บทที่ 27 สัตว์วิเศษผู้กลืนเมฆคายหมอก! ประสบการณ์ของเฉียนเฉิง!

บทที่ 27 สัตว์วิเศษผู้กลืนเมฆคายหมอก! ประสบการณ์ของเฉียนเฉิง!

ในยามดึกดื่นค่ำคืน เรื่องเล่าขานเกี่ยวกับภูตผีย่อมมีอิทธิพลต่อจิตใจผู้คนมากกว่า

เขาต้องการจัดฉากเหตุการณ์ประหลาดเหนือธรรมชาติรอบๆ นครแห่งฝันในยามค่ำคืน เพื่อเล่าเรื่องผีที่สมจริง!

ไม่สิ บางทีอาจไม่จำเป็นต้องเป็นแค่เรื่องผีก็ได้...

ถ้าเกิดมีคนใจกล้าและไม่กลัวขึ้นมาล่ะ?

นั่นคงไม่สมบูรณ์แบบ

ถ้าคิดจะเล่นละคร ก็ต้องเล่นให้ครบชุด ทั้งบทละครและพล็อตเรื่อง!

เมื่อเหล่านักเรียนพบว่าสัตว์ประหลาดในความฝันตรงหน้านั้นแข็งแกร่งเกินกว่าจะรับมือไหว

ตัวละครจากตำนานจีนจะก้าวออกมา และปราบภูตผีเหล่านี้ด้วยพลังอันแข็งแกร่งอย่างเด็ดขาด และพวกเขาก็จะตื่นตะลึงในตัวละครตัวนี้ไปโดยปริยาย!

ส่วนเรื่องการเลือกตัวละคร...

หน้ากระดาษในห้วงความคิดของซูมู่พลิกเปลี่ยนไปอย่างแผ่วเบา และไม่นานเขาก็เห็นภิกษุในจีวรสีแดง

ไม่ ไม่ใช่แค่เขา

ยังมีตัวละครจากตำนานจีนอีกมากมายรอให้เขาเลือกสรร!

นอกจากนี้

เมืองสมัยใหม่กับฉากเหนือธรรมชาติมันดูขัดแย้งกันเกินไป

เขาต้องลดบรรยากาศของเมืองสมัยใหม่ลงให้เหลือน้อยที่สุด!

กล่าวคือ เขาต้องการให้สิ่งที่เขาสร้างขึ้นกลายเป็นจุดสนใจและเป็นเวทีหลักของเรื่องราวอย่างเงียบเชียบ

เขาถึงขั้นอยากให้นักเรียนหลงเข้ามาในความฝันของเขาโดยไม่รู้ตัว!

อุปกรณ์แบบไหนที่จะทำแบบนี้ได้?

วาดเซียนผู้วิเศษมาสร้างภาพลวงตางั้นเหรอ?

นั่นคงเปลือง ‘แหล่งพลังงาน’ มากเกินไปหน่อย

ซูมู่ตกอยู่ในห้วงความคิด

ทันใดนั้น สายตาของเขาก็จับจ้องไปที่หมอกดำเหนือยมโลก หมอกหนาทึบที่แม้แต่แสงก็ไม่อาจลอดผ่านได้

ถ้าเขาใส่เอฟเฟกต์หมอกปกคลุมทั่วทั้งเมือง ทันทีที่ผู้คนก้าวเข้ามาในหมอก ก็เท่ากับก้าวเข้ามาในโลกแห่งความฝันของเขา!

ถึงตอนนั้น เขาจะเปลี่ยนฉากให้กลายเป็น ‘วัดหลานรั่ว’ ได้ทันที

เพื่อให้เป็น ‘โปเยโปโลเย’ (A Chinese Ghost Story) ของจริง!

“มีสัตว์วิเศษไม่น้อยที่สามารถสร้างเมฆหมอกได้! การอัญเชิญมาสักตัวเพื่อใช้ความสามารถพื้นฐานน่าจะยังพอไหว”

“แน่นอนว่าวิธีการใช้งานอย่างละเอียดคงต้องรอไปประยุกต์ใช้จริงคืนนี้ เพื่อดูว่าผลตอบแทนจะคุ้มค่ากับต้นทุนหรือไม่”

“ถ้าผลตอบแทนต่ำเกินไป ฉันก็คงเลือกเวอร์ชันปกติมากกว่า”

“ตอนนี้ สร้างวัดหลานรั่วและตัวละครหลักให้เสร็จก่อนดีกว่า”

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว ซูมู่ก็ชำเลืองมองไปที่เวทีประลอง

เมื่อเห็นว่าการต่อสู้บนเวทีกำลังดุเดือด เขาจึงไม่สนใจอีกต่อไป หลับตาลง และอุทิศกายใจทั้งหมดให้กับ ‘มิติจิตสร้างฝัน’

............

ในเวลาเดียวกัน

รอบๆ สนามประลอง

ในห้องพยาบาลที่มีแสงไฟสลัว

หมอผู้ไร้ความรู้สึกราวกับเครื่องจักร กำลังพันผ้าพันแผลรอบสุดท้ายที่คอของเฉียนเฉิง

เฉียนเฉิงที่เพิ่งฟื้นคืนสติ รู้สึกเจ็บแปลบที่คอขึ้นมาทันที ราวกับว่าคอมันหักไปแล้ว!

“บ้าเอ๊ย! บ้าเอ๊ย! ทำไมฉันถึงซวยขนาดนี้!”

เฉียนเฉิงนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ใบหน้าของเขาซีดเผือด และในขณะเดียวกัน ความรู้สึกอับอายก็ปะทุขึ้นในใจไม่หยุดหย่อน!

ทำไมเขาถึงโชคร้ายขนาดนี้!

เพิ่งจะเริ่มต้นแท้ๆ ก็มาเจอเรื่องแบบนี้ซะแล้ว!

“บ้าจริง! ถ้าซูมู่ถอดหน้ากากออกแล้วสู้ ป่านนี้คนที่ได้โชว์ออฟต้องเป็นฉันสิ! ฉันคือเด็กใหม่ที่มีพรสวรรค์ที่สุด แข็งแกร่งที่สุด! ฉันคือ...”

คำพูดของเฉียนเฉิงยังไม่ทันจบ ก็ถูกหมอข้างๆ ขัดจังหวะอย่างโหดร้าย

“แผลของคุณใกล้หายดีแล้ว ค่ารักษา 20 คะแนน กรุณาชำระทันที ทางโรงแรมไม่มีระบบแปะโป้ง”

“20 คะแนน?” เฉียนเฉิงชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยิน

เขาเปิดหน้าต่างข้อมูลของตัวเอง และพบว่าเหลืออยู่เพียง 20 คะแนนจริงๆ!

เขาได้มา 80 คะแนนในรอบแรก จ่ายค่าโรงแรมไป 30 และวางเดิมพันในสนามประลองไป 30 หลังจากแพ้ ก็เหลือแค่ 20 คะแนนเป็นธรรมดา!

ตอนนี้ แม้แต่ 20 คะแนนนี้ก็รักษาไว้ไม่ได้!

เฉียนเฉิงตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติเมื่อลองคิดดู

ถ้าจ่าย 20 คะแนนนี้ไป

คะแนนของเขาจะกลายเป็นศูนย์ทันที!

ถ้าภารกิจขนส่งคืนนี้ไม่สำเร็จ พรุ่งนี้เขาจะไม่มีแม้แต่เงินค่าที่พัก!

ไม่เพียงแค่นั้น

ถ้าเขายังอยากลงแข่งในสังเวียนอีกสองวันที่เหลือเพื่อดึงดูดความสนใจของอาจารย์ใหญ่โรงเรียนต่างๆ เขาต้องเตรียมคะแนนอย่างน้อย 30 คะแนนไว้เป็นค่าเดิมพัน!

นั่นหมายความว่า

คืนนี้เขาต้องหาคะแนนให้ได้อย่างน้อย 60 คะแนน!

เห็นได้ชัดว่าภารกิจปกติข้างนอกนั่นไม่มีทางให้คะแนนเขามากขนาดนั้น!

หมายความว่า เขาทำได้เพียงใช้วิธีปล้นชิงฆ่าฟันเท่านั้น!

พฤติกรรมแบบนี้....

ถ้าจัดการไม่ดี อาจสร้างความประทับใจแย่ๆ ได้ง่ายๆ

“มาถึงขั้นนี้แล้ว ก็มีแต่วิธีนี้เท่านั้น”

“อีกอย่าง คืนนี้ฉันไม่จำเป็นต้องไปแย่งคะแนนจากนักเรียนธรรมดาก็ได้! ฉันไปขโมยของซูมู่ก็ได้นี่!”

“เจ้านั่นทำฉันเจ็บแสบขนาดนี้ ถ้าไม่แก้แค้น ฉันคงดูขี้ขลาดเกินไป!”

คิดได้ดังนั้น เฉียนเฉิงก็กัดฟันจ่ายคะแนนก้อนสุดท้ายออกไป

เมื่อหมอได้รับคะแนน ก็แสดงสีหน้าพอใจและพูดกับเฉียนเฉิงว่า “คุณกลับไปได้แล้ว”

“กลับเหรอ? กลับไปห้องวีไอพี?”

ปฏิกิริยาแรกของเฉียนเฉิงคือนึกถึงที่นั่น และเขาอยากจะปฏิเสธโดยสัญชาตญาณ วันนี้เขาขายหน้ามามากพอแล้ว ขืนกลับไปตอนนี้คงโดนคนพวกนั้นเยาะเย้ยแน่

แต่ผิดคาด หมอกลับพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ว่า “คุณกลับไปที่ห้องพักโรงแรมของคุณได้”

ห้องพักโรงแรม?

เฉียนเฉิงอึ้งไปกับคำพูดของหมอ และรีบถามทันที “ตามกฎแล้ว ผมไม่ต้องรอจนกว่าการแข่งจะจบก่อนเหรอ?”

“นั่นมันสำหรับผู้ชนะและคนดู ส่วนผู้แพ้มีสิทธิ์ที่จะออกไปได้”

หมอพูดต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “แน่นอนว่า เห็นแก่ที่คุณจ่ายมา 20 คะแนน ผมจะเตือนอะไรให้นะ: การเดินไปเดินมาในโรงแรมด้วยสภาพบาดเจ็บในเวลานี้ อาจจะนำไปสู่เรื่องเซอร์ไพรส์ก็ได้”

เดินออกจากโรงแรมด้วยสภาพบาดเจ็บตอนนี้จะนำไปสู่เรื่องเซอร์ไพรส์?!

เมื่อได้ยินดังนั้น ดวงตาของเฉียนเฉิงก็เป็นประกายขึ้นมาทันที!

นี่มัน.....

ภารกิจลับเฉพาะสำหรับผู้แพ้งั้นรึ?!

ดูเหมือนโชคของเขายังไม่แย่ไปซะทีเดียว?!

“นี่มันในโชคร้ายยังมีโชคดีสินะ?!”

เฉียนเฉิงแอบดีใจ หลังจากขอบคุณหมอยกใหญ่ เขาก็รีบเดินออกจากห้องพยาบาล โดยมีชายชุดดำนำทางไปที่ลิฟต์ กดขึ้นไปที่ล็อบบี้ชั้นหนึ่งโดยตรง

และเดินออกจากประตูโรงแรมโดยไม่ได้ตรวจสอบอะไรเลย

ตามคำแนะนำของหมอ เฉียนเฉิงเชิดหน้าขึ้น เปิดเผยลำคอที่พันผ้าพันแผล ราวกับกลัวว่าคนอื่นจะไม่รู้ว่าเขาบาดเจ็บ

ด้วยเหตุนี้

ภายใต้สายตาของผู้คนมากมาย เฉียนเฉิงเดินหา ‘ภารกิจลับ’ ที่ว่าด้วยความตื่นเต้น

จนกระทั่ง เมื่อเขาเดินผ่านตรอกมืดข้างโรงแรม

เสียงทุ้มต่ำของผู้ชายคนหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“นักเรียน ไปโดนอะไรมาน่ะ?”

มาแล้ว!

เมื่อได้ยินเสียง เฉียนเฉิงก็เผยสีหน้าดีใจที่ซ่อนไม่มิดทันที ขณะหันกลับไป เขาตอบว่า “ผมแพ้ในสังเวียนประลองมา เลยมีสภาพแบบนี้ครับ!”

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตา คือชายวัยกลางคนสวมปลอกแขน รูปร่างท้วมเล็กน้อย มีใบหน้าเหลี่ยมที่ดูซื่อตรงและยุติธรรม

เฉียนเฉิงมองดูปลอกแขนของอีกฝ่ายอย่างละเอียด และเห็นคำว่า ‘บังคับใช้กฎหมาย’ (Enforcement)

นี่คือ.... ทีมบังคับใช้กฎหมาย?!

กองกำลังของทางการ?!

ภารกิจลับนอกโรงแรมนี้เกี่ยวข้องกับกองกำลังทางการของนครแห่งฝันจริงๆ ด้วย?!

เขา... กำลังจะรวยเละแล้ว?!

ความปิติยินดีบนใบหน้าของเฉียนเฉิงทวีความรุนแรงขึ้น

แต่ทันใดนั้น เขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

การประลองในสังเวียนเมื่อกี้นี้... มันถูกระเบียบหรือเปล่านะ?

ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัวของเฉียนเฉิง เขาก็เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเจ้าหน้าที่ทีมบังคับใช้กฎหมาย แสยะออกเป็นมุมโค้งที่ดูแปลกประหลาด