ตอนที่ 19: ความจริงที่บิดเบี้ยว และแผนร้ายในเงาจันทร์

ตอนที่ 19: ความจริงที่บิดเบี้ยว และแผนร้ายในเงาจันทร์

"ไม่มีแต่ทั้งนั้น เรื่องนี้มันแค่ผลพลอยได้ ไปกันเถอะ เรายังมีงานต้องทำ... จุดหมายต่อไปคือหมู่บ้านไซรัป นามิ เธอหาเส้นทางได้ใช่ไหม?"

เคียน่าตัดบทนามิอย่างไม่ใยดี นางไม่มีเวลามาใส่ใจพวกชาวบ้านที่ไม่ได้เป็นทั้งมิตรและศัตรู สิ่งที่นางต้องการตอนนี้คือประสบการณ์การต่อสู้ที่แท้จริง

ทิ้งไว้เพียงเบื้องหลัง... ชาวบ้านที่เคยถูกกดขี่กลับถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเงาร่างของเคียน่าลับตาไป

"เฮ้อ... ในที่สุดยัยแม่มดนั่นก็ไปเสียที" ผู้ใหญ่บ้านดอร์เอ่ยขึ้น "โจรสลัดค่าหัวยี่สิบห้าล้าน ถ้าเกิดนางนึกอยากจะกดขี่เราขึ้นมาอีกคน เราคงไม่มีทางสู้ได้เลย"

"แต่ว่า... เบลล่า เด็กคนนั้น..."

"ช่างหัวมันสิ! ในเมื่อมันเลือกจะเดินตามโจรสลัดไปเอง ก็ปล่อยให้มันเผชิญชะตากรรมเอาเองเถอะ" ผู้ใหญ่บ้านสะบัดหน้า "พวกเรามาช่วยกันเก็บอาวุธที่พวกกลุ่มครีกทิ้งไว้ดีกว่า มีพวกนี้ไว้ เราก็ไม่ต้องกลัวโจรสลัดหน้าไหนอีกต่อไป!"

ชาวบ้านต่างยิ้มร่าอย่างมีความสุขกับ 'อิสรภาพ' ที่ได้มา โดยลืมไปเสียสนิทว่าคนที่พังทลายกรงขังนี้ให้พวกเขาคือใคร...

ณ ศูนย์บัญชาการกองทัพเรือ (Marine Headquarters)

พลโทมอสก้าที่เพิ่งเสร็จจากการประชุม นึกขึ้นได้ว่าภารกิจจับกุมเคียน่าล่วงเลยมานาน จึงยกหูโทรศัพท์แมลงสื่อสารหาพลเรือตรีสปาร์รูเพื่อถามความคืบหน้า

"ผมเอง มอสก้า"

"ท่านพลโท!" พลเรือตรีสปาร์รูรับสายด้วยความเคารพ

"พลเรือตรีสปาร์รู เรื่องที่ผมฝากไว้เป็นยังไงบ้าง? ยัยโจรสลัดที่บังอาจท้าทายอำนาจกองทัพเรือนั่นถูกกำจัดหรือยัง?"

"วางใจได้ครับท่านพลโท ทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุม แค่โจรสลัดค่าหัวยี่สิบห้าล้านเบรี อีกไม่นานผมจะส่งข่าวดีให้ท่านแน่นอนครับ!"

หลังจากวางสายจากพลโท สปาร์รูก็รีบโทรหาพลเรือจัตวาจิมมี่ทันที และจิมมี่ก็รีบโทรหาเรือของฮินะต่อเป็นทอดๆ จนกระทั่งความจริงปรากฏ...

"พันเอกฮินะอยู่ที่ไหน? แล้วยัยเคียน่านั่นเป็นยังไงบ้าง?" จิมมี่ถามเสียงเข้ม

"รายงานครับท่านจิมมี่... พันเอกฮินะเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อยครับ พลังของเคียน่าสูงกว่าค่าหัวที่ระบุไว้มากครับ"

"สูงกว่างั้นเหรอ? สูงกว่าเท่าไหร่?"

"หนึ่งร้อยล้านเบรีครับ"

"อ้อ... หนึ่งร้อย... เท่าไหร่นะ?!!!!!!!" จิมมี่ถึงกับสำลักบุหรี่จนตาเหลือก

ข้อมูลจากสโมกเกอร์ยืนยันว่าเคียน่าฆ่าโจรสลัดค่าหัว 117 ล้านเบรีมาแล้ว ดังนั้นค่าหัวที่แท้จริงของนางควรจะอยู่ที่อย่างน้อย 125 ล้านเบรี!

"ไอ้เนซึมิ! ไอ้บ้านั่นมันระบุค่าหัวต่ำกว่าความเป็นจริงไปกี่เท่ากันวะเนี่ย!" จิมมี่สบถลั่น ก่อนจะรีบรายงานกลับไปยังพลเรือตรีสปาร์รูโดยบิดเบือนความจริงเล็กน้อยเพื่อเอาตัวรอด

ทว่าพลเรือตรีสปาร์รูที่ได้รับรายงานกลับหาได้หวาดกลัวไม่ เขายิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม "ค่าหัวร้อยกว่าล้านงั้นรึ? ช่างเถอะ ฮินะอาจจะพลาดเพราะประมาท แต่สำหรับฉันที่เคยสยบโจรสลัดค่าหัวสองร้อยสามสิบล้านมาแล้ว ยัยนั่นก็แค่เด็กอมมือ!"

"สั่งการไปที่พลเรือจัตวาปิซาร์โร่ และพลเรือจัตวาแบตเตอร์สก้า... เราจะไปปิดบัญชีแม่มดผมขาวนี่พร้อมกัน!"

หมู่บ้านไซรัป... บ้านเกิดของอุซป

ภายในคฤหาสน์หลังงาม หญิงสาววัยกลางคนผู้มีใบหน้าคล้ายคลึงกับ 'คายะ' ถึงเจ็ดแปดส่วน กำลังนั่งไอเป็นเลือดอยู่บนเตียง ร่างกายของนางทรุดโทรมจนดูเหมือนคนใกล้ฝั่ง

"คุณนายครับ ท่านเจ้าคุณก็จากไปแล้ว ท่านจะทิ้งคุณหนูไปอีกคนไม่ได้นะ ถ้าท่านเป็นอะไรไป คุณหนูจะอยู่อย่างโดดเดี่ยวในโลกนี้ได้ยังไง?"

คุราฮาโดล (กัปตันคุโระ) เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ หยาดน้ำตาคลอเบ้าภายใต้กรอบแว่น ดูเป็นพ่อบ้านผู้ซื่อสัตย์ที่ห่วงใยเจ้านายสุดหัวใจ

"ฉันรู้ คุราฮาโดล... แต่ฉันรู้สึกได้ว่าเวลาของฉันเหลืออีกไม่กี่วันแล้ว" คุณนายเอ่ยเสียงแผ่ว

"ไม่! ผมไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นเด็ดขาด!" คุราฮาโดลคุกเข่าลง กุมเท้าของคุณนายแนบไว้กับอกเพื่อมอบความอบอุ่น "ถ้าไม่มีคุณท่านทั้งสองช่วยชีวิตผมที่กำลังจะอดตายข้างทางเมื่อปีก่อน ผมคงไม่มีวันนี้ ชีวิตของผมเป็นของคุณท่าน ผมจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องครอบครัวนี้!"

คุณนายมองดูพ่อบ้านหนุ่มด้วยความซาบซึ้งใจ นางนึกเสียดายที่สามีของนางไม่ได้ยอมรับเขาเป็นบุตรบุญธรรมตามที่เขาเคยร้องขอ

นางหารู้ไม่ว่า... ภายใต้ใบหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตานั่น คุราฮาโดลกำลังแสยะยิ้มอย่างเลือดเย็น แผนการยึดครองสมบัติที่เขาวางไว้มานานปี กำลังดำเนินมาถึงบทสรุปในอีกไม่ช้า

เงาของกรงเล็บแมวกำลังจะตะปบเหยื่อที่ไร้ทางสู้ แต่ทว่า... เรือของ 'แม่มดผมขาว' กำลังมุ่งหน้ามายังหมู่บ้านแห่งนี้เช่นกัน!