023 ใช้วิธีสกปรกอะไรกันแน่

กู้หมิงเยว่กะพริบตาปริบๆ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเพลงที่อัดไว้เมื่อคราวก่อนยังไม่ได้ปล่อยออกมาจริงๆ ด้วย

ดวงตาคู่สวยกลอกไปมาอย่างใช้ความคิด ก่อนจะตัดสินใจกดติดต่อไปหาฉู่ลี่

ฉู่ลี่มองชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอไลท์เบรนแล้วยกยิ้มมุมปาก เมื่อกดรับสาย เขาก็เห็นสภาพแวดล้อมรอบตัวของกู้หมิงเยว่ผ่านโฮโลแกรม

“ดูท่าครึ่งปีมานี้คุณจะสบายดีนะ ภูเขาร้างของคุณเป็นยังไงบ้าง”

“ผักผลไม้ลงแปลงหมดแล้ว บ้านก็สร้างเสร็จแล้วค่ะ เรื่องอื่นค่อยเป็นค่อยไป แต่ปัญหาคือตอนนี้ฉัน 'ถังแตก' ค่ะ” กู้หมิงเยว่ตอบกลับไปตรงๆ อย่างไม่อ้อมค้อม

แววตาของฉู่ลี่เจือรอยยิ้มขบขัน “ช่วงนี้บริษัทมีสินค้าใหม่หลายตัว สนใจรับงานพรีเซนเตอร์ไหม”

“เอาสิคะ ช่วงนี้กู้หยวนชักจะเหิมเกริมเกินไปแล้ว” กู้หมิงเยว่พยักหน้าตกลง ถือโอกาสรับงานหาเงินไปด้วย แถมยังได้ตบหน้ากู้หยวนไปด้วย ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว

ฉู่ลี่อดขำกับท่าทีขวานผ่าซากของเธอไม่ได้ ก่อนจะนึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้เรื่องหนึ่ง “จริงสิ คุณพอจะมีผักผลไม้แบ่งขายบ้างไหม”

“หืม?” กู้หมิงเยว่ชะงักไปเล็กน้อย คาดไม่ถึงว่าเขาจะมาไม้ไหน

“ผักที่คุณเคยส่งมาให้คราวก่อน ปู่กับย่าผมทานแล้วรู้สึกกระปรี้กระเปร่า สุขภาพดีขึ้นมาก ผมเลยอยากขอซื้อต่อ”

กู้หมิงเยว่นึกว่ามีเรื่องคอขาดบาดตายอะไรเสียอีก ที่แท้ก็เรื่องแค่นี้

“ไม่ต้องซื้อหรอกค่ะ เดี๋ยวตอนไปหาฉันจะติดไม้ติดมือไปฝาก”

“ตกลง”

ทั้งสองคุยสัพเพเหระกันอยู่พักใหญ่โดยไม่มีใครพูดถึงเรื่องเพลงเลยสักคำ จน 'เสี่ยวอ้าย' ในระบบถึงกับอ่อนใจ

“หมิงเยว่ เธอลืมเรื่องเพลงไปแล้วจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย”

“จริงสิ ประธานฉู่คะ ฉันอยากปล่อยสองเพลงที่อัดไว้เมื่อครึ่งปีก่อนน่ะค่ะ”

ฉู่ลี่หัวเราะในลำคอเบาๆ “ผมนึกสงสัยอยู่เชียวว่าคุณกะจะปล่อยเพลงตอนไหน”

“เตรียมการให้หน่อยนะคะ พอดีฉันลืมน่ะ”

“ได้เลย”

กู้หมิงเยว่วางสายพลางไกวชิงช้าเล่นเบาๆ อย่างอารมณ์ดี

“เสี่ยวเสี่ยวไป๋ เตรียมตัวให้พร้อม ฉันต้องออกไปข้างนอก”

“รับทราบครับเจ้านาย”

วันรุ่งขึ้น กู้หมิงเยว่เดินทางออกจากบ้านมุ่งหน้าสู่บริษัทฉู่กรุ๊ป โดยวางแผนว่าถ่ายงานเสร็จก็จะรีบกลับทันที

ทันทีที่มาถึง เธอก็ได้ยินผู้คนจับกลุ่มคุยกันเรื่องเพลงใหม่

“ไม่รู้ว่าเป็นเพลงแนวไหนนะ จะเพราะหรือเปล่าก็ไม่รู้”

“นั่นสิ ได้ข่าวว่ากู้หยวนก็จะปล่อยเพลงใหม่เหมือนกันนี่”

“แบบนี้ก็ชนกันจังๆ เลยสิ งานนี้มีเดือดแน่”

...กู้หมิงเยว่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงซุบซิบ ประธานฉู่ทำงานไวชะมัด จัดการทุกอย่างเรียบร้อยรวดเร็วทันใจจริงๆ

เมื่อรถของกู้หมิงเยว่มาจอดเทียบหน้าตึกฉู่กรุ๊ป เธอก็ดันบังเอิญเจอกู้หยวนยืนอยู่หน้าบริษัทพอดี

กู้หยวนเองก็เห็นกู้หมิงเยว่เช่นกัน แววตาของเธอเต็มไปด้วยความเคียดแค้นเมื่อเห็นศัตรูหัวใจที่ไม่ได้เจอหน้ากันมาครึ่งปี... นังผู้หญิงคนนี้... ครึ่งปีก่อนทำเอาเธอปวดหัวแทบระเบิดอย่างหาสาเหตุไม่ได้ แต่พอมันเดินหนีไป อาการกลับหายเป็นปลิดทิ้ง เรื่องนี้สร้างความอับอายให้เธออย่างมาก

ตอนนี้ต้องมาเจอมันอีก แถมยังเป็นช่วงที่ฉู่กรุ๊ปกำลังเฟ้นหาพรีเซนเตอร์คนใหม่พอดี

พอนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อครึ่งปีก่อน กู้หยวนก็อดระแวงไม่ได้

ตอนนั้นกู้หมิงเยว่กวาดงานพรีเซนเตอร์ของเธอไปจนเกลี้ยง ถ้าครั้งนี้โดนแย่งไปอีก เธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

“กู้หมิงเยว่ อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย คิดว่าเมื่อครึ่งปีก่อนได้เป็นพรีเซนเตอร์ แล้วครึ่งปีให้หลังตำแหน่งนั้นจะยังเป็นของแกอยู่งั้นเหรอ”

กู้หมิงเยว่ทำหูทวนลม เดินผ่านกู้หยวนเข้าไปด้านในโดยไม่แม้แต่จะปรายตามอง

พนักงานต้อนรับเห็นกู้หมิงเยว่ก็ตาเป็นประกายทันที “คุณกู้มาแล้ว ท่านประธานกำชับไว้ว่าถ้าคุณมาถึงให้ขึ้นไปพบท่านได้เลยค่ะ”

“ขอบคุณค่ะ”

“ด้วยความยินดีค่ะ”

กู้หยวนรีบตามเข้ามาด้วยความหงุดหงิด แต่กลับต้องมาเห็นภาพพนักงานต้อนรับแสดงท่าทีนอบน้อมต่อกู้หมิงเยว่ แถมยังได้ยินคำสั่งพิเศษนั่นอีก

ฉู่ลี่ถึงกับกำชับด้วยตัวเองเลยเหรอ? เป็นไปได้ยังไง!

“กู้หมิงเยว่! แกใช้วิธีสกปรกอะไรกันแน่!”