่เกราะสมบัติก็ยังรักษาสมดุลร่างกายไว้ได้

ใครกันที่ฆ่าเว่ยซู่จากตำหนักกลางศักดิ์สิทธิ์ได้?

นี่คือรองเจ้าตำหนักที่มีสุดยอดพลังปราณฟ้าระดับหกเทียบกับนักสู้ปราณฟ้าระดับราชาเว่ยซู่ยังน่ากลัวมากกว่าแต่เขากลับตายอย่างเงียบงันในหุบเขาพิรุณนี้ ใครมีพลังความสามารถที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้?

หมอปีศาจมองดูด้วยสีหน้าตกตะลึง

เขานึกไม่ถึง

“ลักษณะของเว่ยซู่ดูเหมือนเขาไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่ภายในร่างกายเขามีบาดแผลรุนแรงอย่างน้อยสามแห่งจุดแรกผลึกพลังงานในศีรษะของเขาแหลกตราบเท่าที่เว่ยซู่ไม่มีสิ่งนี้เขาไม่สามารถสู้ได้  ประการที่สอง หัวใจปีศาจถูกฉกออกไปในทำนองเดียวกันไม่มีหัวใจปีศาจ ต่อให้เว่ยซู่ไม่ตายเขาก็ไม่สามารถรักษาร่างกายได้ ประการที่สามจุดเชื่อมวิญญาณเว่ยซู่แผ่จุดเชื่อมวิญญาณไปที่แขนเพื่อค้นหาศัตรูและทำลาย ดังนั้นแม้เว่ยซู่จะมีเกราะสมบัติป้องกันร่างกาย ต่อให้มีผลึกสวรรค์คืนชีพเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะรอดชีวิตได้อีก เพราะวิญญาณของเขาถูกทำลาย” เงาร่างที่ผอมสูงพูดเสียงเย็นชาราวกับมนุษย์น้ำแข็ง

“ราชันย์เนตรปีศาจ!  เป็นฝีมือเจ้าหรือเปล่า?”  เงาร่างทางซ้ายมือของสามคนเปล่งเสียงขึ้น

“เหลวไหล! ราชันย์หกจักรา! เจ้าคิดว่าเนตรปีศาจของข้าสามารถฆ่ารองเจ้าตำหนักของตำหนักกลางศักดิ์สิทธิ์หรือ? ถ้ามีพลังขนาดนี้ทำไมข้าต้องมาเสี่ยงชีวิตที่นี่ มิสู้ไปที่ตำหนักกลางศักดิ์สิทธิ์ท้าทายตำแหน่งรองเจ้าตำหนักกลางศักดิ์สิทธิ์ไม่ดีกว่าหรือ?”  คนผอมสูงและราชันย์เนตรปีศาจหลับตา

“เจ้าไม่ได้ทำ อย่างนั้นใครทำ?” หนึ่งในสามคนพูดถึงปัญหานี้

“ต้องมีคนอื่นอีกแน่อาจจะมีมากกว่าคนหนึ่ง” เงาร่างที่อยู่ขวามือสุดของสามคนคาดการณ์เช่นนี้

“สามารถฆ่าเว่ยซู่ได้อย่างง่ายดายก่อนเรามาถึงคนผู้นี้อย่างน้อยต้องมีพลังระดับจักรพรรดิ คราวนี้เราตกอยู่ในอันตรายเสียแล้ว” หมอปีศาจเว่ยจิงหลิวหัวเราะ “สั่นกลัวเมื่ออยู่ต่อหน้าสถานที่โบราณ ทุกชีวิตไร้ค่าขนาดชีวิตของรองเจ้าตำหนักแห่งตำหนักกลางศักดิ์สิทธิ์ยังไม่มีค่าอะไร ฆ่านักรบปราณฟ้าระดับราชาได้ก็ไม่มีอะไรเหมือนกัน! อยู่ต่อหน้านักสู้ที่แท้จริงเราแค่ใหญ่กว่ามดแมลงเล็กน้อยเท่านั้นฮ่าฮ่าฮ่า!”

“ดีแล้วคนที่ฆ่ารองเจ้าตำหนักของตำหนักกลางศักดิ์สิทธิ์ไม่จำเป็นต้องเป็นศัตรูของเรา”  ราชันย์เนตรปีศาจแค่นเสียง  “ข้าคิดว่าเรื่องเดียวที่เราต้องกังวลในตอนนี้ก็คือตำหนักกลางศักดิ์สิทธิ์  พวกเขาจะได้ข้ออ้าง และส่งกองทัพเข้ามา”

ในจุดค่ายพักแรมที่กระจายอยู่ทั่วพื้นที่บุรุษคนหนึ่งอยู่ในชุดคลุม

เมื่อเขาเห็นลูกผลึกบนโต๊ะแตกออกเป็นชิ้นๆ เขาลุกขึ้นยืนทันทีและจับมือผู้อาวุโสของตำหนักด้วยความเคารพ  เขาโบกมือไปที่นอกประตูและสั่งการ  “สหายเว่ยซู่ที่อยู่ในเส้นทางสำรวจถูกฆ่าตายแล้ว เตรียมการเดี๋ยวนี้  แก้แค้นเพื่อล้างอายให้ได้ฆ่านักสู้ปราณฟ้าที่อยู่ข้างในให้หมดส่วนพวกที่ตั้งค่ายพักแรมข้างนอกเมื่อเราจากไปปล่อยให้นักรบแดนทมิฬลงมือโจมตีทันที... แดนสวรรค์ตะวันตกสงบสุขมานานเกินไปแล้ว” !-!