บทที่ 16 ความคิดอันห้าวหาญ (ตอนต้น)

บทที่ 16 ความคิดอันห้าวหาญ (ตอนต้น)

"ตื่น! ตื่นได้แล้ว!"

"เฮ้!"

"เฉินอวี่! ตื่น!"

"ฮึบ!!"

ราวกับหลุดพ้นจากหล่มโคลนลึก

เฉินอวี่ค่อยๆ ได้สติ ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก เห็นใบหน้าเบลอๆ ของใครบางคนกำลังส่ายไปมาอยู่ในคลองจักษุ

"เฉินอวี่! พูดอะไรหน่อย! เป็นอะไรไป?"

เฉินอวี่?

ใครคือเฉินอวี่?

แล้วนี่มันที่ไหน...

เหม่อลอยอยู่ครู่ใหญ่ เฉินอวี่ถึงตั้งสติได้ เด้งตัวลุกขึ้นนั่ง หันขวับ "พี่ฉี?"

"เป็นอะไรหรือเปล่า?" พี่ฉีโบกมือไปมาตรงหน้าเฉินอวี่ "ต้องไปโรงพยาบาลไหม?"

"ผ... ผมเป็นอะไรไปครับ?"

"แกสลบเหมือดไปน่ะสิ!"

"สลบ?"

"เรียกว่าหลับน่าจะถูกกว่า" พี่ฉีขมวดคิ้ว "แต่ก็แทบไม่ต่างกับสลบ ฉันเรียกแกตั้งหลายนาที ตะโกนจนคอแตกก็ไม่ตื่น แกมีโรคประจำตัวอะไรหรือเปล่า?"

เฉินอวี่นวดขมับที่ปวดตุบๆ พอจะเดาออกลางๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นกับร่างกาย

ผลจากคำสาป ทุกอย่างกลับตาลปัตร

คนอื่นนอนหลับแล้วหายง่วง

แต่เขาพอนอนหลับ กลับยิ่งนอนยิ่งง่วง

เมื่อวานตอนอยู่ที่สนามกีฬากลางแจ้ง เขาแอบงีบตอนผู้อำนวยการ "พล่าม" ไปนิดหน่อย แต่ตอนนั้นแค่ยืนหลับ ผลกระทบเลยยังไม่ชัดเจน

แต่พอนอนจริงจัง ภัยร้ายของ [คำสาป] ถึงได้แผลงฤทธิ์

ชัดเจนเลยว่า ถ้าไม่มีคนมาปลุก เขาอาจจะหลับยาวจนตายไปเลยก็ได้...

'น่ากลัวชิบหาย'

คิดได้ดังนั้น เฉินอวี่ก็คว้ามือพี่ฉีมากุมไว้แล้วเขย่าอย่างแรง "บุญคุณที่ช่วยชีวิต ไม่อาจทดแทนได้ งั้นเดี๋ยวผมฉีกขาโชว์ให้ดูเป็นการตอบแทนแล้วกัน"

"..." พี่ฉีหน้าขึ้นสีดำทะมึน "เพ้อเจ้ออะไรของแก? ตกลงเป็นอะไรกันแน่?"

"เปล่าครับ สงสัยเมื่อคืนจะฝึกหนักจนดึกเกินไปหน่อย"

"ฉันว่าแกดูแปลกๆ นะ ไปตรวจที่โรงพยาบาลหน่อยไหม?"

"ไม่ต้องครับ ต่อไปผมจะระวัง ไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้อีกแน่นอน"

"แน่ใจนะ?"

"แน่ใจครับ!" เฉินอวี่พยักหน้าหนักแน่น ปล่อยมือแล้วบอก "พี่ฉีออกไปก่อนเถอะครับ ขอผมใส่กางเกงแป๊บ..."

พอพี่ฉีออกจากห้อง เฉินอวี่ก็หน้าเครียดทันที หยิบมือถือออกมาตั้งนาฬิกาปลุกตอนหกโมงเช้า

เจ็ดโมงเช้าอีกรอบ

แปดโมงเช้าอีกรอบ

และเก้าโมงเช้าอีกรอบ

พร้อมปรับระดับเสียงให้ดังสุด

กันไว้เผื่อเผลอหลับ จะได้ตื่นทัน

ไม่งั้นถ้าหลับยาวจนตายคงฮาไม่ออก...

ตั้งนาฬิกาปลุกเสร็จ ดูเวลาเห็นว่าสิบโมงครึ่งแล้ว รีบเปลี่ยนเสื้อผ้า ออกจากห้องนอน เข้าไปล้างหน้าแปรงฟันในห้องน้ำอย่างรวดเร็ว

เสร็จสรรพก็ลงมาข้างล่าง ทักทายพี่ฉีที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ผู้บริหาร "ขอโทษทีครับพี่ เกิดเหตุฉุกเฉิน ทำงานวันที่สองก็สายซะแล้ว"

"เมื่อกี้สภาพแกน่ากลัวมาก เกือบจะโทรแจ้งตำรวจแล้ว"

"ต่อไปจะไม่เป็นแบบนี้แล้วครับ"

"แน่ใจนะว่าไม่ต้องไปตรวจ? ฉันออกเงินให้"

"ไม่ต้องครับ ผมรู้ร่างกายตัวเองดี"

"งั้น... ในครัวชั้นบนมีข้าวเช้า ไปกินซะ แล้วลงมาเฝ้าร้าน ฉันต้องออกไปวิ่งเต้นเรื่องโรงเรียนให้แกต่อ"

"ผมกินไปเฝ้าร้านไปก็ได้ครับ พี่ฉีไปทำธุระเถอะ"

"เอางั้นก็ได้"

พยักหน้ารับ พี่ฉีลุกขึ้น คลุมไหล่ด้วยผ้าพันคอไหม สวมหมวกกันแดด แล้วเดินออกจากร้านไปอย่างรีบร้อน

เฉินอวี่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ตบหัวตัวเองที่ยังมึนๆ งงๆ แล้วขึ้นไปยกข้าวเช้าที่เถ้าแก่เนี้ยเหลือไว้ให้ลงมากินที่เคาน์เตอร์

คนปกติไม่กินข้าวจะหิวตาย

แต่เขาไม่กินข้าวจะอิ่มตาย

ดังนั้น ข้าวสามมื้อก็ขาดไม่ได้เหมือนกัน...

"แอ๊ด——"

กินไปได้ไม่กี่คำ ประตูร้านก็ถูกผลักเปิดออก

ร่างคุ้นตาเดินเข้ามา

หนวดเครารุงรัง อายุราวสี่สิบ สวมสูทเก่าๆ

ลูกค้าคนเมื่อวานที่โดนพี่ฉีด่าเปิงนั่นเอง

"สวัสดีครับ" เฉินอวี่กลืนข้าวลงคอ "รับบุหรี่อะไรดีครับ?"

"ซื้อบุหรี่" ชายวัยกลางคนล้วงเงินปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋าแล้วโชว์ให้ดู

"รู้แล้วครับว่าซื้อบุหรี่ ถามว่าจะเอาบุหรี่อะไร"

"ช่วงนี้มีบุหรี่จัดโปรไหม?" ชายวัยกลางคนเท้าแขนกับเคาน์เตอร์ เหลือบมองข้าวเช้าของเฉินอวี่ แล้วกวาดตามองบุหรี่สวยหรูในตู้

"ไม่มีครับ"

"วันก่อนยังมีอยู่เลยนะ"

"ผมมาก็ไม่มีแล้วครับ" เฉินอวี่คีบข้าวเข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆ "จะเอาอะไร"

"งั้น... ขอฮาร์บินซองนึง กลิ่นมันแรงดี ชอบ"

'ประเด็นคือมันถูกมากกว่ามั้ง...'

เฉินอวี่รู้ทันแต่ไม่พูด หยิบบุหรี่ฮาร์บินซองสีแดงดำออกมาจากตู้ "948 หยวน เงินสด วีแชต หรืออาลีเพย์?"

"เงินสด" ชายวัยกลางคนเลียนิ้วหัวแม่มือที่หยาบกร้าน แล้วนับแบงก์ร้อยเก้าใบอย่างระมัดระวัง "ไอ้หนู ลุงเป็นลูกค้าประจำ ปกติซื้อฮาร์บิน 900 หยวน ไม่เชื่อโทรไปถามเถ้าแก่เนี้ยดู"

"ฟึ่บ!"

เฉินอวี่ไม่ขาย ดึงซองบุหรี่กลับทันที แล้วก้มหน้ากินข้าวต่อ

ชายวัยกลางคน : "..."

เฉินอวี่ : "แจ๊บๆๆ..."

ชายวัยกลางคน : "..."

เฉินอวี่ : "แจ๊บๆๆ..."

ทั้งสองจ้องตากัน

คนหนึ่งยืนนิ่งค้าง อีกคนเคี้ยวข้าวตุ้ยๆ ตาประสานตา

"ทำบ้าอะไรของเอ็ง?" ชายวัยกลางคนขมวดคิ้ว

เฉินอวี่ : "แจ๊บๆๆ... ร้านเล็กกำไรน้อย งดต่อรองราคา"

"ไอ้เด็กนี่! ล่วงเกินลูกค้าประจำ ไม่กลัวโดนเถ้าแก่เนี้ยหักเงินเดือนหรือไง!"

"ผมไม่มีเงินเดือน"

เมื่อเห็นว่าขู่เฉินอวี่ไม่สำเร็จ ชายวัยกลางคนก็เดาะลิ้นอย่างเสียดาย ล้วงแบงก์ร้อยออกมาอีกใบอย่างจำใจ รวมเป็นสิบใบ วางบนเคาน์เตอร์ "เอ้า เอาไป เงินแค่นี้ลุงไม่สนหรอก"

เฉินอวี่รับเงินมา ทอนเงินให้ แล้วยื่นบุหรี่ฮาร์บินให้

ชายวัยกลางคนแกะซองบุหรี่ จุดสูบหนึ่งมวน สูดหายใจลึกอย่างมีความสุข "ฟู่ว..."

จากนั้น เขาทำท่าใจป้ำ คีบบุหรี่ออกมาอีกมวน ยื่นให้เฉินอวี่ "ไอ้หนู เอาสักมวนมั้ย?"

"ได้ครับ"

เฉินอวี่ไวอย่างกับลิง

ของฟรีไม่เอาก็โง่แล้ว

เขาโคจรลมปราณ เกร็งข้อเท้า บิดเอว มือขวาฉกบุหรี่มายัดใส่ปากด้วยความเร็วแสง

"?"

ชายวัยกลางคนยังงงไม่หาย เฉินอวี่ก็หยิบไฟแช็กบนโต๊ะมาจุดบุหรี่เรียบร้อยแล้ว

เฉินอวี่ : "ขอบคุณครับ"

ชายวัยกลางคน : "..."

"ซี๊ด, ฟู่ว..."

[ได้รับก๊าซพิษรุกราน : ปราณ +20]

"เอ๊ะ? บุหรี่นี่..."

เฉินอวี่รีบคายบุหรี่ออกมา พิจารณา "ฮาร์บิน" มวนนี้ด้วยความประหลาดใจ

หงถ่าซานเขาก็เคยสูบแล้ว

ก้นบุหรี่ในที่เขี่ยบุหรี่ของพี่ฉีก็ลองมาเยอะแล้ว

ฝูหรงหวัง, เสี่ยวสงเมา, อวิ๋นเยียน และยี่ห้ออื่นๆ ก็ลองมาหมด

โดยปกติ สูบหนึ่งอึก ปราณจะเพิ่มขึ้นประมาณ 13-16 หน่วย

ยิ่งถ้าเป็นก้นบุหรี่ สูบหนึ่งอึก อย่างมากก็ไม่เกิน 18 หน่วย

แต่ฮาร์บินมวนนี้...

"ซี๊ด"

[ได้รับก๊าซพิษรุกราน : ปราณ +22]

"ฟู่ว..."

"ซี๊ด!"

[ได้รับก๊าซพิษรุกราน : ปราณ +23]

"บุหรี่นี่..."

เฉินอวี่ดีใจจนเนื้อเต้น "เชรดดด ของดีนี่หว่า แรงสะใจ!"

"ใช่ไหมล่ะ..." ชายวัยกลางคนทำหน้าเสียดาย แต่ให้ไปแล้วจะทวงคืนก็น่าเกลียด ได้แต่พูดแก้เก้อว่า "ไม่งั้นลุงจะชอบสูบเหรอ กลิ่นมันแรงถึงใจ"

"อื้ม ของดีจริงๆ" เฉินอวี่สูบเอาๆ ไม่หยุด

เพิ่มปราณเยอะ

ราคาก็ถูก

ความคุ้มค่าระดับนี้ มันช่างฟินเหลือเกิน...

"ไอ้หนู ปกติเอ็งสูบยี่ห้ออะไร?" ชายวัยกลางคนหรี่ตา หวังจะเอาทุนคืน "ขอมาลองสักมวนซิ"

เฉินอวี่ : "ผมไม่สูบบุหรี่ครับ"

ชายวัยกลางคน : "..."

"ฟู่ว..." เฉินอวี่พ่นควันออกจมูก แถมยังพ่นเป็นวงกลมได้คล่องปรื๋อ "มีปัญหาเหรอครับ?"

(จบตอน)