บทที่ 31 บุกตะลุย (ตอนจบ)

บทที่ 31 บุกตะลุย (ตอนจบ)

หลังจากมึนงงไปชั่วขณะ เฉินอวี่ก็เข้ามาอยู่ในมิติลี้ลับ

กวาดตามองรอบๆ พบว่าคนน้อยกว่าเมื่อวานมาก

ขยับดาบถังที่สะพายเฉียงไว้ด้านหลังให้เข้าที่ เฉินอวี่ไม่รอช้า สาวเท้าก้าวฉับๆ มุ่งหน้าสู่ส่วนลึกของมิติลี้ลับทันที

"ตึก ตึก"

"ตึก ตึก..."

พอห่างจากฝูงคน เสียงรองเท้าบูตตะกั่วกระทบพื้นโลหะก็ดังก้องชัดเจน

แต่เดินไปได้สักพัก เฉินอวี่ก็หยุดกึก เงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ

"ตึก ตึก ตึก ตึก..."

ข้างหลัง มีเสียงฝีเท้าถี่รัวดังแว่วมาเป็นระยะ

ถ้าไม่ใช่เพราะประสาทหูดีเกินมนุษย์ เขาคงไม่สังเกตเห็น

ขมวดคิ้วเล็กน้อย เฉินอวี่เปลี่ยนทิศทางเดิน

เขามีความลับเยอะเกินไป ไม่อยากสุงสิงกับผู้ฝึกยุทธ์คนอื่น

แต่เดินไปได้ไม่เท่าไหร่ เสียงฝีเท้าถี่รัวนั้นก็ดังขึ้นจากข้างหลังอีกครั้ง

ชัดเจนแล้ว

เขาโดนสะกดรอยตาม...

ยืนนิ่งใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง เฉินอวี่ชักดาบถังที่เพิ่งซื้อมาออกมา แล้วเปลี่ยนทิศทางอีกครั้ง คราวนี้เร่งฝีเท้าหนีอย่างรวดเร็ว

...

"ลูกพี่ เหมือนมันจะรู้ตัวแล้ว มันกำลังหนี"

ในทีมสี่คน ผู้ฝึกยุทธ์ที่รับหน้าที่แกะรอยลืมตาขึ้น รายงานว่า "ความเร็วสูงมาก เราจะหยุดก่อนไหมครับ? รอให้มันตายใจแล้วค่อยตาม?"

"ระยะแกะรอยของนายไกลแค่ไหน?"

"ห้าพันเมตรไม่มีปัญหาครับ"

"มันหนีไปทางไหน?"

"ทิศเหนือ"

"ทิศเหนือ?" หัวหน้าทีมตกใจ "นั่นมันทางไปแหล่งกำเนิดรังสีไม่ใช่เหรอ?"

"ใช่ครับ"

"งั้นหยุดไม่ได้แล้ว ตามไปให้เร็วที่สุด!"

"ครับ!"

ทุกคนรับคำสั่ง ระเบิดพลังปราณตามหัวหน้าทีมไปอย่างสุดชีวิต

ยิ่งเข้าใกล้แหล่งกำเนิดรังสี อันตรายก็ยิ่งมาก

ภารกิจของพวกเขาคือแกะรอยและจับตัวเฉินอวี่ ไม่ใช่ไปตายพร้อมกับมัน...

...

ฝ่ายหนึ่งหนี ฝ่ายหนึ่งตาม

เสียงลมหวีดหวิว

"แกรก แกรก แกรก แกรก..."

ยิ่งลึกเข้าไป เครื่องวัดรังสีในชุดป้องกันของทุกคนก็ยิ่งส่งเสียงเตือนถี่ยิบ

ทำเอาทั้งสี่คนขวัญผวา

"ลูกพี่ รังสีจะแตะ 1,000 มิลลิซีเวิร์ตแล้วนะ! ยังจะตามต่ออีกเหรอ..."

"ตาม!"

"แต่ว่า... เป้าหมายวิ่งเร็วมาก ขืนตามต่อไป..."

ได้ยินดังนั้น แววตาหัวหน้าทีมวาวโรจน์ "ไอ้พวกไร้น้ำยา"

อีกสามคนหุบปากเงียบกริบ ไม่กล้าพูดอะไรอีก

พวกเขาเป็นแค่ผู้ฝึกยุทธ์ระดับ 1 สายวิชาอาคม ไม่ถนัดเรื่องความเร็ว

เป็นตัวถ่วงหัวหน้าทีมจริงๆ

"เอาเถอะ พวกนายค่อยๆ ตามมา เดี๋ยวฉันจะล่วงหน้าไปสกัดมันไว้ก่อน"

"ลูกพี่ จะไม่หลงเหรอครับ?" มือแกะรอยถาม

"มันวิ่งเร็วขนาดนั้น เสียงฝีเท้าดังขนาดนั้น จะหลงได้ไง ฉันไปก่อนล่ะ ตามมาให้ทัน"

"ครับ!"

สิ้นเสียง หัวหน้าทีมก็ระเบิดพลังปราณที่กดไว้

"ตึง!"

เสียงย่ำเท้าดังกึกก้อง ร่างของเขากลายเป็นเงาเลือนราง หายวับไปจากสายตาทั้งสามคนในพริบตา

"..."

ทั้งสามมองหน้ากันด้วยความอิจฉา

"ระดับ 2 นี่มันเทพจริงๆ"

"ตอนแรกนึกว่าเบื้องบนขี่ช้างจับตั๊กแตน ส่งระดับ 2 มาจับเด็กนักเรียนคนเดียว ตอนนี้ถึงรู้ว่าเบื้องบนคิดถูกแล้ว"

"หุบปากเถอะน่า ลูกพี่เป็นสายกระบวนยุทธ์ ไม่ถนัดจับเป็น พวกเราต้องรีบไปช่วย..."

...

ไกลออกไปข้างหน้า

ความเหนื่อยล้าถูก [คำสาป] กลับตาลปัตร กลายเป็น "พลังขับเคลื่อน" ทำให้เฉินอวี่ยิ่งวิ่งยิ่งเร็ว

มิติลี้ลับที่เต็มไปด้วยรังสี คือถิ่นของเขา

เขารู้ดีถึงความได้เปรียบนี้

ยิ่งเข้าใกล้แหล่งกำเนิดรังสี ศัตรูยิ่งไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม

แต่... ถึงยังไงเขาก็เป็นแค่ระดับ 0.7

เมื่อเสียงฝีเท้าด้านหลังเร่งความเร็วขึ้นอย่างกะทันหัน เฉินอวี่ก็หยุดกึก หันกลับไป กระชับดาบในมือ เตรียมพร้อมรับมือ

คนข้างหลังเร็วเกินไป!

เขาหนีไม่พ้นแล้ว...

"ตึง!"

ยี่สิบวินาทีต่อมา ร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาอย่างสายฟ้าฟาด ลงมายืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าเขา

"..."

เฉินอวี่กัดปลายลิ้นเรียกสติโดยไม่รู้ตัว

"ระดับ 2..."

ไม่ต้องสงสัย

นี่คือคู่ต่อสู้ที่เขาไม่มีทางชนะ...

"หนีสิ" ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้น แววตาเย็นชา "ทำไมไม่หนีต่อล่ะ"

"...คุณเป็นใคร"

"เรียกฉันว่าจางชิง" ชายคนนั้นสำรวจเฉินอวี่ "เฉินอวี่ นักเรียนโรงเรียนมัธยมหมายเลข 2 เมืองชิงเฉิง ถูกไล่ออกเมื่อครึ่งเดือนก่อน"

"มีธุระอะไรกับผม"

"มีแน่" จางชิงพูดช้าๆ "แต่ตอนนี้ยังบอกไม่ได้"

เฉินอวี่ดูออกว่าอีกฝ่ายพยายามถ่วงเวลา รอพรรคพวกตามมาสมทบ

งั้นก็... กัดฟันกรอด เขาระเบิดพลังปราณ เหวี่ยงดาบถังพุ่งเข้าไปฟันทันที!

ฟันขวางเต็มแรง!

จากขวาไปซ้าย

"เร็วใช้ได้"

จางชิงแปลกใจเล็กน้อย แต่ปฏิกิริยาของเขาเร็วกว่า ถอยหลังพร้อมเอนตัวหลบดาบ แล้วพุ่งสวนกลับมา!

หมัดซ้ายตรง

เตะขวา

ถีบซ้าย!

เข้ากลางอกที่เปิดโล่งของเฉินอวี่เต็มๆ

"ปึก ปึก ปึก!"

"อึก..."

เลือดกระอักออกมาเต็มหมวกกันน็อก เฉินอวี่กระเด็นไปไกลสิบกว่าเมตร

[ได้รับความเสียหาย : เลือดลม +410]

[ได้รับความเสียหาย : เลือดลม +485]

[ได้รับความเสียหาย : เลือดลม +362]

"ตุบ!"

พอตกถึงพื้น เฉินอวี่ก็ดีดตัวลุกขึ้นยืน

ไร้รอยขีดข่วน แถมยังแอบโล่งอก

อีกฝ่ายออมมือ ไม่ได้กะเอาตาย

แบบนี้เฉินอวี่ก็สบายใจ

ด้วยสภาพร่างกายตอนนี้ เขาไม่กลัวเจ็บ กลัวแค่ตายคาที่!

ถ้าอีกฝ่ายต่อยอกเขาทะลุ ปอดกับหัวใจกระจุยออกมา... ต่อให้เพิ่มเลือดลมแค่ไหน ก็คงกลับบ้านเก่า

ระดับ 2 ทำได้สบายๆ อยู่แล้ว

แต่ในเมื่อไม่อยากฆ่าเขา ทุกอย่างก็ง่ายขึ้น...

ความคิดแล่นเร็วปรู๊ด เฉินอวี่พลิกข้อมือ กระชับดาบ เล็งจุดตายของศัตรู แล้วพุ่งเข้าไปอีกครั้ง!

"หือ?" จางชิงขมวดคิ้ว หลบคมดาบ แล้วแทงเข่าขวาใส่!

"เปรี้ยง!"

เข้าปลายคางเฉินอวี่เต็มๆ

"อึก..."

เลือดพุ่งกระฉูดอีกรอบ

เฉินอวี่หมุนติ้วกลางอากาศหลายตลบ ก่อนจะตกลงมากระแทกพื้น "แอ้ก"

[ได้รับความเสียหาย : เลือดลม +767]

[ได้รับความเสียหาย : เลือดลม +310]

"ฮึบ!"

วินาทีต่อมา เฉินอวี่ดีดตัวขึ้นมาอีกครั้ง พุ่งเข้ามาฟันดาบลงมาตรงๆ "อูร่า!"

จางชิง : "?"

"เปรี้ยง!"

เฉินอวี่โดนซัดกระเด็น "เป็นรอบที่สอง" เลือดเปรอะเต็มชุดป้องกันไปหมด

[ได้รับความเสียหาย : เลือดลม +869]

"ย๊ากกก!"

ดีดตัวลุกขึ้น เฉินอวี่ดูคึกคักกว่าเดิม เลียนแบบท่าเบลดมาสเตอร์ในวอร์คราฟต์ หมุนตัวฟันดาบ "เพื่อเผ่าพงศ์พันธ์!"

จางชิง : "??"

"เปรี้ยง!"

เฉินอวี่โดนซัดกระเด็น "เป็นรอบที่สาม" เลือดไหลออกทวารทั้งเจ็ด

[ได้รับความเสียหาย : เลือดลม +920]

"โฮก!"

ดีดตัวลุกขึ้น เฉินอวี่ยิ่งสู้ยิ่งฮึกเหิม สองมือกุมดาบ พุ่งเข้าใส่อย่างบ้าเลือด "ชนชั้นกรรมาชีพจงเจริญ!"

จางชิง : "???"

"เปรี้ยง!"

เฉินอวี่โดนซัดกระเด็น "เป็นรอบที่สี่"

สภาพดูเหมือนมนุษย์เลือด

แต่พอตกถึงพื้น ก็ดีดตัวลุกขึ้นมาอีก พุ่งเข้าใส่อย่างไม่กลัวตาย "ที่ใดมีใบไม้ร่วงหล่น ที่นั่นย่อมมีเจตจำนงแห่งไฟ!"

จางชิง : "วอท เดอะ ฟัค?"

...

(จบตอน)