บทที่ 30 บุกตะลุย (ตอนต้น)

บทที่ 30 บุกตะลุย (ตอนต้น)

สามทุ่มตรง

คราวนี้ เฉินอวี่กลับเข้าห้องนอน ไม่รอให้พี่ฉีหลับ ก็ปีนหน้าต่างออกไป เตรียมเริ่มภารกิจประจำวัน

ผลของบัฟ "อวยพร" หมดฤทธิ์แล้ว ตอนนี้เขาอยู่ในสภาพสมบูรณ์พร้อมลุยลึกเข้าไปในมิติลี้ลับแล้ว

กระโดดลงถึงพื้น เขายังไม่รีบไป แต่หยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาเช็กทรัพย์สินก่อน

เงินสด 4,266 หยวน

บุหรี่ฮาร์บินสองซอง

ยาเพิ่มปราณสามเม็ด

มีดพกเหล็กกล้าหนึ่งเล่ม

ของที่แพงที่สุดคือยาเพิ่มปราณสามเม็ดที่เขายังไม่ได้กิน

ในตลาดมืด อย่างน้อยก็น่าจะขายได้เม็ดละห้าหมื่นกว่าหยวน

นี่คือสาเหตุที่เขาออกมาเร็วกว่าปกติ

เขาจะเอายาไปขาย...

จุดบุหรี่คาบไว้ในปาก เฉินอวี่ระเบิดความเร็วเต็มพิกัด วิ่งลัดเลาะไปตามซอกซอยในเมืองราวกับเงาพราย

ไม่นาน เขาก็มาหยุดอยู่หน้าอาคารที่เขียนว่า "สำนักงานถงเซิง"

สวมหน้ากากอนามัย ปรับโทนเสียงให้เปลี่ยนไปเล็กน้อย แล้วผลักประตูเข้าไป

"ยินดีต้อนรับสู่สำนักงานถงเซิงค่ะ" หญิงสาวหน้าตาสะสวยหลังเคาน์เตอร์โค้งคำนับเล็กน้อย "ต้องการให้ช่วยอะไรคะ?"

"มาขายของ" เฉินอวี่ตอบสั้นๆ

"ได้ค่ะ" หญิงสาวพยักหน้า ดีดนิ้ว "เป๊าะ!"

ชายวัยกลางคนหน้าตาเย็นชา แผ่รังสีอำมหิตของผู้ฝึกยุทธ์ระดับสูงเดินออกมา มองสำรวจเฉินอวี่แวบหนึ่ง "ตามมา"

"อืม"

ทั้งสองขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นสี่

ตลอดทาง เฉินอวี่ไม่พูดอะไรสักคำ

ที่นี่ไม่ใช่สถานสงเคราะห์

มันคือธุรกิจใต้ดินของ "สมาคมตงเฉิง" ประจำมณฑลฮวา อยู่ภายใต้การดูแลของ "กลุ่มถงเซิง"

เป็นเขตอิทธิพลที่ตำรวจเข้าไม่ถึง

พูดให้น้อย ทำตัวให้ลีบ เป็นดีที่สุด...

"ติ๊ง!"

ลิฟต์เปิดออก

เฉินอวี่เดินตามชายคนนั้นผ่านระเบียงทางเดิน เข้าไปในห้องปิดทึบห้องหนึ่ง

"คุณลูกค้า จะขายอะไรครับ" ชายชราผมขาวโพลนที่นั่งอยู่กลางห้องเอ่ยถาม

"ยาเพิ่มปราณ" พูดจบ เฉินอวี่ก็วางยาทั้งสามเม็ดลงบนโต๊ะ

ชายชราสวมถุงมือขาว หยิบยาขึ้นมาดมเม็ดหนึ่ง "ของบริษัทอวิ๋นเซิง คุณภาพเยี่ยม ทางเรา... อืม ให้ราคาเม็ดละ 19,200 หยวนครับ"

"ตกลง" เฉินอวี่พยักหน้า

ราคานี้สูงกว่าที่เขาคาดไว้นิดหน่อย

"เงินสด หรือโอนครับ?"

"เงินสด"

"ได้ครับ" ชายชราตรวจสอบยาอีกสองเม็ดจนแน่ใจว่าไม่ใช่ของปลอม เขียนใบรายการส่งให้ชายวัยกลางคน "ทั้งหมด 58,800 หยวน พาเขาไปเบิกเงินที่ฝ่ายบัญชี"

"ครับ" ชายวัยกลางคนรับคำสั่ง หันมามองเฉินอวี่ "ตามมา"

ห้านาทีต่อมา

เฉินอวี่เดินออกจากสำนักงานถงเซิงพร้อมเงินสดปึกใหญ่

แต่เขายังไม่ไปที่จัตุรัส "ประตูมิติ" กลับเลี้ยวเข้าย่านการค้า เดินเข้าไปในร้านขายอุปกรณ์สำหรับผู้ฝึกยุทธ์ขนาดใหญ่

ศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดของมนุษย์ คือสัตว์อสูรนอกเมือง

การจะไปสู้กับสัตว์ร้ายเขี้ยวเล็บคมกริบด้วยมือเปล่าคงไม่ใช่เรื่องฉลาด อาวุธและชุดเกราะจึงเป็นสิ่งจำเป็น

เพื่อสนับสนุนอุตสาหกรรมอาวุธ รัฐบาลจึงให้เงินอุดหนุนบริษัทผลิตอุปกรณ์เหล่านี้อย่างมหาศาล

เฉินอวี่เดินขึ้นไปชั้นสองก่อน

ชั้นนี้ขายอาวุธเป็นหลัก

ดาบ กระบี่ ปืน อาร์พีจี ระเบิดมือ หรือแม้แต่ระเบิดเพลิงขนาดพกพา... มีครบทุกอย่าง

ในฐานะอดีตคนจากโลกที่สงบสุข สิ่งที่เขาสนใจที่สุดคือปืน

ไหนๆ ก็มาอยู่ในโลกที่พกปืนได้แล้ว จะพลาดได้ยังไง...

เดินไปหยุดหน้าตู้โชว์ เฉินอวี่จ้องมองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วชี้ "ปืนลูกโม่กระบอกนั้นขายยังไงครับ?"

"โคลท์ ไพธอน แปดนิ้ว" พนักงานหยิบปืนออกมาส่งให้เฉินอวี่ "ระบบดับเบิลแอ็กชัน จุหกนัดครับ"

รับปืนมาถือ เฉินอวี่ลองเดาะดู "เบาไปหน่อยแฮะ"

พนักงาน : "มีรุ่นดัดแปลงพิเศษสำหรับผู้ฝึกยุทธ์ครับ แต่ราคาแพงกว่า"

"แพงแค่ไหน?"

"อย่างต่ำก็ห้าหมื่นหยวนครับ"

"...งั้นช่างมันเถอะ"

พนักงาน : "ครับ"

"ใช้กระสุนอะไรได้บ้าง?"

".357 แม็กนั่มครับ กระสุนพิเศษหัวระเบิด หัวเจาะเกราะ ใช้ได้หมด"

"ใช้ในสภาพที่มีรังสีได้ไหม?"

"รังสี..." พนักงานขมวดคิ้ว "หมายถึงในมิติลี้ลับของเมืองเราเหรอครับ?"

"ใช่"

"ความเข้มข้นรังสีสูงเกินไป ไม่แนะนำให้ใช้ครับ กลไกอาจขัดข้องได้"

"อ้อ งั้นไม่เอา"

พนักงาน : "..."

วางปืนลง เฉินอวี่หันหลังเดินหนี

ดูแล้ว จับแล้ว หายอยากแล้ว เขาตัดสินใจเอาเงินไปลงกับอาวุธระยะประชิดดีกว่า

สรุป เขาซื้อดาบมาเล่มหนึ่ง

ดาบถังอัลลอย รุ่นเพิ่มน้ำหนักพิเศษ

ใบดาบตรง ด้ามดำสนิท อัตราการส่งผ่านลมปราณสูงถึง 43%!

ด้วยพละกำลังของเฉินอวี่ตอนนี้ ถือแล้วกำลังเหมาะมือ

ยังไงเขาก็ไม่มีวิชาดาบอะไรอยู่แล้ว เน้นฟันมั่วๆ ไป...

ยิ่งหนักยิ่งดี...

ได้อาวุธแล้ว เขาขึ้นไปชั้นสาม เล็งชุดรัดรูปโพลีเมอร์เกรด C รุ่นใหม่ไว้ชุดหนึ่ง

พนักงานโม้ว่า ใส่ชุดนี้แล้วต่อให้โดนปืน 9 มม. ยิง ก็ยังกระโดดโลดเต้นได้สบาย...

เฉินอวี่ถาม : "เจ็บจนกระโดดเหรอครับ?"

พนักงาน : "...ก็กระโดดได้นั่นแหละครับ"

เฉินอวี่ : "..."

ถึงจะไม่เชื่อคำโม้ของพนักงาน แต่เฉินอวี่ก็ซื้อมาชุดหนึ่ง

จากนั้นขึ้นไปชั้นสี่ กะจะหาซื้ออุปกรณ์เสริม

แต่ไม่ว่าจะเป็นยาสมานแผล ผ้าพันแผลไฮเทค อะดรีนาลีน...

ยากระตุ้นหัวใจ ยาห้ามเลือด ยากระตุ้นประสาท หรือกลูโคสเข้มข้น...

เฉินอวี่รู้สึกว่ามันไม่ "เหมาะ" กับเขาเลยสักอย่าง

เดินวนดูรอบหนึ่ง ไม่เจอของถูกใจ เขาเลยถามพนักงาน "โทษนะครับ มีพาราควอต (ยาฆ่าหญ้า) ขายไหม?"

พนักงาน : "กวนตีนเหรอครับ?"

เฉินอวี่ : "ขอโทษครับ"

...

สุดท้าย เขาก็ไปเจอของดีที่มุมห้องชั้นสี่

"สเปรย์พริกไทยนั่นขายยังไงครับ?"

"แบบธรรมดาหรือแบบเข้มข้นครับ?"

"เข้มข้น"

"1,780 หยวนครับ" พนักงานร่างยักษ์หยิบสเปรย์กระป๋องนั้นลงมาวางบนโต๊ะ "แรงกว่าแบบธรรมดาแปดเท่า ต่อให้เป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับ 2 โดนเข้าไป ตาบอดชั่วคราวแน่นอน แต่พยายามอย่าใช้กับคนธรรมดานะครับ อาจตาบอดถาวรได้"

เฉินอวี่หยิบสเปรย์มาพลิกดู "ขอลองหน่อยได้ไหมครับ?"

"ได้ครับ"

"ขอบคุณครับ" พูดจบ เฉินอวี่ก็เปิดฝา หันหัวฉีดเข้าหาหน้าตัวเอง แล้วกดฉีดเต็มแรง!

"ฟู่ว——"

พนักงาน : "⊙▃⊙?!!"

[ได้รับสารระคายเคืองรุนแรง : การมองเห็นชั่วคราว +86%; การมองเห็น +8]

"โห! สุดยอด..." เฉินอวี่ขยี้ตา มองไปรอบๆ

พนักงานหน้าซีดเผือด "คุ... คุณลูกค้า... ต... ตา... ไม่เป็นไรเหรอครับ?"

"ไม่เป็นไร! ตาสว่างขึ้นเยอะเลย!"

พนักงาน : "..."

"ของดีจริงๆ เอาอันนี้แหละ ลดหน่อยได้ไหม?"

"ได้ครับ ได้ๆๆ..."

...

ดาบถังเพิ่มน้ำหนัก

ชุดรัดรูปป้องกัน

สเปรย์พริกไทยเข้มข้น

ซื้อของครบ ทั้งเนื้อทั้งตัวเหลือเงินอยู่หกพันกว่าหยวน

ดูเวลาแล้ว เฉินอวี่ไม่รอช้า รีบมุ่งหน้าไปจัตุรัส "ประตูมิติ"

คืนนี้ เขาจะจัดหนัก...

ทว่า หลังจากเขาเดินจากไปได้ไม่นาน เงาร่างหนึ่งก็ก้าวออกมาจากมุมมืด หยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมาพูด "เป้าหมายกำลังมุ่งหน้าไปที่จัตุรัส ย้ำ เป้าหมายกำลังมุ่งหน้าไปที่จัตุรัส..."

...

(จบตอน)