บทที่ 28 แผนสำรองของตระกูลเฉียน! บททดสอบในร้านอาหาร!

บทที่ 28 แผนสำรองของตระกูลเฉียน! บททดสอบในร้านอาหาร!

"ใช่ โชคดีจริงๆ"

ในตรอกมืดสลัว รอยยิ้มของสมาชิก 'หน่วยบังคับคดี' ดูชั่วร้ายขึ้นเรื่อยๆ

ขณะที่เฉียนเฉิงเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติและพยายามจะตอบโต้ เสียงลมพัดหวีดหวิวก็ดังขึ้นข้างศีรษะ!

ปัง!

ด้วยแรงกระแทกอย่างรุนแรง เฉียนเฉิงกระเด็นไปกระแทกกำแพงข้างๆ แล้วรูดลงมากองกับพื้น เลือดไหลอาบศีรษะ

มุมมองจากการถ่ายทอดสดของเฉียนเฉิงหันกลับไปมอง

ผู้โจมตีคือสิ่งมีชีวิตจากการถักทอฝันในชุดเกราะโบราณ มีรูปร่างคล้ายมนุษย์ ใบหน้าซีดเผือดราวกับศพ ดูเหมือนจะเป็นผลงานการสร้างของสมาชิกหน่วยบังคับคดีผู้นี้!

ดูท่าทางเฉียนเฉิงจะแย่แล้ว!

"ลากตัวมันไป ถ้าแกไม่ใช่คนแรกที่ข้าจับได้ ข้าคงซ้อมแกจนตายแล้วคัดออกไปตั้งแต่ตอนนี้แล้ว" รอยยิ้มจางหายไปจากใบหน้าของสมาชิกหน่วยบังคับคดี ขณะที่เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาไร้อารมณ์

คอมเมนต์ในช่องถ่ายทอดสดของเฉียนเฉิงพุ่งกระฉูดทันที!

"จบเห่! จบเห่แล้ว! หมอนี่ดวงซวยจริงๆ! โดนอัดจนน่วมจากการท้าชิงอันดับหนึ่ง แล้วพอออกมาทำภารกิจก็โดนเจ้าหน้าที่อัดจนน่วมอีก!"

"นี่มันนักเรียนท็อปร้อยของฮัวเซี่ยแน่เหรอ? ดูเหมือนจะไม่มีสัญชาตญาณระวังภัยเลยนะ สิ่งมีชีวิตถักทอฝันของคู่ต่อสู้มายืนจ่อหน้าอยู่แล้ว ยังจะโง่หันไปมองอีก!"

"ขอยกให้เป็นอัจฉริยะที่น่าเวทนาที่สุด! รอบนี้ไม่มีใครน่าสังเวชเท่าเขาอีกแล้ว เชื่อคำพูดหมอนั่นไม่ได้จริงๆ!"

"เม้นต์บน พูดแบบนั้นก็ไม่ถูกซะทีเดียว หมอนั่นแค่บอกว่าจะเจอภารกิจลับข้างนอก แต่ไม่ได้บอกว่าดีหรือร้าย เฉียนเฉิงคงร้อนรนเพราะเสียคะแนนจนขาดสติไปเองแหละ!"

ในขณะที่ผู้ชมในช่องถ่ายทอดสดกำลังเยาะเย้ยเขา

ในเขตวิลล่าหรูย่านซิงเหอ

คลื่นแห่งความโกรธเกรี้ยวและเสียงก่นด่าก็ปะทุขึ้นเช่นกัน!

"เฉียนเฉิง ไอ้โง่เอ๊ย!"

"แม้ตระกูลเฉียนของเราจะตกต่ำลง แต่รากฐานก็ยังอยู่ เฉียนเฉิงทำขายหน้าวงศ์ตระกูลจนหมดสิ้น!"

"ถ้าสู้ที่หนึ่งไม่ได้ ก็คือสู้ไม่ได้ อย่างน้อยก็ตายอย่างสมศักดิ์ศรีหน่อยสิ! ตื่นมาแล้วทำตัวเป็นตัวร้ายกระจอกๆ คืออะไร?!"

"ตอนนี้ นอกจากจะล้มเหลวในบทตัวร้ายแล้ว ยังโดนหลอกแล้วโดนซ้อมอีก!"

ที่นี่คือที่รวมตัวของสมาชิกตระกูลเฉียน ซึ่งเฝ้าติดตามความเคลื่อนไหวของเฉียนเฉิงอย่างใกล้ชิด

มีทั้งชายหญิง คนแก่และคนหนุ่มสาว

เพื่อให้เฉียนเฉิงผงาดขึ้นมาและฟื้นฟูตระกูลในครั้งนี้ ตระกูลเฉียนที่อ่อนแอลงมากแล้วได้มอบ 'อาณาเขตจิตถักทอฝันระดับ A' ชิ้นสุดท้ายของตระกูลให้กับเฉียนเฉิง!

พวกเขาหวังเพียงให้เฉียนเฉิงสร้างชื่อเสียงและกอบกู้ตระกูลกลับมา!

แต่ตอนนี้ ไอ้เด็กนี่กลับทำตัวเหมือนพวกบ้านนอกเข้ากรุง พูดจาโอ้อวด ทำท่าหยิ่งยโส และทำตัวเหมือนตัวร้ายเกรดต่ำในนิยายไม่มีผิด

รู้สึกเหมือนเขาทำเอาตระกูลขายขี้หน้าไปทั่ว!

ไอ้เรื่องท้าชิงอันดับหนึ่งน่ะ ทำดีแล้ว

แต่การยอมแพ้กลางสนามรบ แถมยังดื้อด้านเถียงว่าคนที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่ซูมู่!

นี่มันน่าสมเพชเกินไป สู้ให้ตายคาเวทียังจะดีซะกว่า

ต่อให้คนที่อยู่ข้างบนเป็นนักถักทอฝันระดับ A จริงๆ แล้วไง? แพ้แต่ก็ยังมีเกียรติ!

อย่างน้อยผู้คนก็จะมองแกในแง่ดีกว่านี้!

"บ้าเอ๊ย! บ้าเอ๊ย! นี่คือความหวังในการฟื้นฟูตระกูลเฉียนเชียวนะ! ข้าต้องทำให้ไอ้เด็กนั่นชดใช้!"

"ต่อให้ตระกูลเฉียนต้องล่มสลายในคราวนี้ เราก็ต้องสู้จนตัวตาย! การใช้วิธีสกปรกแบบนั้นมันคืออะไร?!"

"ไอ้โง่นี่ มันทิ้งศักดิ์ศรีและอนาคตของตัวเองไปหมดแล้ว!"

พ่อของเฉียนเฉิงกำหมัดแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความคับแค้นใจ

"คุณลุง แย่แล้วค่ะ! โรงเรียนที่เราเพิ่งตกลงความร่วมมือกันได้ กลับคำอีกแล้ว พวกเขาบอกว่าขอพิจารณาใหม่!"

"พวกเขาคงเห็นว่าน้องชายกำลังเพลี่ยงพล้ำแน่ๆ เลย" หลานสาวร้องออกมาด้วยความตื่นตระหนกขณะถือโทรศัพท์

พ่อของเฉียนเฉิงหน้ามืดลงไปอีกเมื่อได้ยินดังนั้น!

"ลุงเฉียน ลุงต้องไปวิ่งเต้นเส้นสายอีกรอบนะ เฉียนเฉิงของเราต้องได้รับทรัพยากรเพื่อเข้ามหาวิทยาลัยดีๆ ให้ได้! ทั้งหมดเป็นความผิดของซูมู่ ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเฉียนเฉิง ตระกูลเราจะเป็นยังไง?!" หลานชายคนที่สองพูดด้วยความร้อนรน

"ตระกูลเฉียนของเราต้องมีของดีเหลืออยู่บ้างสิ ใช่ไหม?"

"ผมได้ยินมาว่าบรรพบุรุษระดับ S ของตระกูลเรามีส่วนร่วมในการสร้างเครือข่ายความฝัน... มีอะไรซ่อนอยู่ในนั้นบ้างไหม...?"

"หุบปาก!" พ่อของเฉียนเฉิงตะคอกลั่น!

"จะโกงข้อสอบเหรอ อยากให้พวกเราติดคุกกันหมดรึไง?"

"เกียรติยศของตระกูลเฉียนที่มีมาหลายชั่วอายุคน จะมาพังพินาศในมือข้าไม่ได้ และจะให้มีรอยด่างพร้อยไม่ได้เด็ดขาด!"

"เฉียนเฉิงได้รับสิ่งสุดท้ายที่ตระกูลเฉียนสะสมไว้แล้ว ถ้าเขาผงาดไม่ได้ นั่นก็เป็นชะตากรรมของเขา!"

"ส่วนซูมู่ ตระกูลเฉียนของเราชื่นชมเขา!"

...

ซูมู่ยังไม่รู้เรื่องความวุ่นวายภายนอกในขณะนี้

บ่ายวันแรกในเมืองแห่งความฝันของเขาจบลงด้วยการถักทอฝัน

ราวๆ 17:30 น. พิธีกรสนามประลอง หวังเร่อ ฉวยโอกาสจบการต่อสู้คู่สุดท้าย

จากนั้นเขาก็เริ่มจัดการให้ผู้ชมโดยรอบและแขกวีไอพีทยอยออกจากสนาม

พร้อมกับแรงสั่นสะเทือนเล็กน้อยจากห้องวีไอพี

ผนังกระจกใสทั้งสามด้านในห้องก็เปลี่ยนเป็นจอดำทึบทันที บดบังทัศนวิสัยภายนอก

จากนั้นห้องของเขาก็ถูกดึงกลับไปยังตำแหน่งเดิม

เสียงเปิดประตูดังขึ้นเป็นจังหวะและต่อเนื่องมาจากรอบทิศ และในไม่ช้าก็ถึงตาของซูมู่

คนที่มาเปิดประตูห้องวีไอพียังคงเป็นชายชุดดำหน้าตายคนเดิม

ซูมู่เดินตามการนำทางของอีกฝ่ายเข้าลิฟต์และกลับไปที่ห้องพัก

ระหว่างนี้ เขาไม่เห็นใครสวมหน้ากากและผ้าคลุมอยู่ข้างนอกเลย

วิธีการจัดการที่รัดกุมนี้ช่วยป้องกันการรั่วไหลของตัวตนได้ดีทีเดียว

เมื่อถอดหน้ากากและผ้าคลุมในห้อง แล้วส่งคืนให้ชายชุดดำที่รออยู่หน้าประตู ก็จะไม่มีใครรู้ว่าซูมู่ได้เข้าร่วมการประลองใต้ดินจริงหรือไม่

เดิมทีซูมู่ตั้งใจจะสังเกตการณ์เจียงหลีที่อยู่ห้องตรงข้าม แต่ช่องตาแมวถูกปิดไว้

และเขายังได้รับแจ้งว่าต้องรออีกครึ่งชั่วโมงถึงจะเปิดประตูได้

หากพบว่าเปิดประตูก่อนเวลา จะมีบทลงโทษตามระเบียบ

หลังจากพักผ่อนไปครึ่งชั่วโมง

ในจังหวะที่ซูมู่ดูเวลา เปิดประตู และเตรียมตัวไปทานอาหารค่ำที่ห้องอาหาร

ประตูห้องตรงข้ามก็เปิดออกพอดี

เจียงหลี พ่อหนุ่มโรคกลัวสังคม เดินออกมาจากห้อง

เมื่อเห็นซูมู่ เขาก็ทักทายอย่างเป็นกันเอง แล้วเริ่มเม้าท์มอย "พี่ชาย การประลองวันนี้ รอบแรกนั่นพี่ใช่ไหม? เชี่ย โคตรเจ๋ง แดนฝันแห่งความตายนั้น ความรู้สึกของหมอกดำนั่น เฉียนเฉิงกลายเป็นตัวตลกไปเลยเพราะพี่"

ซูมู่ยิ้มเมื่อได้ยินดังนั้น เขายังจำกฎก่อนหน้านี้ได้ดี จึงปัดไปอย่างไม่ใส่ใจ "การประลองอะไร? ฉันไม่เคยไป ฉันได้ยินมาว่ามันผิดกฎนะ ถ้านายเคยไป ก็อย่าลากฉันเข้าไปเกี่ยวด้วยสิ"

"ฮะ? ผิดกฎ?"

เจียงหลีอึ้งไปเล็กน้อย ดูเหมือนจะนึกไม่ถึงเรื่องนี้ และพูดด้วยความงุนงงนิดๆ "ผิดกฎอะไร? เมืองแห่งความฝันห้ามมีเรื่องแบบนี้เหรอ?"

"แล้วเขาบอกว่าอนุญาตเหรอ?" ซูมู่ย้อนถามพร้อมรอยยิ้ม

"ซี๊ด..."

เจียงหลีขมวดคิ้ว ครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ "ใช่ๆๆ พี่ชาย ผมก็ไม่เคยไปดูการประลองอะไรนั่นเหมือนกัน แค่ได้ยินเขาเล่ามา... ได้ยินมาว่ามีผู้ท้าชิงชื่อเฉียนเฉิง ประกาศว่าจะท้าสู้กับพี่ แล้วก็มีคนขึ้นไปอัดมันจนน่วม ผมไม่รู้จริงๆ ว่านั่นใช่พี่หรือเปล่า"

"แต่ว่านะพี่ชาย เดี๋ยวพอเราไปห้องอาหาร พี่คงต้องเป็นจุดสนใจแน่ๆ วันนี้มันไม่ได้มีแค่การสอบหรอกนะ"

ไม่ได้มีแค่การสอบ?