บทที่ 18: ทุกคนเข้าใจทิลอส

คณะเดินทางกลับขึ้นมายังพื้นดิน นครฟอนเทนกลับมาสงบสุขราวกับว่าเหตุการณ์น้ำท่วมใหญ่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ผู้คนต่างปลอดภัย บรรดาผู้ที่เพิ่งผ่านพ้นวิกฤติน้ำท่วมมาต่างรู้สึกว่าเทพแห่งน้ำและนิววิลเล็ตคือผู้ที่กอบกู้ฟอนเทนเอาไว้

ทิลอสและพรรคพวกเดินออกมาจากโรงละครโอเปร่า พวกเขาเห็นฟูริน่ายืนอยู่อย่างโดดเดี่ยว เธอกำลังทอดสายตามองเมืองฟอนเทนอย่างเงียบงัน ในจังหวะนั้นเอง โฟคาลอร์ก็เดินเข้าไปหาเธอจากด้านหลังและกระซิบแผ่วเบา...

"ฟูริน่า ขอบคุณนะ ตลอดห้าร้อยปีที่ผ่านมาเธอเหนื่อยมากจริงๆ"

เมื่อได้ยินเสียงนั้น ฟูริน่าแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง เพราะน้ำเสียงนั้นเหมือนกับเสียงของเธอไม่มีผิดเพี้ยน และมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่จะมีเสียงเช่นนี้ได้ ฟูริน่าค่อยๆ หันกลับไปช้าๆ ด้วยความรู้สึกที่ยังไม่ปักใจเชื่อ จนกระทั่งเธอหันมาเต็มตัวและเห็นใครบางคนยืนอยู่ตรงหน้า คนที่มีรูปร่างหน้าตาเหมือนเธอราวกับแกะ ต่างกันเพียงแค่ชุดที่สวมใส่

"เธอ..." ก่อนที่ฟูริน่าจะได้เอ่ยอะไรออกมา โฟคาลอร์ก็ก้าวเข้ามาสวมกอดเธอไว้แน่น พร้อมกระซิบข้างหูอย่างอ่อนโยน

"ฟูริน่า ฉันยังอยู่นี่... ขอบคุณสำหรับความยากลำบากทั้งหมดนะ"

ฟูริน่าสะอื้นไห้ออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ ใบหน้าอาบไปด้วยน้ำตา นี่เป็นครั้งแรกในรอบห้าร้อยปีที่เธอสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นเช่นนี้ และเป็นครั้งแรกที่เธอได้ร้องไห้ออกมาต่อหน้าทุกคนอย่างแท้จริง ในวินาทีนี้ เธอไม่ใช่ใครอื่น ไม่ใช่เทพแห่งน้ำ ไม่ใช่โฟคาลอร์ เป็นเพียงฟูริน่า... เด็กสาวผู้แบกรับการกัดกร่อนทางจิตวิญญาณมาตลอดห้าร้อยปีด้วยร่างกายของมนุษย์ เด็กสาวผู้ไม่เคยย่อท้อแม้จะต้องใจสลายมานับครั้งไม่ถ้วน...

ทิลอสพบว่าตัวเองก็กำลังหลั่งน้ำตาออกมาเช่นกัน เธอเข้าใจความรู้สึกนี้อย่างลึกซึ้ง ภาพตรงหน้าทำให้เธอนึกถึงอดีตของตัวเอง ในตอนนั้นเธอมักจะอยู่ตัวคนเดียวเสมอ ไม่มีใครให้ปรับทุกข์หรือระบายความในใจ เธอโหยหาเหลือเกิน... โหยหาใครสักคนที่จะมาอยู่เคียงข้าง ตั้งแต่เด็กจนโต เธอเป็นเพียงคนที่คนส่วนใหญ่รังเกียจ...

ทิลอสดึงสติกลับมาและเดินเข้าไปหาทั้งสอง

"ฟูริน่า เธอคือบุคคลที่ทุกคนควรจดจำ..." พูดจบ เธอก็ยกมือขึ้น สายธารพลังงานค่อยๆ ไหลเข้าสู่ร่างกายของฟูริน่า เธอใช้พลังแห่ง 'กฎการสร้างสรรค์' เพื่อเปลี่ยนสภาพร่างกายของฟูริน่าตั้งแต่หัวจรดเท้าให้กลายเป็น 'กายเทพ' ที่แท้จริง

"เอ๊ะ?? เกิดอะไรขึ้นกับฉัน? ทำไมจู่ๆ ถึงรู้สึกว่ามีพลังเปี่ยมล้น..." ฟูริน่าที่เพิ่งถูกปรับเปลี่ยนร่างกายถามด้วยความงุนงง

"ต้องขออภัยทุกคนด้วยที่ฉันทำอะไรโดยพลการ ตอนนี้ฟูริน่ามีกายเนื้อระดับเทพเจ้าเช่นเดียวกับโฟคาลอร์แล้ว ขาดก็เพียงแต่อำนาจหน้าที่เท่านั้นที่จะทำให้เป็นเทพโดยสมบูรณ์" ทิลอสกล่าวด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย ฟูริน่าเป็นตัวละครที่เธอชอบมากในชาติก่อน และเธอไม่อยากเห็นฟูริน่าต้องไร้พลังและทำได้เพียงมองดูหายนะเกิดขึ้นซ้ำอีก เธอจึงตัดสินใจเปลี่ยนฟูริน่าให้เป็นเทพเจ้าด้วยตัวเอง

โฟคาลอร์ดีใจมากที่ได้ยินเช่นนั้น แม้ว่าฟูริน่าจะมีชีวิตยืนยาวเท่ากับตัวเธอเอง แต่การได้กลายเป็นเทพเจ้าที่แท้จริงจะช่วยให้ฟูริน่าสามารถฝึกฝนเพื่อป้องกันตัวเองได้

"ขอบคุณท่านทิลอสมากค่ะ!"

"อื้ม~ ไม่เป็นไรหรอก แค่เห็นสิ่งที่เธอต้องเจอ มันทำให้ฉันนึกถึงตัวเองในอดีตน่ะ"

ในตอนนั้นเอง ฟูริน่าที่ได้ยินบทสนทนาของทั้งสองก็ตระหนักได้ว่า คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าโฟคาลอร์นั้นเป็นบุคคลที่ทรงพลังอย่างยิ่ง เป็นคนที่แม้แต่เทพแห่งน้ำเองยังต้องเรียกว่า "ท่าน" และกล่าวขอบคุณ

ผู้ที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ด้านข้างเดินเข้ามาสมทบ

นิววิลเล็ตมองไปที่โฟคาลอร์และฟูริน่าแล้วเอ่ยขึ้น "คุณฟูริน่า คุณลำบากมาตลอดห้าร้อยปีจริงๆ... ส่วนคุณโฟคาลอร์ ผมคิดว่าผมต้องการคำอธิบายจากคุณนะ"

ฟูริน่าเพียงแค่ยิ้มและตอบว่า "ไม่เป็นไรหรอกนิววิลเล็ต ตอนนี้ฉันสามารถวางมือและไปใช้ชีวิตในแบบที่ต้องการได้แล้ว..."

โฟคาลอร์ยิ้มแห้งๆ แล้วกล่าวว่า "เอ่อ... จะเล่าให้ฟังก็ได้ ฉันได้พบท่านทิลอสโดยบังเอิญน่ะ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ฉันคงตายไปจริงๆ แล้ว..."

"ในเมื่อเธอยังอยู่ งั้นฉันขอคืนโนซิส (Gnosis) ให้เธอแล้วกัน"

สเกิร์กที่ยืนอยู่ไม่ไกลพูดแทรกขึ้น "มิน่าล่ะ ฉันถึงสัมผัสได้ถึงคำสาปในตัวเธอ ที่แท้เธอก็ถือครองสิ่งที่หลงเหลือของผู้ลงมาเยือนที่สามนี่เอง ฉันแนะนำให้ทิ้งเจ้านั่นไปซะ มันเป็นสิ่งอัปมงคล"

โฟคาลอร์จึงตอบว่า "อื้ม~ งั้นปล่อยให้เป็นหน้าที่ของสเนซนาย่าเถอะ เทพน้ำแข็งกำลังรวบรวมพวกมันอยู่พอดี"

.........

ทิลอสสัมผัสได้ว่าถึงเวลาต้องกลับเข้าร่างต้นแล้ว จึงกล่าวกับทุกคน

"ได้เวลาอันสมควรแล้ว เรื่องราวที่นี่คลี่คลายแล้ว ฉันควรกลับร่างต้นเสียที"

"เอ๋~ จะกลับแล้วเหรอ? ท่านทิลอส อยู่ต่ออีกหน่อยสิคะ" โฟคาลอร์พูดเชิงหยอกล้อ

"ไม่ได้หรอก เดี๋ยวค่อยกลับมาใหม่ ร่างต้นต้องการให้ฉันกลับไปที่ดาวแห่งการทำลายล้าง... เฮ้อ... วุ่นวายจริงๆ"

"การทำลาย... ดาวแห่งการทำลายล้าง!!??" ทุกคนอุทานออกมาด้วยความตกใจ

"หื้ม? ฉันยังไม่ได้บอกพวกนายสินะว่าฉันทำอาชีพอะไร ฉันคือ 'เทพแห่งการทำลายล้าง' ประจำโลกของฉัน มีหน้าที่เชี่ยวชาญด้านการทำลายดวงดาวระดับต่ำที่ไม่มีเหตุผลให้ดำรงอยู่ และในขณะเดียวกัน ฉันก็เป็นผู้ปกครองจักรวาลของฉันด้วย"

ทุกคนประหลาดใจจนพูดไม่ออก ได้แต่อุทานในใจว่า: สุดยอดไปเลย!

"ไม่นึกเลยว่าท่านทิลอสจะแข็งแกร่งขนาดนี้..."

"คุณทิลอส พอจะบอกรายละเอียดเกี่ยวกับโลกของคุณได้ไหมครับ?"

"นั่นสินะ ความห่างชั้นระหว่างพวกเรามันมหาศาลจริงๆ"

"ทำไมถึงพูดเรื่องทำลายดวงดาวได้หน้าตาเฉยแบบนั้นล่ะ? นี่ไม่สนใจชีวิตคนอื่นเลยหรือไง?"

.........

"อ่า~ ทีละเรื่องนะ อย่างแรก คนในโลกของฉันจำนวนมากมีพลังต่อสู้ระดับทำลายดวงดาวได้; อย่างที่สอง ระดับของกฎในโลกฉันสูงกว่าของพวกนาย เดิมทีโลกของฉันมีแค่สิบสองจักรวาล จนกระทั่งจักรวาลที่ 13 ปรากฏขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ และฉันก็เพิ่งได้รับการแต่งตั้งเป็นเทพแห่งการทำลายล้างประจำจักรวาลที่ 13 ส่วนจักรวาลที่ 13 นั้นเป็นจักรวาลที่ฉันดูแลและมีความเชื่อมโยงบางอย่างกับฉัน คนที่ควบคุมสิบสองจักรวาลแรกเรียกว่า 'เซ็นโอ' แต่ฉันเป็นข้อยกเว้น มีแค่ฉันที่ควบคุมจักรวาลที่ 13 ได้ ดังนั้นเซ็นโอเป็นเพียงแค่ชื่อตำแหน่ง ในความเป็นจริงฉันคือผู้คุมอำนาจ...; อย่างที่สาม อย่างที่บอกไป ฉันทำลายเฉพาะดวงดาวที่ไม่จำเป็นต้องมีอยู่ เพื่อป้องกันการกำเนิดของคนชั่ว ส่วนที่บอกว่าฉันไม่สนชีวิตคนอื่นนั่นไร้สาระ คนที่ไม่จำเป็นต้องมีอยู่ก็ไม่จำเป็นต้องมีชีวิต นี่ก็เพื่อสมดุลของจักรวาล อ้อ อีกอย่าง เทพแห่งการทำลายล้างแต่ละองค์จะมี 'ไคโอชิน (เทพผู้สร้าง)' คู่กัน พวกเขารับผิดชอบด้านการสร้างสรรค์ เพื่อเพิ่มความเป็นไปได้ในจักรวาลและรักษาสมดุล แต่ฉันเป็นข้อยกเว้น ฉันเป็นทั้งสองอย่าง ฉันสามารถทั้งทำลายและสร้าง..."

หลังจากสาธยายเรื่องตัวเองตั้งนาน ปากฉันเริ่มจะเมื่อยแล้วสิ...

ในขณะเดียวกัน คนอื่นๆ กำลังประมวลข้อมูลที่ทิลอสเล่า พวกเขารู้สึกทึ่งกับโลกอีกใบ แต่ที่น่าตระหนกยิ่งกว่าคือตัวทิลอสเอง เพราะเธอกลายเป็นตัวตนที่พิเศษเพียงหนึ่งเดียวในโลกของเธอ...

"ฟู่ว~ เอาล่ะ พวกนายค่อยๆ ทำความเข้าใจไปนะ ฉันต้องไปแล้ว อ้อ จริงสิ สเกิร์ก โชคดีนะ! ฟูริน่า ตอนนี้เธอเป็นอิสระแล้ว ใช้ชีวิตให้สนุกนะ!... แล้วเจอกันใหม่ โฟคาลอร์"

พูดจบ ทิลอสก็เปิดประตูมิติและเดินเข้าไปต่อหน้าทุกคน จนกระทั่งประตูมิตอปิดลง ทุกคนถึงเพิ่งได้สติ

"ฮู้ว~ เธอ... เป็นคนที่ลึกลับจริงๆ ไม่สิ เป็นเทพเจ้าสินะ" ไพมอนอุทานออกมาเบาๆ

นิววิลเล็ต: "อื้ม~ นั่นสิครับ ผมสัมผัสได้ว่าเธอเป็นเทพธิดาที่ใจดีมาก..."

"เดี๋ยวเธอก็มาอีก... ตอนนี้เรามาจัดการปัญหาที่คำทำนายทิ้งไว้กันก่อนเถอะ" โฟคาลอร์กล่าวกับทุกคน

สเกิร์ก: "โทษที ฉันต้องกลับแล้วเหมือนกัน ฉันต้องไปจัดการสิ่งที่สัตว์เลี้ยงของอาจารย์ทิ้งไว้ ลาก่อนทุกคน"

ว่าแล้วสเกิร์กก็เปิดประตูมิติและหายเข้าไปข้างใน...

ในขณะนั้น โฟคาลอร์มองไปยังนครฟอนเทนและพึมพำกับตัวเอง "คำทำนาย... จบลงแล้ว อนาคตจะต้องดีขึ้นกว่าเดิม..."