บทที่ 27 หมดห่วงไปหนึ่ง
บทที่ 27 หมดห่วงไปหนึ่ง
บทที่ 27 หมดห่วงไปหนึ่ง
โพสต์วีแชตเสร็จ เฉินอวี่ก็ผลัก "เครื่องมือ" สาวๆ ออก แล้วลุกเดินหนีไป
"พ... พี่อวี่ จะไปไหนคะ?" สาวเจ้าทำหน้าเอ๋อ
"กลับบ้าน" เฉินอวี่โบกมือ เริ่มเทศนาตามสไตล์ผู้ชายที่ชอบชักชวนโสเภณีให้กลับตัว "เลิกทำงานที่นี่เถอะ มันไม่ดี"
สาวสวย : "..."
เฉินอวี่ : "ลาก่อน"
สาวสวย : "...พี่เสร็จแล้วเหรอคะ?"
เฉินอวี่ : "ปากเสีย! เชื่อมั้ยฉันร้องเรียนเธอได้นะ?"
สาวสวย : "..."
ดังนั้น ภายใต้สายตาตัดพ้อของสาวงาม เฉินอวี่ก็ขึ้นลิฟต์ออกจากอาบอบนวดไป
พอก้าวพ้นประตู โทรศัพท์ก็ดัง
เฉินอวี่ดูเบอร์ เป็นเฉินซือเหวิน
กดรับ
"ฮัลโหล?"
"เฉินอวี่! ห้ามแตะต้องผู้หญิงพวกนั้นเด็ดขาดนะ ได้ยินไหม!!"
"ไม่เป็นไรน่า พี่เขยบอกว่าน้องๆ สะอาด บริการถึงใจด้วย"
"แกอยากตายใช่ไหม!" ปลายสาย เฉินซือเหวินคำรามเหมือนแม่สิงโต "รีบออกมาเดี๋ยวนี้!"
"พี่เขยยังอยู่ข้างในอยู่เลย..."
"ฉันกับเขาเลิกกันแล้ว! เลิกกันแล้วพอใจหรือยัง?! สมใจแกแล้วสินะ!"
"เลิกกัน? นึกจะเลิกก็เลิกเหรอ? ผู้หญิงพวกนี้นี่เห็นความรักเป็นของเล่นจริงๆ..."
"เฉินอวี่ กลับมาบ้านเมื่อไหร่ แม่จะตีแกให้ตาย"
"ก็ได้ ถึงจะน่าเสียดายนิดหน่อย แต่ก็ขอแสดงความยินดีที่เลิกกันนะครับ"
พูดจบ เฉินอวี่ก็วางสายอย่างสบายใจ ฮัมเพลงเบาๆ "หากเธอคิดจะรักใคร อย่าไปรักคนอื่นเลย..."
เดินไปทางร้านขายบุหรี่ได้สักพัก เขาก็ตบหัวตัวเอง นึกขึ้นได้ว่าทำกระจกตู้โชว์แตก รีบเปลี่ยนทิศทางไปยังร้านขายอุปกรณ์ก่อสร้าง
ซื้อกระจกขนาดพอดีมาแผ่นหนึ่ง แล้วรีบกลับร้าน
แต่พอมาถึงหน้าร้าน เห็นป้าย "เปิดบริการ" แขวนอยู่ เขาตกใจรีบวิ่งเข้าไป ก็เห็นพี่ฉีนั่งสูบบุหรี่สบายใจเฉิบอยู่บนเก้าอี้ผู้บริหารแล้ว
"อ้าว... พี่ฉี วันนี้ทำไมกลับเร็วจัง?"
"แกไปไหนมา?" พี่ฉีพ่นควัน "ไม่เฝ้าร้านเหรอ"
"อ๋อ" เฉินอวี่สมองไว รีบชูกล่องกระดาษในมือ "เมื่อกี้จัดของ เผลอทำกระจกตู้แตก เลยออกไปซื้อมาเปลี่ยนครับ"
"อย่างนี้นี่เอง" พี่ฉีพยักหน้า "เศษกระจกพี่กวาดทิ้งให้แล้ว เดี๋ยวค่อยเปลี่ยน มาคุยกันก่อน"
วางกล่องกระดาษพิงผนังอย่างระมัดระวัง เฉินอวี่เดินเข้าไปใกล้ ถูมือแก้เก้อ "เรื่องอะไรครับ?"
"ข่าวดี"
"เรื่องเรียน?"
"ใช่" พี่ฉียิ้มอย่างภูมิใจ "ปัญหาเรื่องเรียนของแกจัดการเรียบร้อยแล้ว"
"สุดยอด! สุดยอดไปเลยพี่!" เฉินอวี่รีบประจบ "เรื่องนี้ต่อให้นายกเทศมนตรีมาเองยังยากเลย พี่ฉีเก่งจริงๆ! มา ผมฉีกขาโชว์..."
"ไม่ต้องมาทำอะไรไร้สาระหรอก ไม่ใช่โรงเรียนดังอะไรมาก โรงเรียนมัธยมเจ็ดน่ะ"
"ขอแค่ได้สอบ จะมัธยมเจ็ดสิบผมก็เอาครับ"
"แต่ทางโรงเรียนเขามีเงื่อนไขข้อนึง"
"จ่ายเงิน?"
"ไม่ใช่เงิน เรื่องเงินไม่ต้องห่วง พี่จัดการเอง" พี่ฉีส่ายหน้า "ฝ่ายปกครองบอกว่าตอนนี้เขากำลังติวเข้มโค้งสุดท้าย แกเข้าไปแทรกกลางคันจะไปกระทบการเตรียมตัวของคนอื่น"
"เลยให้ผมไม่ต้องไปเรียน?"
"ใช่ ให้แกอ่านหนังสือเองที่บ้าน ถึงวันสอบค่อยไปรายงานตัวที่สนามสอบในนามโรงเรียนมัธยมเจ็ด"
"นั่นแหละสิ่งที่ผมต้องการเลย!" เฉินอวี่ดีใจเนื้อเต้น "พี่ฉีเทพจริงๆ! ผมต้องตอบแทนพี่ให้ได้"
"จะตอบแทนยังไงล่ะ?"
"งั้น... ผมยอมพลีกายให้พี่แล้วกัน"
พี่ฉี : "...ได้ งั้นเดี๋ยวพี่ไปอาบน้ำก่อน"
เฉินอวี่ : "???"
"อาบด้วยกันเลยมั้ย อ่างพี่ใหญ่นะ"
"ด... เดี๋ยวครับพี่ฉี แบบนี้ไม่ดีมั้ง?"
"ก็แกบอกเองว่าจะพลีกายไม่ใช่เหรอ? ทำไม? รังเกียจคนแก่เหรอ?" พี่ฉีเลิกคิ้ว "ได้ยินว่าหนุ่มสาวสมัยนี้ชอบ 'ลองของแปลก' ไม่ใช่เหรอ?"
เฉินอวี่ : "..."
...
คืนนั้น
เฉินอวี่ขยี้บุหรี่มวนสุดท้ายดับ หยิบมือถือมาดูเวลา
สี่ทุ่มครึ่ง
ลงจากเตียง ย่องไปที่ประตู แนบหูฟังเสียง
หูที่ไวเป็นพิเศษทำให้เขาได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของพี่ฉีจากห้องข้างๆ
"หลับแล้ว"
"ลงมือได้"
ใส่เสื้อคลุม สวมหน้ากากอนามัย เฉินอวี่เปิดหน้าต่างเบาๆ พลิกตัวกระโดดลงไปข้างล่างอย่างคล่องแคล่ว มุ่งหน้าสู่จัตุรัส "ประตูมิติ"
เรื่องเรียนจัดการเรียบร้อย หมดห่วงไปหนึ่งเปเปราะ
แต่ "การฝึกฝน" ก็ได้รับผลกระทบ
เพราะพี่ฉีอยู่ร้านตอนกลางวัน เขาเลยสูบบุหรี่จัดหนักไม่ได้
ต้องอาศัยช่วงเลิกงานแอบสูบในห้อง
โชคดีที่ตอนนี้ระดับพลัง 0.7 กว่าแล้ว เหลืออีกครึ่งเดือน น่าจะทันระดับ 1
แน่นอน ยังไปสูบต่อในมิติลี้ลับได้อีก...
"ครืด—— ครืด——"
ใกล้จะถึงที่หมาย มือถือก็สั่น
หยุดเดิน เฉินอวี่หยิบมือถือมาดู
เฉินซือเหวินโทรมาอีกแล้ว
"ฮัลโหล?" เฉินอวี่กดรับ "โทรมาซะดึกเชียว"
"ฉันเลิกกับเขาอย่างเป็นทางการแล้วนะ"
"อ้อ ยินดีด้วยๆ"
"เขาบอกว่าโดนพวกเราหลอก โกรธมาก คงอยู่โรงงานนั้นต่อไม่ได้แล้ว"
"ก็ลาออกสิ" เฉินอวี่พูดอย่างไม่ยี่หระ "อยู่บ้านนอนดูซีรีส์ สบายกว่าทำงานตั้งเยอะ"
"ไม่ทำงานแกจะเลี้ยงฉันเหรอ"
"ผมเลี้ยงพี่เอง"
"ตอนนี้แกยังให้ฉันเลี้ยงอยู่เลย!"
"แค่เงิน เดี๋ยวก็มีแล้ว" เฉินอวี่หาว
เขาไม่ได้โม้
ที่หนึ่งของการสอบเข้ามหาวิทยาลัย มีเงินรางวัลจากทั้งโรงเรียนและสำนักงานการศึกษา
ถ้ารวมกับเงินอัดฉีดแย่งตัวนักเรียนของมหาวิทยาลัยดังๆ ก็เป็นสามเด้ง
เงินก้อนนี้ พอให้ครอบครัวธรรมดาใช้ไปได้เป็นสิบปี
"เลิกเพ้อเจ้อได้แล้ว" เฉินซือเหวินบ่น "มาช่วยคิดหน่อยว่าจะเอายังไง"
"ลาออก ถ้าเขาขวางทาง บอกผม เดี๋ยวจะจัดชุดใหญ่ให้"
"ถ้าลาออกเอง ก็ไม่ได้เงินชดเชยที่ทำมาสองปีสิ"
"ช่างมันเถอะน่า"
"เฉินอวี่! พูดแบบนี้ฉันโกรธนะ"
"โอเคๆ..." เฉินอวี่เกาหัวแกรกๆ อย่างหงุดหงิด "อยากให้โรงงานไล่ออกใช่ไหม?"
"ใช่"
"เรื่องง่ายๆ" เฉินอวี่กระแอม "หัวหน้าตักกับข้าว พี่หมุนโต๊ะหนี หัวหน้าชนแก้ว พี่รีบยกซด หัวหน้าจะร้องเพลง พี่กดตัดเพลง หัวหน้าเปิดประตูรถ พี่รีบกระโดดขึ้นนั่ง"
เฉินซือเหวิน : "..."
เฉินอวี่ : "หัวหน้าประชุม พี่นั่งกินขนม หัวหน้าปราศรัย พี่ชวนคุย หัวหน้าพาเมียมา พี่หาคนไปลวนลาม หัวหน้าเปิดห้อง พี่แจ้งตำรวจจับ"
เฉินซือเหวิน : "..."
เฉินอวี่ : "จัดไปตามนี้ชุดใหญ่ ถ้ายังไม่ไล่ออก พี่ก็ลงไปนอนดิ้นกับพื้นแม่งเลย"
เฉินซือเหวิน : "ลาก่อน"
"ตู้ด——"
เฉินอวี่ : "เฉียบ~"
...
(จบตอน)