020 จัดฉากเรียกค่าเสียหาย?

กู้หมิงเยว่มองฉู่ลี่ด้วยความประหลาดใจ เขาไปช่วยจัดการเรื่องนี้มาให้เธอจริงๆ หรือเนี่ย คงต้องลำบากไม่น้อยเลยทีเดียว

"ในเมื่อคุณมีเอกสารพวกนี้อยู่แล้ว การจัดการก็ไม่ใช่เรื่องยาก อีกอย่างนี่เป็นมรดกที่คุณแม่ของคุณทิ้งไว้ให้" ฉู่ลี่รู้ตื้นลึกหนาบางเรื่องราวภายในตระกูลกู้เป็นอย่างดี

กู้หมิงเยว่กับกู้หยวนเป็นพี่น้องต่างมารดา โดยกู้หยวนอายุมากกว่าเธอสองปี

กู้หยวนถูกรับตัวกลับเข้าตระกูลกู้ตอนอายุสิบขวบ ซึ่งเป็นช่วงเวลาเดียวกับที่แม่ของกู้หมิงเยว่หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย คนบ้านกู้ต่างบอกว่าแม่ของเธอตายไปแล้ว แต่เจ้าของร่างเดิมไม่เคยปักใจเชื่อ

หลังจากแม่ไม่อยู่ กู้หยวนกับแม่เลี้ยงก็หาทางเขี่ยเธอออกจากบ้านกู้ ตอนที่ออกมาเธอไม่ได้เอาอะไรติดตัวมาเลยนอกจากสินเดิมของแม่ เงินอีกไม่กี่ล้านเหรียญดวงดาว ข้าวของเล็กๆ น้อยๆ และโฉนดที่ดินผืนนี้

"ขอบคุณค่ะ"

"คนบ้านกู้ยอมรามือไปง่ายๆ แบบนั้นเลยเหรอ"

กู้หมิงเยว่เอียงคอเล็กน้อยพลางสบตาฉู่ลี่ "ยอมงั้นเหรอ? ฉันไม่ใช่แม่พระที่จะตอบแทนความแค้นด้วยความดีหรอกนะคะ"

ในเมื่อเธอเข้ามาอาศัยอยู่ในร่างนี้แล้ว เธอก็ควรทำในสิ่งที่เจ้าของร่างพึงกระทำ

"อยากให้ช่วยไหม"

"ไม่เป็นไรค่ะ" เธอมีแผนการของตัวเอง และไม่จำเป็นต้องพึ่งพาฉู่ลี่

ท้ายที่สุดแล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาก็เป็นเพียงหุ้นส่วนทางธุรกิจเท่านั้น

"ทุกอย่างทางนี้เตรียมพร้อมหมดแล้ว พรุ่งนี้เริ่มถ่ายโฆษณาตัวที่เหลือได้เลย ส่วนห้องอัดเสียงก็พร้อมให้คุณใช้งานแล้วเหมือนกัน"

กู้หมิงเยว่ส่งเสียงรับคำในลำคอ กว่าจะจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้นก็กินเวลาไปสี่ห้าวัน

เมื่อเดินออกมาจากตึกบริษัท 'เสี่ยวอ้าย' ก็กลิ้งไปมาในระบบด้วยความดีใจ "เงินเยอะแยะเลย!"

การมาเยือนเมืองหลวงครั้งนี้ กู้หมิงเยว่ถ่ายโฆษณาไปทั้งหมดห้าตัว ได้ค่าตัวรวมแปดสิบล้าน ซึ่งเธอลดราคาให้ฉู่ลี่เป็นพิเศษ ส่วนเพลงก็บันทึกเสียงเสร็จเรียบร้อยไปหลายเพลง แต่กู้หมิงเยว่ยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะเริ่มวางขายเมื่อไหร่

"รอกลับไปถึงบ้านค่อยว่ากันอีกที"

"โอเค"

"หมิงเยว่ แล้วคุณวางแผนจะปล่อยเพลงขายตอนไหน"

กู้หมิงเยว่ครุ่นคิดครู่หนึ่ง "ขอกลับไปไลฟ์สดที่บ้านก่อน แล้วค่อยเลือกเวลาลงขายค่ะ"

ฉู่ลี่ไม่ได้เร่งรัดอะไร บอกเพียงให้เธอตัดสินใจตามความเหมาะสม

ขณะที่เธอกำลังจะเดินไปหาซื้อของ รถคันหนึ่งก็แล่นมาจอดเทียบท่าตรงหน้า

กู้หมิงเยว่มองคนที่ก้าวลงจากรถ แววตาฉายรอยยิ้มจางๆ ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับไปไม่ถึงดวงตา

"พวกคุณคือ..."

"กู้หมิงเยว่ เลิกดัดจริตแกล้งทำเป็นจำพวกเราไม่ได้เสียที" กู้หยวนเดินลงมาจากอีกฝั่งพร้อมตวาดด้วยความโมโห

กู้หมิงเยว่กอดดอกมองกู้หยวนด้วยรอยยิ้มกึ่งบึ้งตึง "อ้าว ที่แท้ก็คุณหนูกู้นี่เอง ไม่ทราบว่ามีธุระอะไรกับฉันเหรอคะ"

"เอาค่าตัวพรีเซนเตอร์ของฉันคืนมานะ" กู้หยวนพูดจาหยาบคาย เงินตั้งหลายสิบล้านเชียวนะ

กู้หมิงเยว่หัวเราะเบาๆ มองกู้หยวนราวกับมองคนสติไม่ดี "ค่าตัวของเธอ? มั่นใจเหรอที่พูดน่ะ"

"แกแย่งงานฉันไป แล้วยังกล้ามาทำยโสโอหังใส่อีกเหรอ!" พูดจบเธอก็เงื้อมมือจะตบกู้หมิงเยว่

กู้หมิงเยว่คว้าข้อมือกู้หยวนไว้ทันควันแล้วบีบแน่น ดวงตาคู่สวยจ้องเขม็ง

"กรี๊ด..." จู่ๆ กู้หยวนก็กรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด เมื่อเห็นอีกฝ่ายทำท่าทางเจ็บปวดเจียนตาย กู้หมิงเยว่ก็สะบัดมือออก พลางขมวดคิ้วมุ่น

"นี่คิดจะเล่นละครตบตา จัดฉากเรียกร้องค่าเสียหายหรือไง" อยู่ดีๆ ก็ร้องลั่นขนาดนี้ คิดจะใส่ร้ายกันหน้าด้านๆ เลยสินะ?

คนที่ลงมาจากรถเป็นคนแรกเห็นสภาพของกู้หยวนจึงปรี่เข้ามาผลักกู้หมิงเยว่ "กู้หมิงเยว่ ไม่เจอกันนาน แกยังทำตัวต่ำทรามไม่เปลี่ยนเลยนะ"

คิ้วของกู้หมิงเยว่ขมวดเข้าหากันแน่น เธอคว้าข้อมือของอีกฝ่ายแล้วจับทุ่มข้ามไหล่กระแทกพื้นเต็มแรง

เธอยืนมองคนที่นอนจุกอยู่บนพื้นด้วยสายตาเย็นชา "จัดฉากแกล้งเจ็บงั้นสิ? เห็นฉันรังแกง่ายนักหรือไง แล้วนึกว่าตัวเองเป็นใครไม่ทราบ!"