019 เส้นทางสู่การเป็นเศรษฐินีที่ดินแห่งยุคดวงดาว

กู้หมิงเยว่สุดจะกลั้นไหวอีกต่อไป เธอจ้องหน้าฉู่ลี่แล้วเอ่ยถาม "คุณใช้เงินมือเติบขนาดนี้... คุณแม่ทราบไหมคะ"

"ทราบครับ"

"..." คำกล่าวที่ว่า 'คนรวยทำอะไรก็ไม่ผิด ส่วนคนจนก็ต้องก้มหน้ารับชะตากรรม' มันเป็นเรื่องจริงสินะ

"ร่วมงานกับผมมีข้อดีเพียบ ถ้าคุณไม่อยากเป็นข่าว เราก็ปิดข่าวได้ ลองเก็บไปคิดดู"

เธอกลอกตามองบนใส่ฉู่ลี่ เขาเสนอทางเลือกที่เอื้อประโยชน์ให้ขนาดนี้ ถ้าปฏิเสธก็คงจะเป็นคนไม่รู้จักรับน้ำใจเกินไปหน่อยแล้ว

"ตกลงค่ะ แต่คุณห้ามเข้ามาก้าวก่ายอิสระของฉันนะ"

"เวลาบริษัทต้องการตัว คุณก็ห้ามปฏิเสธเหมือนกัน"

ทั้งสองยื่นเงื่อนไขออกมาพร้อมกัน ก่อนจะจ้องตากันด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก

"ดีล"

หลังจากตกลงเงื่อนไขกับฉู่ลี่เรียบร้อยแล้ว กู้หมิงเยว่ก็เอ่ยปากต่อ "ขอยืมอุปกรณ์หน่อยค่ะ"

"ตามสบาย อยากใช้นานแค่ไหนก็เชิญ"

"อ้อ แล้วก็มีอีกเรื่องที่อยากให้ช่วย" กู้หมิงเยว่ลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจว่าจะต้องครอบครองสิทธิ์ในภูเขาร้างลูกนั้นให้เบ็ดเสร็จเด็ดขาด

ไม่อย่างนั้นหากเกิดข้อพิพาทในอนาคต เธอจะเป็นฝ่ายเสียเปรียบ

เมื่อฉู่ลี่ถือโฉนดที่ดินของภูเขาลูกนั้นมาให้ สีหน้าของเขาก็ดูแปลกพิกล "มันก็แค่เขาร้างไร้ค่าลูกหนึ่ง"

"สำหรับคุณมันไร้ค่า แต่สำหรับฉันมันคือขุมทรัพย์ค่ะ" กู้หมิงเยว่สวนกลับทันควัน

ด้วย 'ดินปราณ' ที่มีอยู่ ต่อให้เป็นที่ดินรกร้างแค่ไหน เธอก็เปลี่ยนให้มันกลายเป็นทองคำได้

เธอตั้งใจแล้วว่าจะเป็นเกษตรกร... และเป็น 'เศรษฐินีที่ดินแห่งยุคดวงดาว' ไปพร้อมๆ กัน

"ตกลงคุณวางแผนจะทำอะไรกันแน่" จู่ๆ ฉู่ลี่ก็นึกสนใจขึ้นมา

"ปลูกผัก ปลูกดอกไม้ แล้วก็เป็นเจ๊เก็บค่าเช่า"

สี่คำแรกยังพอเข้าใจ แต่ประโยคหลังทำเอาเขาเหวอไปเลย เจ๊เก็บค่าเช่า?

"เจ๊เก็บค่าเช่าคืออะไร"

"ในโลกยุคโบราณ มีคนกลุ่มหนึ่งที่เป็นเจ้าของอสังหาริมทรัพย์จำนวนมาก แล้วปล่อยให้คนอื่นเช่า โดยตัวเองก็นั่งกินนอนกินจากค่าเช่าพวกนั้น นั่นแหละค่ะคือวิถีของเจ๊เก็บค่าเช่า" กู้หมิงเยว่อธิบายด้วยแววตาเป็นประกาย

ฉู่ลี่มองเธอด้วยสายตาแปลกประหลาด "คุณจะสร้างบ้านบนเขาร้างเนี่ยนะ? มั่นใจเหรอว่าจะมีคนมาอยู่"

"ผิดแล้วค่ะ บนเขาฉันไม่ได้จะสร้างบ้าน แต่จะเอาไว้ปลูกผักผลไม้ ส่วนบ้านน่ะจะสร้างไว้ตีนเขาต่างหาก" กู้หมิงเยว่ส่ายหน้า

เธอกะว่าจะสร้างบ้านของตัวเองไว้บนยอดเขา ส่วนตามแนวลาดเขาก็ปลูกไม้ผล

ผลไม้และดอกไม้... เธอเช็กดูแล้ว ใน 'ระบบร้านค้าการเกษตร' มีพันธุ์พืชมากมายที่สาบสูญไปแล้วในยุคนี้

ไหนจะเครื่องจักร หุ่นยนต์... ขอแค่มีเวลา เธอจะกวาดมาให้หมด

เธอไม่รีบอยู่แล้ว

"ใครบอกว่าไม่รีบ! ไม่มีกำไร ไม่มีชื่อเสียง ก็เท่ากับไม่มีชีวิตนะ!"

คำท้วงของ 'เสี่ยวอ้าย' ทำเอากู้หมิงเยว่ปากกระตุก ตอนนี้พวกเรามีอายุขัยยืนยาวแถมยังมีเงินแล้วไม่ใช่หรือไง?

"พอซื้อหุ่นยนต์กับสร้างบ้าน เงินก็หมดเกลี้ยงแล้วย่ะ"

"..." ก็จริงของมัน

ฉู่ลี่มองกู้หมิงเยว่ที่จู่ๆ ก็ไหลตายบไปกับโต๊ะด้วยความขบขัน เมื่อครู่ยังดูไฟแรงอยู่แท้ๆ บทจะหมดไฟก็ฟุบไปดื้อๆ

"เป็นอะไรไป"

"ร้อนเงินค่ะ ต้องการเงินด่วนจำนวนมหาศาลเลย" กู้หมิงเยว่ฟุบหน้าลงกับโต๊ะ พึมพำเสียงอู้อี้

ฉู่ลี่นั่งเท้าคางพิจารณาเธอ "กู้หยวนยังมีโฆษณาที่ต้องถ่ายค้างอยู่อีกหลายตัว... สนใจรับไหม"

"ค่าตัวเท่าไหร่คะ"

ฉู่ลี่ชูนิ้วชี้ขึ้นมาหนึ่งนิ้ว

"สิบล้าน?"

"ร้อยล้าน... สำหรับห้าตัว"

กู้หมิงเยว่เด้งตัวขึ้นมาทันที ตาสว่างโร่ "ดีลค่ะ!"

"สนใจหานายทุนร่วมพัฒนาภูเขาของคุณไหม" ฉู่ลี่ถามหยั่งเชิงด้วยความสนใจ

"เอาไว้ก่อนเถอะค่ะ" กู้หมิงเยว่ปฏิเสธทันที รอให้เงินหมดจริงๆ ค่อยว่ากัน

ฉู่ลี่หัวเราะพลางส่ายหน้า "งั้นจองบ้านทำเลทองไว้ให้ผมสักหลังแล้วกัน"

"ไม่มีปัญหาค่ะ ฉันเอาภูเขาลูกนั้น แล้วก็พื้นที่โดยรอบทั้งหมด... ทั้งหมดนั่นต้องเป็นของฉัน" กู้หมิงเยว่จ้องตาฉู่ลี่เขม็ง

"จัดไป"