บทที่ 6 ปักหลักบนดาวโลกและการจากลาที่ไม่คาดฝัน

หลังจากหวนรำลึกถึงความหลังกันพอสมควร ทั้งสามคนก็เริ่มปรึกษาหารือเกี่ยวกับอนาคต

"ท่านแม่ ลุงกริส เราไปตั้งรกรากที่ 'ดาวโลก' กันเถอะคะ! หนูเคยได้ยิน 'นักเดินทาง' เล่าให้ฟังว่าที่นั่นเป็นดาวเคราะห์ที่สวยงามมาก" ทิลอสเอ่ยขึ้นหลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

ทีน่ามีสีหน้าฉงนเล็กน้อยเพราะนางไม่เคยได้ยินชื่อดาวดวงนี้มาก่อน จึงหันไปส่งสายตาเป็นเชิงถามแก่กริส

กริสรีบอธิบาย "ดาวโลกเป็นดาวเคราะห์ที่มีระดับค่าพลังต่อสู้ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ที่นั่นแทบไม่มีอันตรายใดๆ ถือเป็นสถานที่ที่เหมาะสมแก่การอยู่อาศัยขอรับ"

ทีน่าไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะมองใบหน้าจิ้มลิ้มของทิลอสแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม "ถ้าอย่างนั้นเราก็ไปที่นั่นกันเถอะ ชีวิตที่นี่มันจืดชืดเกินไป อีกอย่างการอุดอู้อยู่แต่ในสภาพแวดล้อมเดิมๆ นานเกินไปคงไม่ดีต่อลอสแน่ๆ ถือเป็นโอกาสดีที่ลอสจะได้เปิดหูเปิดตาชมทิวทัศน์สวยๆ ด้วย"

...

ทั้งสามออกเดินทางมุ่งหน้าสู่ดาวโลกด้วยยานอวกาศของกริส

...

ทันทีที่แตะพื้นโลก ทิลอสกวาดตามองรอบกายด้วยความตื่นเต้น "ในที่สุดก็ถึงแล้ว! สวยงามอย่างที่เขาว่าจริงๆ ด้วยใช่ไหมคะท่านแม่?"

"ใช่จ้ะ งั้นเราตกลงปักหลักกันที่นี่เลยนะ" ทีน่าเองก็มีความสุขมากเช่นกัน เพราะทิวทัศน์ที่งดงามย่อมทำให้จิตใจเบิกบานเสมอ

ทิลอสหันไปมองกริสที่เดินรั้งท้ายอยู่ "ลุงกริส มาอยู่ด้วยกันที่นี่เถอะนะ"

สีหน้าของกริสหมองลงเล็กน้อย "กระหม่อมต้องขออภัยจริงๆ พะยะค่ะองค์หญิงน้อย กระหม่อมคงอยู่ด้วยไม่ได้ กระหม่อมจำต้องกลับไปยัง 'ดาวเบจิต้า' เพราะคนชั่วที่ปลงพระชนม์ 'อดีตราชา' ยังคงลอยนวลอยู่ที่นั่น กระหม่อมต้องไปล้างแค้นให้พระองค์!" น้ำเสียงของกริสสั่นเครือด้วยความคับแค้น

ทีน่ารีบเอ่ยห้ามด้วยความเป็นห่วง "กริส พอได้แล้ว! ใช้ชีวิตของเจ้าให้ดีเถอะ อย่ากลับไปแก้แค้นเลย เราอุตส่าห์ได้กลับมาเจอกันแล้วนะ เจ้าจะไปไม่ได้นะ!"

"กระหม่อมขออภัยพะยะค่ะ แต่องค์ราชาทรงมีพระคุณต่อกระหม่อมมาก ถ้าไม่ได้พระองค์ช่วยเหลือ กระหม่อมคงไม่มีวันนี้ กระหม่อมสัญญาว่าจะไม่เอาชีวิตไปทิ้ง เมื่อจัดการธุระเสร็จจะรีบติดต่อกลับมา ที่นั่นยังมีสหายเก่าของกระหม่อมที่อยากพบพระองค์อยู่ แต่เพื่อความปลอดภัยของพระองค์และองค์หญิงน้อย ได้โปรดใช้ชีวิตอยู่ที่ดาวดวงนี้อย่างมีความสุขเถิด..." กริสกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเด็ดเดี่ยว

ทีน่ากลั้นน้ำตาไม่อยู่ นางรู้ดีว่าเมื่อกริสตัดสินใจแล้วคงไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนใจเขาได้ นางจึงจำยอมพยักหน้าตกลง

ในขณะเดียวกัน ทิลอสกำลังสื่อสารกับระบบภายในจิตใจ

'ระบบ มีเครื่องมือสื่อสารที่สามารถวิดีโอคอลคุยกันแบบเห็นหน้าได้ไหม?'

【มี แต่ต้องใช้แต้มแลกเครื่องละ 1,000 แต้ม】

แต้มคงเหลือ: 10,086

'แลกมา 3 เครื่อง'

【ติ๊ง! แลกเปลี่ยนสำเร็จ แต้มคงเหลือ: 7,086】

ทิลอสทำทีเป็นล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อเพื่อไม่ให้ผิดสังเกต แล้วหยิบเครื่องมือสื่อสารออกมาส่งให้กริสหนึ่งเครื่อง

"ลุงกริส รับนี่ไว้สิคะ จะได้เอาไว้ติดต่อพวกเรา แถมยังคุยแบบเห็นหน้าได้ด้วยนะ! นี่เป็นของขวัญที่นักเดินทางให้หนูมา" ทิลอสกล่าวด้วยน้ำเสียงสดใส

ทีน่าไม่ได้รู้สึกแปลกใจแต่อย่างใด เพราะทิลอสมักจะมีของเล่นแปลกๆ มาอวดเสมอ นางจึงเข้าใจว่าเป็นของที่นักเดินทางมอบให้

กริสรับไว้ด้วยความซาบซึ้ง "ขอบพระทัยพะยะค่ะองค์หญิงน้อย ไม่ต้องห่วง ถ้ามีเวลาเมื่อไหร่กระหม่อมจะรีบมาเยี่ยมทันที!"

จากนั้นเขาก็หันไปทางทีน่า "ฝ่าบาท... ถ้าอย่างนั้นกระหม่อมทูลลา ขอให้พระองค์และองค์หญิงน้อยรักษาพระวรกายด้วย"

ทีน่าถอนหายใจยาวก่อนจะพยักหน้า "ในเมื่อแก้ไขอะไรไม่ได้ ก็ปล่อยให้เป็นไปตามโชคชะตาเถิด... รักษาชีวิตให้รอดกลับมานะ"

แววตาของทีน่าฉายแววเศร้าสร้อย ทิลอสเอื้อมมือไปกุมมือมารดาไว้ ทั้งสองแม่ลูกยืนมองกริสที่ค่อยๆ ขับยานอวกาศทะยานขึ้นฟ้าจนลับสายตาไป

...

สองปีผ่านไปไวเหมือนโกหก

ในช่วงเวลานี้ ทิลอสมักจะออกไปสำรวจโลกกว้างและฝึกฝนวิชาต่างๆ จนได้รับรางวัลจากระบบมากมาย

สถานะตัวละคร:

ชื่อ: ทิลอส

พลังต่อสู้: 800,000

แต้ม: 10,026♦

สายเลือด: ซูเปอร์ไซย่าในตำนาน, เชื้อพระวงศ์ไซย่าแท้จริง

สกิล: 《คาถาแยกเงาพันร่าง》, 《เคลื่อนย้ายพริบตา》, 《ปลดปล่อยศักยภาพ》;

【วิชาที่ทีน่าสอน】: 《เหาะเหินเดินอากาศ》, 《รวบรวมคิ》, 《กระสุนพลัง》, 《เคลื่อนที่ความเร็วสูง》, 《พลังคลื่นเต่า》...

อำนาจที่เชี่ยวชาญ: 《กฎแห่งเวลา (ถูกผนึก)》, 《กฎแห่งมิติ (ถูกผนึก)》, 《พลังมังกร (ถูกผนึก - สร้างดราก้อนบอลได้)》

ไอเทม: 《โอสถชำระไขกระดูก》 100 เม็ด, 《ชุดชั้นในลูกไม้ทำความสะอาดตัวเองถาวร》 10 ชุด♦, 《ยานอวกาศรุ่นบลูม่า》, 《สเกาท์เตอร์วัดพลังรุ่นซูเปอร์ (วัดค่าได้ต่ำกว่า 100 ล้าน)》, 《รองเท้าแตะคงกระพัน》 5 คู่♦, 《สร้อยคอพิทักษ์ภัย (หลบหลีกความเสียหายถึงตายได้ 10 ครั้ง)》, 《ชุดฝึกถ่วงน้ำหนัก (ปรับระดับได้)》, 《เครื่องมือสื่อสาร (ให้ทีน่าไป 1 เครื่อง)》, 《ชุดต่อสู้ซ่อมแซมตัวเอง》 2 ชุด, 《บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปตราหมีน้อย》 100 ซอง♦, 《ดราก้อนเรดาร์》...

ทิลอสจะเข้าไปฝึกฝนใน 《หอคอยฝึกตน》 ทุกวัน เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับอนาคตที่ไม่อาจล่วงรู้

วันหนึ่ง หลังจากเสร็จสิ้นการฝึก นางกำลังเดินหิ้วปลาที่จับมาจากแม่น้ำกลับบ้านอย่างอารมณ์ดี

"อ่า... วันเวลาที่สงบสุขแบบนี้มันดีจริงๆ หวังว่าทุกอย่างจะราบรื่นแบบนี้ตลอดไปนะ" ทิลอสพึมพำกับตัวเอง

ตูม!!!

ทันใดนั้น เสียงระเบิดกัมปนาทก็ดังสนั่นหวั่นไหวมาจากทิศทางบ้านของทิลอส นางรีบเร่งพลังเหาะกลับไปทันที แต่ทว่า... นางมาช้าไปเพียงก้าวเดียว ภาพที่ปรากฏแก่สายตามีเพียงเศษซากปรักหักพังและคราบเลือดที่สาดกระเซ็นไปทั่วห้อง ไร้ซึ่งเงาของทีน่า

หัวใจของทิลอสเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว นางตะโกนก้อง "ท่านแม่! ท่านแม่จ๋า อยู่ที่ไหน!?" แต่เสียงตอบรับมีเพียงความเงียบงันและเสียงสัตว์ป่าที่แตกตื่น ทิลอสยืนมองซากปรักหักพังอย่างสิ้นหวัง

ฉับพลันนางนึกขึ้นได้ จึงรีบคว้าเครื่องมือสื่อสารออกมา แต่ทว่า... ไร้ซึ่งสัญญาณตอบรับจากปลายสาย

...

หลังจากทิลอสตั้งสติได้ นางพยายามพลิกแผ่นดินหาทีน่าและตามหาดราก้อนบอล แต่ผลลัพธ์คือความว่างเปล่า ไม่พบร่องรอยของทีน่าเลยแม้แต่น้อย ถึงกระนั้น นางก็ยังเชื่อมั่นอย่างแรงกล้าว่าทีน่ายังมีชีวิตอยู่

ในเวลาต่อมา ทิลอสตัดสินใจนำยานอวกาศออกเดินทางสู่ห้วงอวกาศเพียงลำพัง โดยเลือกที่จะปิดบังข่าวการหายตัวไปของทีน่าไม่ให้กริสรับรู้ เพราะไม่อยากให้เขาต้องเป็นกังวล (อีกนัยหนึ่งคือ นางต้องการฉายเดี่ยวเพื่อใช้สูตรโกงของตัวเองได้อย่างเต็มที่)

ระหว่างการเดินทางรอนแรม นางได้เรียนรู้วิชามากมาย และสามารถปลุกพลัง 《ซูเปอร์ไซย่า》 ให้ตื่นขึ้นได้ท่ามกลางวิกฤตหลายครั้ง... (ตลอดการเดินทาง ระบบและทิลอสได้พูดคุยโต้ตอบกันทุกวันเพื่อคลายเหงา)

ขณะที่ทิลอสกำลังล่องลอยอยู่ในอวกาศอันเวิ้งว้าง จู่ๆ 《ประตูอากาชา》 ก็ปรากฏขึ้น พลังงานมหาศาลของมันฉีกกระชากยานอวกาศจนแหลกละเอียดในพริบตา

เคราะห์ดีที่ทิลอสสวมใส่ 《สร้อยคอพิทักษ์ภัย》 เอาไว้ ภายในห้วงมิติอากาชา ร่างของทิลอสหมดสติไป แต่กลับมีพลังงานที่มองไม่เห็นคอยโอบอุ้มและปกป้องนางไว้ ใช่แล้ว... พลังงานนั้นคือ 'ระบบ' นั่นเอง ระบบได้ทิ้งข้อมูลพลังงานบางส่วนไว้ในสร้อยคอ และเมื่อมั่นใจว่าทิลอสปลอดภัยแล้ว มันจึงเข้าสู่โหมดจำศีล

...