บทที่ 61 การใช้ประโยชน์อันน่าพิศวงของดวงตาแห่งจิต

คลื่นพายุขนาดเล็กก่อตัวขึ้นภายในทะเลแห่งจิตของเขา สัญลักษณ์ลึกลับนับไม่ถ้วนที่เป็นตัวแทนของเวทมนตร์ปรากฏขึ้นภายในจุดศูนย์กลางของพายุนั้น

ในที่สุด สัญลักษณ์เหล่านั้นก็ถูกรวบรวมเข้าหากันอย่างเป็นธรรมชาติ และรวมตัวกลายเป็นโครงสร้างเวทมนตร์ที่มั่นคง

นี่คือสิ่งที่เฉินมู่ได้รับมามากที่สุดจากการจำลองครั้งที่ผ่านมา

เวทมนตร์ศูนย์วงแหวน ดวงตาแห่งจิต

เฉินมู่ใช้พลังจิตของตนกระตุ้นโครงสร้างเวทมนตร์ “ดวงตาแห่งจิต” ภายในทะเลแห่งจิตโดยไม่รู้ตัว

ในชั่วพริบตา ดวงตาดวงหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า เป็นดวงตาที่ไม่มีใครมองเห็น นอกจากเฉินมู่เพียงคนเดียวที่สามารถรับรูุ้ถึงมันได้อย่างชัดเจน

ดวงตาดวงนั้นราวกับเป็นอวัยวะอีกส่วนหนึ่งของเขาเอง

เฉินมู่สามารถควบคุมมันได้อย่างสมบูรณ์ ราวกับมี “ดวงตาที่สาม” เป็นของตัวเอง

เพียงแค่คิด ดวงตาที่ไม่มีใครมองเห็นก็พุ่งออกจากห้องพักทันที

ภาพจากนอกห้องปรากฏขึ้นอย่างชัดเจนในจิตของเฉินมู่ ภาพตรงหน้าชัดเจนอย่างเหลือเชื่อ ชัดยิ่งกว่าที่ดวงตาทั้งสองของเขามองเห็นเสียอีก

ทั้งที่เฉินมู่นั่งนิ่งอยู่บนเตียง แต่กลับมองเห็นภาพภายนอกได้อย่างละเอียดถี่ถ้วน

แน่นอนว่าความมหัศจรรย์ของดวงตาแห่งจิตไม่ได้หยุดอยู่เพียงเท่านั้น

เฉินมู่ซึ่งได้จดจำโครงสร้างเวทมนตร์นี้ไว้ในใจแล้ว รู้ดีว่ามันยังมีคุณสมบัติพิเศษอื่นอีกมากมาย

เพียงแค่คิดอีกครั้ง ภาพตรงหน้าก็เปลี่ยนไปอีกครั้งหนึ่ง

คราวนี้ไม่ใช่เพียงแค่มองเห็นผิวภายนอก แต่โครงสร้างภายในของอาคารนับไม่ถ้วนรอบตัวกลับปรากฏขึ้นอย่างชัดเจนในจิตของเฉินมู่

แม้แต่ผู้คนที่เดินผ่านไปมาตามท้องถนนก็ไม่อาจรอดพ้นจากสายตานั้นได้ ทุกสิ่งทุกอย่างราวกับถูกเปิดเผยอยู่ตรงหน้าเขาอย่างหมดเปลือก

เฉินมู่สามารถมองเห็นแม้กระทั่งอวัยวะภายในและเส้นเลือดของพวกเขาได้อย่างชัดเจน

“คนธรรมดา... คนธรรมดา... คนนี้เป็นอัศวินฝึกหัด... หืม? นั่นกึ่งอัศวินสินะ”

เฉินมู่สามารถมองเห็น “ขอบเขตพลัง” ของผู้คนบนท้องถนนได้อย่างง่ายดายผ่านดวงตาแห่งจิต ในขณะที่ผู้คนเหล่านั้นกลับไม่รู้เลยว่ากำลังถูกจ้องมองอยู่

ทันใดนั้น เฉินมู่ก็ถอนดวงตาแห่งจิตกลับมา

ดวงตานั้นปรากฏขึ้นอีกครั้งตรงหน้าเขา

ในตอนนี้ เฉินมู่ซึ่งครอบครองดวงตาแห่งจิตได้สิ่งที่ผู้อื่นไม่สามารถทำได้ นั่นคือ การตรวจสอบภายในตนเอง

เพียงแค่คิด ภาพของอวัยวะภายใน เนื้อเยื่อ และแม้แต่เส้นเลือดก็ปรากฏขึ้นอย่างชัดเจนในจิตของเฉินมู่

เขายังสามารถมองเห็น “กระแสพลังสีทอง” ที่ไหลเวียนอยู่ภายในร่างกายของตนเองได้อีกด้วย

แต่ในขณะที่กำลังตรวจสอบร่างกายอยู่นั้น เฉินมู่กลับรู้สึกถึง “ความอ่อนล้าทางจิตวิญญาณ” ขึ้นมาอย่างกะทันหัน

อาการอ่อนล้าเช่นนี้แทบไม่เคยเกิดขึ้นอีกเลยนับตั้งแต่เขากลายเป็นอัศวิน โดยเฉพาะตอนนี้ที่เขาเป็นทั้งอัศวินผู้ยิ่งใหญ่และพ่อมดฝึกหัดระดับหนึ่งแล้ว

เฉินมู่เข้าใจได้ในทันทีว่านี่คือผลกระทบจากการใช้เวทมนตร์เกินขีดจำกัด

ดังนั้นเขาจึงยุติการร่ายเวททันที ดวงตาแห่งจิตที่ลอยอยู่ตรงหน้าเริ่มสลายหายไป และจิตสำนึกของเฉินมู่กลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง

“เวทมนตร์นี้... ช่างมีศักยภาพไร้ขีดจำกัดจริง ๆ แม้จะเป็นเพียงเวทมนตร์ศูนย์วงแหวนก็ตาม”

เฉินมู่ถอนหายใจเบา ๆ

มีเพียงผู้ใช้จริงเท่านั้น... ที่จะเข้าใจถึงพลังของเวทมนตร์ได้อย่างแท้จริง

นี่คือเส้นทางที่แตกต่างจากเส้นทางของอัศวินโดยสิ้นเชิง

และนี่เป็นเพียงเวทมนตร์ศูนย์วงแหวนเท่านั้น พ่อมดฝึกหัดที่แข็งแกร่งที่สุดสามารถจารึกเวทมนตร์ศูนย์วงแหวนได้ถึงเก้าวงในทะเลแห่งจิต

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพ่อมดตัวจริงเลยด้วยซ้ำ

จึงไม่แปลกที่ผู้คนมากมายใฝ่ฝันจะกลายเป็นพ่อมด เพราะพลังที่เหนือชั้น และวิธีการที่ไม่มีใครเทียบได้ นั่นเองคือเหตุผลที่แท้จริงของพวกเขา

ดูเหมือนว่านอกจากร่างกายที่ค่อนข้างอ่อนแอกว่าแล้ว เส้นทางของพ่อมดแทบจะไม่มีข้อเสียอื่นเลย... เส้นทางนี้ช่างสมบูรณ์แบบเกือบทุกด้าน

หลังจากได้สัมผัสพลังของเวทมนตร์ เฉินมู่จึงค่อย ๆ หลับตาลง

การเก็บรักษาทักษะในครั้งนี้ ไม่เพียงนำพาเวทมนตร์มาให้เขาเท่านั้น แต่ยังยกระดับเทคนิคสมาธิของเขาด้วย

[ชื่อ: เฉินมู่]

[จิตวิญญาณ: 2.5]

[ร่างกาย: 6.8]

[ขอบเขตอัศวิน: อัศวินผู้ยิ่งใหญ่]

[ขอบเขตพ่อมด: พ่อมดฝึกหัดระดับ 1]

[เทคนิคการหายใจ: เทคนิคการหายใจสิงโตทองคำ (สมบูรณ์แบบ)]

[เทคนิคสมาธิ: เทคนิคสมาธิหอคอยดำ (ชำนาญ 25/800)]

[ทักษะของอัศวิน: วิชาดาบหัวใจสิงห์ (สมบูรณ์แบบ), ฟันผ่าเกราะ (เชี่ยวชาญ 922/1600), ศรดาวตก (เชี่ยวชาญ 1160/1600), ฟันต่อเนื่องสองดาบ (เชี่ยวชาญ 1456/1600), บีบอัดพลังงาน (เชี่ยวชาญ 322/1600), ระเบิดพลัง! (เชี่ยวชาญ 140/1600)…]

[เวทมนตร์: ดวงตาแห่งจิต (เวทมนตร์ศูนย์วงแหวน)]

[จำนวนการจำลอง: 0]

เห็นได้ชัดว่าผลลัพธ์ของการจำลองครั้งนี้ยอดเยี่ยมมาก

นอกจากเขาจะจารึกเวทมนตร์ ดวงตาแห่งจิตลงในทะเลแห่งจิตได้สำเร็จแล้ว เทคนิคสมาธิหอคอยดำของเฉินมู่ ยังถูกยกระดับขึ้นเป็นระดับชำนาญอีกด้วย

เฉินมู่ลองเข้าสู่สมาธิและฝึกฝน พบว่าถึงแม้กระบวนการยังคงช้าอยู่ แต่ก็เร็วกว่าก่อนหน้าอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อเวลาผ่านไป เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้นหลังจากนั่งสมาธิอยู่หลายชั่วโมง แล้วค่อย ๆ พ่นลมหายใจขุ่นออกมาเบา ๆ

ดวงตาแห่งจิตผสานเข้ากับขอบเขตอัศวินผู้ยิ่งใหญ่

ตอนนี้เฉินมู่แข็งแกร่งอย่างแท้จริงแล้ว!

….

“ไอ้หนู มาแล้วเหรอ ธนูของเจ้าพร้อมแล้ว อยู่ตรงนั้นแหละ”

เมื่อก้าวเข้าไปในร้านตีเหล็กของจิมอีกครั้ง เฉินมู่ก็เห็นชายชราเจ้าของร้านกำลังง่วนอยู่กับงานเหมือนเคย

จิมเงยหน้าขึ้นและสังเกตเห็นเฉินมู่ทันที เช่นเดียวกับครั้งก่อน ร้านตีเหล็กทั้งร้านก็ยังมีเพียงเขาคนเดียว

“เฮ้ เฒ่าจิม ดูเหมือนธุรกิจของคุณจะไม่ค่อยดีนะ”

เฉินมู่พูดล้อเล่นขึ้นมา

จิมหัวเราะในลำคอ รู้ว่าอีกฝ่ายแค่หยอกเล่น “ฮึ เจ้าเด็กนี่จะรู้อะไร ธุรกิจข้ากำลังรุ่งต่างหาก! ก็เพราะขายดีจนทุกคนซื้อไปหมดแล้วต่างหากเล่า แต่พูดถึงเรื่องนี้... ข้าพึ่งรับออเดอร์ใหญ่ไว้ สนใจมาช่วยข้าหน่อยไหม? จะให้ค่าจ้างเป็นเหรียญทองก็ได้”

เฉินมู่ส่ายหัวทันที “ไม่ล่ะ ผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับการตีเหล็กเลย”

พูดจบ เขาก็เดินเข้าไปหาธนูยาวที่เสร็จสมบูรณ์แล้ว

ธนูยาววางอยู่บนชั้นไม้ขนาดใหญ่ซึ่งมีเพียงธนูเพียงคันเดียวที่วางอยู่

“ธนูดีจริง ๆ!”

เฉินมู่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงชื่นชมเมื่อมองเห็นธนูตรงหน้า แล้วเอื้อมมือแตะเบา ๆ

ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส ตัวธนูก็ส่งผ่านความเย็นออกมา

สัดส่วนระหว่างลำตัวธนูและสายธนูสมบูรณ์แบบเกือบไร้ที่ติ แม้เฉินมู่จะไม่รู้เรื่องการตีเหล็ก แต่ก็พอจะบอกได้ว่าธนูคันนี้อยู่ในระดับชั้นยอดจริง ๆ

“เจ้าหนูนี่โชคดีจริง ๆ ตัวธนูทำจากเหล็กอ่อนเย็น ส่วนสายธนูนั้นทำจากเอ็นของอสรพิษป่า สามร้อยเหรียญทองนี่เรียกว่าคุ้มสุด ๆ แล้ว”

ขณะที่เฉินมู่กำลังตรวจดูธนูอยู่นั้น จิมก็เดินเข้ามาใกล้ สีหน้าเต็มไปด้วยความภูมิใจเหมือนกำลังบอกว่า “เจ้าควรดีใจที่ได้ของดีขนาดนี้”

“อสรพิษป่า?” เฉินมู่เลิกคิ้วขึ้นอย่างประหลาดใจ

ถึงเขาจะไม่รู้จักเหล็กอ่อนเย็นมากนัก แต่ชื่ออสรพิษป่าเขาคุ้นเคยดี

สัตว์ร้ายสายพันธุ์นี้อาศัยอยู่ในทุ่งรกร้าง มีพลังต่อสู้เทียบเท่าอัศวินผู้ยิ่งใหญ่ ถือว่าเป็นสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งอย่างยิ่ง

“มันเป็นลูกผสม ไม่ใช่สายเลือดบริสุทธิ์หรอก เอ็นของมันเลยไม่แพงนัก สิ่งที่มีค่าจริง ๆ ก็คือฝีมือข้านี่แหละ”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงของเฒ่าจิมก็เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

เฉินมู่พยักหน้า เขารู้ดีว่าชายชราต้องใส่ใจผลงานชิ้นนี้มากแน่ เขาจึงหยิบคูปองทองสิบใบจากถุงเงินแล้วยื่นให้

“ไอ้หนู ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะมีเงินมากขนาดนี้นะ”

จิมพูดพร้อมหัวเราะเล็กน้อย แต่ก็รับคูปองทองมาโดยไม่เกี่ยงใจ ยัดใส่ถุงเล็กที่เอวของตน

ขณะมองชายชราตรงหน้า จู่ ๆ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นในใจเฉินมู่

วินาทีนั้นเอง ดวงตาที่จิมมองไม่เห็น ปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา

คลื่นแห่งพลังสะท้อนขึ้นในดวงตาของเฉินมู่

เขาอุทานในใจด้วยความตกตะลึง

ให้ตายสิ... เขาเป็นอัศวินผู้ยิ่งใหญ่!