บทที่ 18 ประตูมิติหมายเลข 341 บี

บทที่ 18 ประตูมิติหมายเลข 341 บี

ทุ่มครึ่ง

พี่ฉีกลับมาที่ร้าน

แค่เห็นสีหน้า เฉินอวี่ก็เดาได้ทันทีว่าเรื่อง "เรียน" คงจะแห้วอีกตามเคย

"ไปถามมาอีกสี่โรงเรียน ก็ยังไม่ได้นะเฉินอวี่" พี่ฉีทิ้งตัวลงบนโซฟาตรงมุมห้อง ยักไหล่อย่างเหนื่อยหน่าย "ช่วงนี้มันใกล้สอบเกินไป จัดการยากจริงๆ"

"งั้นเหรอครับ..."

เฉินอวี่รินน้ำยื่นให้พี่ฉี สมองเริ่มขบคิดหาทางหนีทีไล่

ถ้าหมดหวังเรื่องเรียนต่อจริงๆ เขาคงต้องเริ่มวางแผนอนาคตใหม่แล้ว...

"โรงเรียนมัธยมในเมืองชิงเฉิง ยังเหลือมัธยมเก้า มัธยมสิบสอง แล้วก็โรงเรียนสาธิต พรุ่งนี้ค่อยไปถามดู"

"ถ้ายังไม่ได้อีกล่ะครับ?"

"งั้น..." พี่ฉีจิบน้ำ "ก็คงต้องไปหาโรงเรียนตามต่างอำเภอหรือเมืองอื่นแล้วล่ะ"

"..." เฉินอวี่หรี่ตา ไม่ได้ตอบรับ

เนื่องจากภัยคุกคามจากสัตว์อสูรนอกเมือง ปัจจุบันมนุษย์จึงต้องอาศัยรวมกันอยู่ในเมืองใหญ่ที่แข็งแกร่งเหมือนป้อมปราการ

การเดินทางระหว่างเมืองไม่ใช่เรื่องง่ายและปลอดภัย ไม่ว่าจะเป็นทางรถไฟ ทางถนน หรือทางเครื่องบิน ล้วนเสี่ยงต่อการถูกสัตว์อสูรโจมตีทั้งสิ้น

การเดินทางไปกับขบวนรถขนส่งสินค้าทางถนนที่มีการคุ้มกัน น่าจะปลอดภัยที่สุด แต่ค่าเดินทางคงแพงหูฉี่เกินกว่าที่เฉินอวี่จะจ่ายไหว

ดังนั้น การไปเรียนต่างเมืองจึงไม่ใช่ทางเลือกที่ดีนัก...

คุยกันสั้นๆ พี่ฉีก็ชวนปิดร้านไปหาอะไรกิน เฉินอวี่ตอบตกลงทันที

ทั้งสองเลือกร้านบุฟเฟต์ปิ้งย่าง

นั่งกินกันตั้งแต่ทุ่มยาวยันสามทุ่มครึ่ง

ตลอดเวลานั้น เฉินอวี่เอาแต่ยัดทะนาน กิน กิน แล้วก็กิน

ยิ่งกินยิ่งหิว ยิ่งหิวยิ่งยัด

จนเจ้าของร้านและพนักงานต่างส่งสายตา "อำมหิต" มาให้ เฉินอวี่ถึงยอมลุกออกจากร้านด้วยความอาลัยอาวรณ์...

"แกมีสกิลกินไปขี้ไปหรือไง?" กลับมาถึงร้าน พี่ฉีถามหน้าเครียด

เฉินอวี่ : "..."

...

อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ เฉินอวี่หมกตัวอยู่ในห้อง เล่นเกม สวิตช์ ฆ่าเวลา

จนกระทั่งห้าทุ่ม เมื่อแน่ใจว่าพี่ฉีหลับไปแล้ว เขาก็เปิดหน้าต่าง กระโดดลงมาอย่างคล่องแคล่ว แล้วหายวับไปในเงามืดที่แสงไฟถนนส่องไม่ถึง

ด้วยระดับพลังที่เกือบจะถึง 0.4 ทำให้ฝีเท้าของเฉินอวี่รวดเร็วว่องไว

อาศัยระบบนำทางของ "แผนที่คนถ่อย" เพียงแค่สิบกว่านาที เขาก็มาถึงบริเวณใกล้เคียง [ประตูมิติหมายเลข 341 บี]

เดิมทีที่นี่เคยเป็นห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่

เมื่อครึ่งปีก่อน [ประตูมิติหมายเลข 341 บี] ปรากฏขึ้นกลางห้างฯ สร้างความเสียหายและมีผู้บาดเจ็บล้มตายจำนวนมาก

ประตูมิติ สามารถปรากฏขึ้นแบบสุ่มได้ทุกที่บนโลก

บนบก ในน้ำ ยอดเขา หนองบึง ทะเลทราย กลางอากาศ... มีอยู่ทุกหนทุกแห่ง

แต่ [341 บี] เป็นหนึ่งในไม่กี่แห่งที่มีบันทึกว่า "เกิด" ขึ้นภายในสิ่งปลูกสร้างของมนุษย์

หลังจากผู้เชี่ยวชาญยืนยันว่าประตูมิตินี้ "เข้าได้" รัฐบาลเมืองชิงเฉิงก็ระดมกำลังตำรวจและทีมก่อสร้าง ปรับปรุงห้างสรรพสินค้าให้กลายเป็นโถงจัตุรัสขนาดใหญ่

ดึงดูดบริษัท "ขนส่ง", "อุปกรณ์", "เวชภัณฑ์", ธุรกิจบันเทิง, ห้างร้าน, อสังหาริมทรัพย์ รวมถึงโรงพยาบาลหลายแห่งให้เข้ามาลงทุน

เพียงรอให้ [ประตูมิติหมายเลข 341 บี] เปิดออกโดยอัตโนมัติ เมืองชิงเฉิงก็จะมีบ่อเงินบ่อทองแห่งใหม่...

แต่อนิจจา ฟ้าดินไม่เป็นใจ

ใครจะไปคิดว่าไอ้ "บี" นี่ดันมีพิษ...

เหล่านักรบ "กลุ่มแรก" ที่เข้าไป ตายกันอย่างอนาถ

รังสีระดับ 8,000 มิลลิซีเวิร์ต (mSv) กวาดล้างผู้ฝึกยุทธ์ระดับต่ำกว่า 1 จนเกลี้ยง

ระดับ 1 ขึ้นไปก็ล้มตายกันระนาว

ส่วนระดับ 2 ขึ้นไป แม้จะไม่บาดเจ็บสาหัส แต่ก็ต้องต่อคิวตรวจร่างกายกันยาวเหยียด

เจอแบบนี้เข้าไป ทั้งรัฐบาลและบริษัทต่างๆ ที่มาลงทุนต่างหน้าซีดเผือด กลัวเงินลงทุนจะละลายแม่น้ำ

มีแค่โรงพยาบาลไม่กี่แห่งที่ยิ้มแก้มปริ...

เฉินอวี่หยุดเดิน แอบดูลาดเลาหลังต้นไม้ครู่หนึ่ง ก่อนจะสวมหน้ากากอนามัยที่เตรียมมา แล้วเดินเข้าไปในโถงจัตุรัส

การตกแต่งภายในหรูหราอลังการ

โคมไฟระย้านับร้อยดวงส่องสว่างจนเหมือนกลางวัน

กระเบื้องปูพื้น พรม ของประดับตกแต่ง ต้นไม้ประดับ... ทุกอย่างดูประณีตสวยงาม ราคาคงแพงหูฉี่

แต่กลับไร้ผู้คน

เงียบเหงาอ้างว้าง

"ทำไมต้องมีรังสีด้วยนะ... เสียดายของชิบหาย"

เฉินอวี่มองซ้ายมองขวา เดาะลิ้นอย่างเสียดาย

ในฐานะลูกหลานชาวเมืองชิงเฉิง เห็นโครงการใหญ่โตของบ้านเกิดพังไม่เป็นท่า เขาก็อดเสียดายไม่ได้

ขยับลวดดัดจมูกหน้ากากให้กระชับ เฉินอวี่เดินตรงไปที่เคาน์เตอร์บริการ กดเสียงต่ำถามพนักงาน "ตอนนี้ยังเข้าได้ไหมครับ?"

"เข้าได้ค่ะ" พนักงานสาวเงยหน้าขึ้นมองเฉินอวี่แวบหนึ่ง

"ค่าเข้าเท่าไหร่"

"ตอนนี้ไม่เก็บค่าเข้าแล้วค่ะ แต่คุณต้องซื้อหรือเช่าชุดป้องกันรังสี"

"ไม่เก็บค่าเข้า?" เฉินอวี่แปลกใจ

ไม่ว่าจะในเมืองหรือนอกเมือง

ประตูมิติที่เข้าได้ ถือเป็นขุมทรัพย์ที่หลายฝ่ายแย่งชิง

ค่าผ่านประตูคือรายได้หลักที่สำคัญมาก

การที่รัฐบาลยอมยกเลิกค่าผ่านประตู แสดงว่าสถานการณ์เข้าขั้น "วิกฤต" จริงๆ

"อืม..." เฉินอวี่ครุ่นคิด "ค่าเช่าชุดเท่าไหร่ครับ"

"วันละ 100 หยวนค่ะ"

"ขอชุดนึง"

"รอสักครู่ค่ะ" พนักงานสาวพยักหน้า ก้มลงหยิบชุดป้องกันรังสีหนาเตอะออกมาจากใต้เคาน์เตอร์ "คุณลูกค้าคะ ต้องแจ้งให้ทราบล่วงหน้านะคะ ชุดนี้ผลิตขึ้นชั่วคราวโดยโรงงานในเมืองชิงเฉิง ยังไม่ผ่านการทดสอบและปรับปรุงมาตรฐาน รับประกันประสิทธิภาพการกันรังสีไม่ได้นะคะ ยังยืนยันจะเช่าไหมคะ?"

"ยืนยันครับ" เฉินอวี่ควักแบงก์ร้อยออกมา "เงินสด"

"โอเคค่ะ รับชุดไปได้เลยค่ะ ทางซ้ายมือเป็นโถงหมายเลข 1 มีห้องเปลี่ยนชุดชั่วคราวอยู่ด้านใน"

"ขอบคุณครับ"

เฉินอวี่อุ้มชุดป้องกันรังสีเดินจากไป

แว่วเสียงบ่นพึมพำของพนักงานสาวไล่หลังมา

"พวกไม่กลัวตายมาอีกแล้ว..."

เฉินอวี่ : "..."

เดินเข้ามาในโถง เข้าไปในห้องเปลี่ยนชุด

เฉินอวี่ถอดหน้ากากอนามัย ฉีกซองพลาสติกหุ้มชุดป้องกัน แล้วค่อยๆ สวมใส่ทีละชิ้น

"เชี่ย หนักชิบ..."

พอลุกขึ้นยืน ลองขยับไหล่ดู รู้สึกเหมือนโดนมัดตัวไว้ทั้งตัว

"ขยับตัวลำบากชะมัด ข้างในยัดตะกั่วไว้หรือไง?"

"ก๊อกๆ!"

ลองเคาะเกราะดู แล้วสวมหมวกกันน็อกแบบปิดทึบ ลองหมุนตัวดูรอบๆ

"ไม่มีระบบออกซิเจนด้วย มิน่าพนักงานถึงบอกว่าไม่กลัวตาย ใส่ชุดนี้เข้าไปไม่โดนรังสีก็แปลกแล้ว"

แต่เฉินอวี่มาที่นี่เพื่อ "รังสี" อยู่แล้ว จึงไม่คิดถอดใจ

เดินออกจากห้องเปลี่ยนชุด เอาโทรศัพท์ไปฝากไว้ที่ตู้ล็อกเกอร์

ถือลูกกุญแจเดินโงนเงนออกจากโถงหมายเลข 1 ท่ามกลางสายตาแปลกๆ ของเจ้าหน้าที่หลายคน แล้วขึ้นลิฟต์ไป...

ชั้นสอง

เฉินอวี่มองเห็นประตูมิติอยู่ตรงหน้าทันที!

สูงสิบเมตร

กว้างอย่างน้อยยี่สิบเมตร

จะเรียกว่าประตู...

มันเหมือนรอยแยกของมิติที่บิดเบี้ยวมากกว่า!

แรงดึงดูดมหาศาลแผ่ออกมาจากรอยแยก ทำให้เฉินอวี่รู้สึกเหมือนเลือดในกายกำลังถูกดูดเข้าไป

"นี่น่ะเหรอ ประตูมิติ..."

ยืนนิ่งอยู่ครู่ใหญ่ เขาตบน้ำลายลงคอ ก้าวเท้าเดินหน้าไปสิบกว่าก้าว เงยหน้าขึ้น ทัศนียภาพทั้งหมดถูกรอยแยกมิติบดบังจนมิด

จู่ๆ ขาของเฉินอวี่ก็สั่นระริก

มันคือความหวาดกลัวตามสัญชาตญาณของสิ่งมีชีวิตตัวจ้อย เมื่อเผชิญหน้ากับพลังอำนาจแห่งธรรมชาติ...

"ฮึบ!"

สูดหายใจลึก เฉินอวี่กวาดตามองผู้ฝึกยุทธ์รอบข้างที่ "อยากเข้าแต่ไม่กล้า" กัดฟันแน่น! แล้วกระโดดพุ่งตัวออกไป!

"ฟึ่บ!"

(จบตอน)