ตอนที่ 15: รับสมัครพรรคพวก: โรโรโนอา โซโร

ตอนที่ 15: รับสมัครพรรคพวก: โรโรโนอา โซโร

เมื่อสายตาเฉียบคมของครีกกวาดผ่านมายังสองพี่น้อง หลุยส์และบาร์ดก็รีบปรบมือสรรเสริญทันที แม้การแสดงจะดูขัดหูขัดตาไปบ้าง แต่ครีกก็ไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะเขาคิดว่าเจ้าพวกนี้จะยังมีประโยชน์ในการนำทางสู่แกรนด์ไลน์

"เอาละ ตั้งแต่นี้ไปพวกเจ้าคือสมาชิกอย่างเป็นทางการของกลุ่มโจรสลัดครีก ถ้าทำผลงานได้ดี ข้าจะตั้งพวกเจ้าเป็นหัวหน้าหน่วย กิง... พาพวกนี้ไปทำความรู้จักกับคนในกลุ่มซะ"

"รับทราบครับ ท่านนายพลครีก"

ขณะที่กิงนำทางทั้งสองไปดูลาดเลา ในใจของหลุยส์และบาร์ดกลับมีเพียงคำถามเดียว: กลุ่มโจรสลัดครีกนี่... จะมีดวงอยู่รอดจนถึงแกรนด์ไลน์จริงๆ หรือ?

"แกขึ้นมาบนเรือของฉันได้ยังไง?" เคียน่าเอ่ยถาม

"ฉันกำลังตามหาผู้ชายคนหนึ่ง แล้วเรือของพวกเธอก็พาฉันมาที่นี่เอง"

บนเรือของเคียน่า ชายหนุ่มผมเขียวนามว่า โซโร ถูกโซ่ตรวนพันธนาการไว้แน่นหนาเบื้องหน้าของหญิงสาว

"สรุปคือหลงทางมาสินะ?" ซันจิมองโซโรพลางขมวดคิ้วอย่างนึกรำคาญ

"เปล่า พวกแกต่างหากที่หลงทาง"

โซโรเถียงคอเป็นเอ็น คนอย่างเขาที่เป็นนักล่าค่าหัวผู้โดดเดี่ยวไม่มีคำว่าหลงทางในพจนานุกรม จะมีก็แต่ลูกน้องโง่ๆ สองคนที่มักจะหลงไปไหนต่อไหนจนเขาตามหาไม่เจอต่างหาก เดิมทีเขาตั้งใจจะไปหา "ตาเหยี่ยว" แต่ตอนนี้กลับต้องมานั่งเถียงกับเจ้าหนุ่มคิ้วม้วนบนเรือแปลกๆ ลำนี้

"เรือเราจอดอยู่เฉยๆ แกนั่นแหละที่เดินดุ่มๆ ขึ้นมาเอง ยังจะมาบอกว่าเราหลงทางอีกเรอะ!" ซันจิเริ่มควันออกหู อยากจะเตะหัวเขียวๆ นั่นสักที

"หยุดก่อนซันจิ... จะไปเถียงกับคนหลงทิศหลงทางทำไมกัน" นามิรีบห้ามทัพ "เธอคือนักล่าโจรสลัด โรโรโนอา โซโร ใช่ไหม? ฟังนะ เคียน่าไม่ได้ทำอะไรผิด เธอถูกใส่ร้าย"

"พูดเรื่องอะไรของเธอ? ฉันก็แค่หาเงินค่าข้าวเป็นครั้งคราวเท่านั้นแหละ ฉันตามหาผู้ชาย ไม่ได้ตามหาผู้หญิง และฉันขอยืนยัน... เรือพวกแกนั่นแหละที่หลงทาง!"

เคียน่ามองดูภาพที่คุ้นตาแล้วส่ายหน้าเบาๆ นางจำได้ว่าลูฟี่ใช้วิธีไหนในการดึงโซโรเข้ากลุ่ม นางจึงก้าวออกมาเผชิญหน้ากับเขาโดยตรง

"โรโรโนอา โซโร เลือกมา... จะเข้าร่วมกับฉัน หรือจะตายลงตรงนี้"

โซโรมองดูเคียน่าด้วยสายตาว่างเปล่า ยัยนี่บอกว่าตัวเองเป็นคนดี ถูกใส่ร้าย แต่ดันมาจับฉันมัดแล้วบังคับให้เข้ากลุ่มเนี่ยนะ? ตรรกะคนดีบ้านไหนกัน?

"นี่เธอเป็นปิศาจหรือไง ยัยผู้หญิงผมขาว?"

"เฮ้ย! ไอ้หัวมอส อย่ามาเสียมารยาทกับคุณหนูเคียน่านะเว้ย!" ซันจิตะโกนด่า

"ฮ่า! ใครเป็นหัวมอสฮะ ไอ้คิ้วม้วนจอมหื่น!"

ดูเหมือนว่าพรหมลิขิตจะทำให้ทั้งสองคนนี้เริ่มเขม่นกันเร็วกว่าที่ควรจะเป็น เคียน่าตัดสินใจตัดบทโดยการหยิบดาบ Thermal Cutting Blades ระดับสามดาวออกมาสองเล่ม

"ถ้าแกมากับฉัน ดาบสองเล่มนี้จะเป็นของแก แต่ถ้าไม่... ฉันจะใช้มันส่งแกไปลงนรกซะ"

"ขู่กันงั้นเหรอ?"

"ก็ประมาณนั้น... แต่จะบอกความลับให้อย่างนะ คนที่แกตามหาอยู่น่ะ ลำพังแค่ตัวแกเองไม่มีวันหาเขาเจอหรอก"

โซโรชะงัก "เธอรู้เหรอว่าฉันตามหาใคร?"

"จูลาคีล มิฮอว์ค... หนึ่งในเจ็ดเทพโจรสลัด แต่ตอนนี้แกยังอ่อนแอเกินไป ถ้าตามฉันมาและรอดชีวิตไปได้ แกจะแข็งแกร่งขึ้นจนถึงระดับที่เขาจะยอมมองหน้าแกได้แน่"

โซโรนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างท้าทาย "น่าสนใจดีนี่... ตกลง ฉันจะไปกับเธอ แต่บอกไว้ก่อนนะ ถ้าตามเธอไปแล้วไม่เจอคู่ต่อสู้ที่คู่ควร หรือไม่เจอชายคนนั้น ฉันจะไปทันที"

"ไม่ต้องห่วง... อีกไม่นานหรอก แกจะกังวลแค่ว่า 'จะรอดไปได้ยังไง' มากกว่า"

โซโรรับดาบจากเคียน่าและเข้าร่วมกลุ่มอย่างเป็นทางการ แม้เคียน่าจะต้องเสียอาวุธระดับสามดาวไปสองเล่ม แต่เมื่อเทียบกับการได้ยอดดาบมาเป็นพวกลูกเรือ ก็นับว่าเป็นการลงทุนที่คุ้มค่า

"เอาละ ต่อไปเราจะไปไหนกันดี ท่านกัปตัน?"

"หนึ่ง... ฉันไม่ใช่โจรสลัด อย่าเรียกฉันว่ากัปตัน เรียกเคียน่าหรือท่านผู้บัญชาการก็ได้ตามใจแก" เคียน่าแก้คำ "สอง... เป้าหมายของเราคือตามหา 'กลุ่มโจรสลัดครีก'"

นามิรับหน้าที่ต้นหนพาเรือมุ่งหน้าไปยังพิกัดที่สายข่าวแจ้งมา โดยที่พวกเขาไม่รู้เลยว่า... ทั้งหมดนี้คือแผนการของ พันเอกฮินะ ที่ตั้งใจจะล่อให้เคียน่าและกลุ่มครีกมาปะทะกันเอง เพื่อที่กองทัพเรือจะได้ 'กวาดล้าง' ทั้งคู่ในคราวเดียว!

ในขณะเดียวกัน บนเรือรบที่กลุ่มครีกยึดมาจากทหารเรือ กิงกำลังทดสอบความจงรักภักดีของหลุยส์และบาร์ด

"ในเมื่อพวกเจ้าเข้ากลุ่มเราแล้ว ก็ต้องแสดงให้เห็นว่าตัดขาดจากทหารเรือจริงๆ... ดูนั่นสิ"

กิงคว้าตัวชาวบ้านที่จับมาได้แล้วลงมือทำร้ายอย่างทารุณต่อหน้าทั้งสอง "จุดจบของคนทรยศจะเป็นแบบนี้"

กิงสั่งให้ลูกน้องลากตัวเด็กๆ ที่อายุไม่ถึงสิบขวบออกมา พร้อมกับเครื่องพันธนาการที่น่าสยดสยอง เขาทำร้ายเด็กๆ อย่างไร้ความปรานีเพื่อเอาไปขายให้พวกขุนนางที่ชอบของแปลก

"ท่านนายพลครีกต้องการเงินจำนวนมากเพื่อซื้อเรือรบและเสบียงในการพิชิตแกรนด์ไลน์ สิ่งเหล่านี้คือการเสียสละที่จำเป็น" กิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาสมฉายา 'ปิศาจเลือดเย็น'

หลุยส์และบาร์ดมองดูภาพความโหดร้ายตรงหน้าด้วยความรู้สึกอึดอัด แม้พวกเขาจะเคยเป็นโจรสลัดมาก่อน แต่ความอำมหิตระดับนี้มันเกินกว่าที่มนุษย์ปกติจะทนดูได้

"เอาละ ถึงตาพวกเจ้าแล้ว... เพื่อความฝันของท่านนายพลครีก จงพิสูจน์ความภักดีของพวกเจ้าด้วยการจัดการเด็กพวกนี้ซะ!"

หลุยส์และบาร์ดสบตากันด้วยความเครียดจัด... เจ้านายคนนี้มันไม่ใช่แค่ซวยธรรมดาแล้ว แต่มันคือปิศาจชัดๆ! ถ้ายังอยู่กับมันต่อไป มีหวังอาถรรพ์ของพวกเราคงต้องทำงานหนักกว่าเดิมแน่ๆ!