บทที่ 28 ขอบใจนะ (ขอตั๋วรายเดือนหน่อย)

บทที่ 28 ขอบใจนะ (ขอตั๋วรายเดือนหน่อย)

เก็บมือถือเสร็จ เฉินอวี่ก็วิ่งเหยาะๆ ต่ออีกสองนาที ก็มาถึงจัตุรัส "ประตูมิติ"

เนื่องจากรัฐบาลเมืองชิงเฉิงพัฒนาชุดป้องกันรังสีรุ่นใหม่ออกมา เหล่าผู้ฝึกยุทธ์ที่มา "เสี่ยงโชค" จึงเริ่มหนาตาขึ้น

แต่ก็ยังห่างไกลจากคำว่าคึกคักอยู่มากโข

เทียบกับประตูมิติแห่งอื่นไม่ได้เลยสักนิด...

เดินเข้าโถง เช่าชุดป้องกันรุ่นใหม่ เปลี่ยนชุดอย่างชำนาญ แล้ววิ่งขึ้นชั้นสอง กระโดดเข้าสู่รอยแยกมิติโดยไม่ลังเล

หลังความมึนงงชั่วครู่ เขาก็ลืมตาขึ้น กวาดตามองรอบๆ พบว่าวันนี้มีคนเยอะกว่าเมื่อวาน

[ได้รับรังสีมรณะ : กายภาพ +1; สุขภาพ +1; ภูมิคุ้มกัน +1...]

[ได้รับรังสีมรณะ : การทำงานของกล้ามเนื้อหัวใจ +1; คุณภาพเส้นผม +2...]

"ได้ผลน้อยชิบ..."

เคยชินกับการเพิ่มขึ้นทีละหลักร้อย พอมาเจอเลขหลักเดียวแบบนี้ เฉินอวี่ก็เริ่มหงุดหงิด

เพราะงั้น คืนนี้เขาเตรียมจะจัดหนัก

บุกทะลวงเข้าใกล้แหล่งกำเนิดรังสีให้มากขึ้น!

"หวังว่าจะไม่เจอตัวอะไรแปลกๆ นะ..."

ขยับชุดป้องกันให้เข้าที่ เฉินอวี่เลี้ยวเข้าประตูโลหะบานที่สองทางขวา เดินตามเส้นทางในความทรงจำ

เดินไปไม่ไกล ก็เจอคนหน้าคุ้น

ทีมผู้ฝึกยุทธ์ทีมแรกที่เขาเจอในมิติลี้ลับ คนที่ให้เครื่องวัดรังสีไกเกอร์กับเขานั่นเอง

"น้องชาย มาทุกวันแบบนี้ ไม่กลัวรังสีสะสมเกินขนาดเหรอ?" ผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มเดินเข้ามาทัก

"ไม่เป็นไรครับ อย่างมากก็ตาย" เฉินอวี่เปลี่ยนเรื่อง "วันนี้เป็นไงบ้างครับ ได้ของดีไหม?"

"ไม่ได้ห่านอะไรเลย" หัวหน้าทีมเบะปาก "ที่นี่แม่งโคตรกันดาร เป็นมิติลี้ลับที่จนกรอบที่สุดเท่าที่เคยเจอมา ขนหน้าแข้งสักเส้นยังไม่เห็น"

"พวกเรากะว่าจะไปแล้วล่ะ" ผู้หญิงถอนหายใจ "หาของขายไม่ได้ แถมต้องมารับรังสี ถึงจะไม่เก็บค่าเข้า แต่ก็ไม่คุ้ม"

เฉินอวี่พยักหน้าเห็นใจ "ไปก็ดีครับ รังสีพวกนี้น่ารำคาญจริงๆ"

"เอ้อ แลกวีแชตกันไว้หน่อยสิ เผื่อวันหลังได้เจอกันอีก"

"ได้ครับ 2402214..."

เมมเบอร์เฉินอวี่เสร็จ ผู้หญิงคนนั้นก็พนมมือ โคจรลมปราณในร่าง "ก่อนจากกัน พี่ให้ของขวัญน้องอย่างนึงนะ"

สิ้นเสียง แสงสีทองก็เปล่งออกมาจากร่างเธอ ครอบคลุมร่างเฉินอวี่ที่ยืนงงเป็นไก่ตาแตก

"วิชายุทธ์ —— แสงแห่งผู้กล้า"

[ได้รับบัฟอวยพร : พละกำลังชั่วคราว -13%; ความคล่องตัวชั่วคราว -20%; กายภาพชั่วคราว -9%; ปฏิกิริยาตอบสนองชั่วคราว -11%; ระบบเผาผลาญชั่วคราว -17%; พลังระเบิดชั่วคราว -8%; จิตวิญญาณชั่วคราว -16%; ออกซิเจนในเลือดชั่วคราว -16%; การหลั่งอะดรีนาลีนชั่วคราว -25%; การมองเห็นชั่วคราว -17%...]

"..."

แสงจางหายไป เฉินอวี่ยืนตะลึง

ส่วนผู้หญิงคนนั้นดูเหนื่อยอ่อน ฝืนยิ้มบางๆ "เพื่อนกัน ไม่ต้องขอบคุณหรอกจ้ะ"

เฉินอวี่ : "...ผมไม่ขอบคุณพี่แน่นอนครับ"

ผู้หญิง : "งั้นพวกเราไปนะ ขอให้น้องได้ของดีๆ วันนี้"

เฉินอวี่ : "ผมว่าของดีของผมวันนี้ คงจบลงแค่นี้แล้วล่ะครับ"

ผู้หญิง : "ฮิฮิ แค่คำอวยพรเล็กน้อย ไม่ถือเป็นของดีอะไรหรอก น้องเกรงใจเกินไปแล้ว บ๊ายบายจ้ะ"

เฉินอวี่ : "ลาก่อน..."

มองส่งกลุ่มคนเดินจากไป ลมหายใจเฉินอวี่เริ่มติดขัด น้ำตาแทบไหล

เดิมทีตั้งใจจะเสี่ยงตายบุกเข้าไปข้างในสักหน่อย...

แต่ตอนนี้ค่าสถานะลดฮวบ โดยเฉพาะความคล่องตัวที่หายไปตั้งยี่สิบเปอร์เซ็นต์! จะเอาอะไรไปบุกวะครับ

ขืนเจออันตรายถึงตาย แค่จะหนียังไม่ทันเลย... แต่เดี๋ยวนะ กายภาพลดลงชั่วคราว แปลว่า "บัฟ" จากรังสีที่จะได้รับก็จะเพิ่มขึ้นไม่ใช่เหรอ...

ยืนนิ่งอยู่ครู่ใหญ่

เฉินอวี่ทำหน้านิ่ง ลากสังขารที่ "หนักอึ้ง" เป็นพิเศษ เดินมุ่งหน้าสู่ส่วนลึกของมิติลี้ลับ "เวรกรรมแท้ๆ..."

...

เดินหน้าสามร้อยเมตร เลี้ยวซ้าย

เดินหน้าร้อยห้าสิบเมตร เลี้ยวขวา

เดินหน้าหกร้อยเมตร เลี้ยวซ้าย

เดินหน้าอีกสี่ร้อยเมตร...

เขามาถึงจุดที่พักเมื่อวาน

รังสีบริเวณนี้น่ากลัวมาก ผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไปแทบไม่มีใครกล้าเข้ามา

หาที่นั่งมุมห้อง เฉินอวี่ค่อยๆ ถอดชุดป้องกันออกทีละชิ้น

[ได้รับรังสีมรณะ : กายภาพ +14; สุขภาพ +15; ภูมิคุ้มกัน +9...]

[ได้รับรังสีมรณะ : ความต้านทานดีเอ็นเอต่อการแตกตัวเป็นไอออน +10; ระบบเผาผลาญ +18; ความแข็งแรงของอวัยวะภายใน +8; การมองเห็น +6; การได้ยิน +6...]

[ได้รับรังสีมรณะ : ความแข็งแรงของเซลล์ประสาท +9; การทำงานของกล้ามเนื้อหัวใจ +20; เส้นใยกล้ามเนื้อ +15; การกลายพันธุ์ของเซลล์มะเร็ง -3%...]

รังสีที่เคยทำให้เขาแทบ "ละลาย" ตอนนี้กลายเป็นแค่เรื่องคันๆ

ความแข็งแกร่งของร่างกายเฉินอวี่ ทะลุขีดจำกัดของคนธรรมดาไปไกลโขแล้ว

แม้แต่ในหมู่ผู้ฝึกยุทธ์ ก็ถือว่าถึกทนระดับแนวหน้า

น่าเสียดาย ที่จะเพิ่มให้สูงกว่านี้ได้ยากแล้ว...

ดึงบุหรี่ออกมามวนหนึ่ง คาบไว้ในปาก เฉินอวี่สะบัดมือขวา มีดพกเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือ

จากนั้น เขาเอามีดไปถูกับผนังโลหะอย่างแรง!

"ครืด ครืด ครืด..."

"ครืด ครืด ครืด ครืด..."

ไม่นาน ปลายมีดก็แดงฉาน

เขาใช้ปลายมีดร้อนๆ จุดบุหรี่ แล้วสูดหายใจลึกอย่างพึงพอใจ

[ได้รับก๊าซพิษรุกราน : ปราณ +8]

"ฟู่ว..."

ควันสีขาวลอยขึ้น กระทบแสงจากผนัง ดูสวยงามแปลกตา

"ควันบุหรี่จริงๆ เป็นสีฟ้า"

"แต่ทำไมพอสูดเข้าปอด แล้วพ่นออกมา ถึงกลายเป็นสีขาวได้นะ..."

มวนเดียวไม่สะใจ เฉินอวี่หยิบออกมาอีกเก้ามวน จุดไฟทีละมวน แล้วยัดเข้าปากหมด

การฝึกฝนด้วยบั๊กของ [คำสาป] แม้จะได้ผลดีเยี่ยม แต่ก็เปลือง "ทรัพยากร" ไม่น้อย

บุหรี่ฮาร์บินหนึ่งซอง ราคาเกือบพัน

ลำพังแค่หาของจากศพ ไม่ใช่วิธีที่ยั่งยืน

เพราะผู้ฝึกยุทธ์ที่รวยๆ มักจะเก่ง ไม่ค่อยมาตายเพราะ "รังสี" ในมิติลี้ลับง่ายๆ หรอก

แถมศพใหม่ๆ ก็หายากขึ้นเรื่อยๆ อีกไม่นานรายได้คงขาดมือ

"ยังไงก็ต้องเข้าไปข้างในสินะ..."

พ่นควันโขมง เฉินอวี่หรี่ตาลง

"แต่ต้องรอให้ไอ้คำอวยพรบ้าบอนี่หมดฤทธิ์ก่อน..."

"..."

...

ในเวลาเดียวกัน นอกมิติลี้ลับ

จัตุรัส [ประตูมิติหมายเลข 341 บี] ชั้นสาม ในห้องประชุมแห่งหนึ่ง

"คนนี้แหละ"

ชายที่เป็นประธานในที่ประชุมกดหยุดรีโมต ภาพบนหน้าจอขนาดใหญ่หยุดนิ่ง เป็นภาพของเฉินอวี่!

"เข้ามิติลี้ลับทุกคืนตอนประมาณสี่ทุ่ม ออกมาตอนประมาณเจ็ดโมงเช้า เป็นแบบนี้มาครึ่งเดือนแล้วไม่เคยขาด"

"แล้วไงต่อ" ชายหัวโล้นในชุดสูทที่นั่งหัวโต๊ะถามเสียงต่ำ

"นอกจากเขาแล้ว ผู้ฝึกยุทธ์คนไหนที่เข้ามิติลี้ลับนี้ พอออกมาก็ต้องรีบไปโรงพยาบาลตรวจร่างกาย กลัวรังสีเกินขนาดกันทั้งนั้น แต่หมอนี่มาถี่ขนาดนี้ กลับไม่เคยไปตรวจเลย แปลกมาก เหมือนเขาไม่กลัวรังสีเลยสักนิด มันผิดปกติ"

"มีเหตุผล" ชายชุดสูทพยักหน้า

"ยังมีอีก..." ประธานในที่ประชุมเว้นวรรค กดรีโมตเปลี่ยนภาพเป็นเอกสารรายงาน "นี่คือข้อมูลที่ผมได้มาจากโรงยุทธ์ที่เขาไปใช้บริการบ่อยๆ เชิญดูครับ"

ชายชุดสูทหยิบแว่นมาสวม "ขยายหน่อย"

"ได้ครับ" ประธานขยายภาพ แล้วอธิบาย "ถึงแม้หลังทดสอบทุกครั้ง เขาจะลบข้อมูลทิ้ง แต่ผู้เชี่ยวชาญของเรากู้คืนเศษข้อมูลมาได้บางส่วน พอเอามาปะติดปะต่อกัน จะเห็นว่า ระดับพลังลมปราณและสมรรถภาพร่างกายของเขา พุ่งสูงขึ้นอย่างน่ากลัวในทุกๆ วัน"

ชายชุดสูทค่อยๆ ลุกขึ้นยืน จ้องมองตัวเลขที่เปลี่ยนแปลงในเอกสาร รูม่านตาหดเกร็ง "เป็นไปไม่ได้..."

"ใช่ครับ" ประธานพยักหน้า "อัตราการเติบโตแบบนี้ ตั้งแต่มีบันทึกประวัติศาสตร์ผู้ฝึกยุทธ์มา ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน..."

ในห้องประชุม ทุกคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่มีใครพูดอะไร

"ผมเลยสันนิษฐานว่า..." ประธานปิดหน้าจอ "เขาต้องได้ของดีอะไรบางอย่างมาจากมิติลี้ลับแน่ๆ"

"..." เงียบไปครู่ใหญ่ ชายชุดสูทถอดแว่นออก พูดเสียงแหบพร่า "ไปสืบประวัติไอ้หมอนี่มาให้ละเอียด ส่วนคนอื่น วางแผนจับตัวมัน"

"ครับ"

"อ้อ อีกอย่าง เรื่องนี้ห้ามให้รัฐบาลรู้เด็ดขาด ไม่งั้นโดนถ่วงน้ำยกครัวแน่"

"รับทราบ!"

...

(จบตอน)