บทที่ 25 - ภารกิจสำเร็จ ไป๋จื่อซีทำตามสัญญา!
บทที่ 25 - ภารกิจสำเร็จ ไป๋จื่อซีทำตามสัญญา!
บทที่ 25 - ภารกิจสำเร็จ ไป๋จื่อซีทำตามสัญญา!
ตึง!
เสียงระเบิดดังสนั่น!
หัวพยัคฆ์เพลิงชาดกระแทกพื้น!
จมมิดลงไป!
พื้นดินยุบตัวลงเป็นหลุมขนาดใหญ่!
ไป๋จื่อซี: “...”
โหดเหี้ยม!
โหดเหี้ยมเกินไปแล้ว!
เธอมองเย่ยวินอี้!
ตอนนี้ราวกับเธอกำลังมองทีเร็กซ์ในร่างมนุษย์!
มันน่ากลัวเกินไปแล้ว!
อ๊ากกก!
ทางด้านเย่ยวินอี้กระโดดลงไปในหลุม จับหูพยัคฆ์เพลิงชาด แล้วลากมันขึ้นมาจากหลุม!
สภาพพยัคฆ์เพลิงชาดตอนนี้ มึนงงตาลายไปหมด
แค่ทีเดียว!
มันก็รู้ซึ้งแล้วว่า ความห่างชั้นระหว่างมันกับมนุษย์ผู้นี้ ราวกับหุบเหวลึกที่ไม่มีวันข้ามผ่านได้!
ตอนนี้มันถูกลากถูลู่ถูกัง ก็ไม่กล้าขยับตัวแม้แต่นิดเดียว
ถึงแม้โดนดึงหูจะเจ็บโคตรๆ ก็เถอะ!
เย่ยวินอี้มองดูเจ้าเสือที่สงบเสงี่ยมเจียมตัวแล้ว ก็หยิบขวานศึกออกมา
เห็นขวาน พยัคฆ์เพลิงชาดก็ตัวสั่นงันงก!
มัน... จะตายแล้วเหรอ?
แต่แล้ว เย่ยวินอี้ก็ล้มเลิกความคิด!
เพราะตอนนี้แกนผลึกระดับทองขั้นต้นไม่ได้มีประโยชน์กับเขามากขนาดนั้น
สู้เก็บไว้เป็นสัตว์เลี้ยงตัวเบิ้มๆ ดีกว่า
เพราะเขามียาควบคุมสัตว์อสูรระดับเทพอยู่แล้ว
เขาพลิกฝ่ามือ เรียกยาออกมา
จากนั้นก็ง้างปากอันมหึมาของพยัคฆ์เพลิงชาด
แล้วโยนยาเข้าไป!
ขั้นตอนนี้ แม้พยัคฆ์เพลิงชาดจะไม่รู้ว่าเย่ยวินอี้ให้กินอะไร แต่ก็ไม่กล้าขัดขืนแม้แต่น้อย
ตลกน่า
ขัดขืน?
อยากตายรึไง!
จากนั้น
สายตาที่พยัคฆ์เพลิงชาดมองเย่ยวินอี้ ก็เปลี่ยนจากความหวาดกลัว เป็นความศรัทธาภักดี
มันลุกขึ้นยืน
แต่ก็ยังเซไปเซมาเล็กน้อยเพราะความมึน
ไป๋จื่อซีรีบวิ่งเข้ามา
มองเย่ยวินอี้ตาค้าง “นะ... นายไม่ใช่ระดับเงินขั้นปลายเหรอ?”
ตอนพูดประโยคนี้ ตัวเธอสั่นเทิ้มไปหมด
พลังขนาดนี้!
ฝีมือขนาดนี้!
อย่างต่ำๆ ก็ต้องระดับทองขั้นกลาง!
น่ากลัว!
หมอนี่ ถึงกับไปถึงระดับทองขั้นกลางแล้ว!
สัตว์ประหลาดชัดๆ!
“ฉันบอกตอนไหนว่าฉันอยู่ระดับเงินขั้นปลาย?” เย่ยวินอี้ถามกลับ แล้วหันไปหยิบแก้วมังกรกลายพันธุ์ออกมาจากมิติระบบ
แล้วโยนให้ไป๋จื่อซี!
“เอ้า เอาไป ภารกิจเสร็จสิ้น”
ไป๋จื่อซีรับแก้วมังกรมา มองดูมัน นี่คือยาช่วยชีวิตน้องสาวเธอ!
“ขอบคุณนะ!” ไป๋จื่อซีมองเย่ยวินอี้ กล่าวขอบคุณจากใจจริง
เย่ยวินอี้กระโดดขึ้นไปนั่งบนหลังพยัคฆ์เพลิงชาด
ต้องยอมรับว่า นั่งบนหลังเจ้าเสือตัวนี้ มันสบายและเท่กว่าเสือดาวไล่ลมเยอะ!
ก็นะ ตัวหนึ่งระดับทอง ตัวหนึ่งระดับทองแดง ห่างกันราวฟ้ากับเหว
“นายไม่ฆ่ามันเหรอ?” ไป๋จื่อซียืนมองจากด้านล่าง ถามด้วยความสงสัย
“ฆ่า?” เย่ยวินอี้ลูบหัวพยัคฆ์เพลิงชาด “เธอดูสายตามันสิ ออกจะใสซื่อบริสุทธิ์ ฆ่าลงเหรอ?”
ทันใดนั้น พยัคฆ์เพลิงชาดก็หันขวับ จ้องเขม็งไปที่ไป๋จื่อซี
ในแววตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและจิตสังหาร!
เหมือนไม่พอใจที่ไป๋จื่อซียุยงให้เย่ยวินอี้ฆ่ามัน!
ไป๋จื่อซี: “...”
ใสซื่อบริสุทธิ์?!
นายเรียกสิ่งนี้ว่าใสซื่อเรอะ?
ฮะ?
ไม่มีความใสซื่อเลยสักนิด!
แต่ก็นะ ยังไงซะมันก็เป็นสิทธิ์ของเย่ยวินอี้
โลกนี้ ผู้แข็งแกร่งคือกฎ
“ขึ้นมาสิ กลับกัน”
เย่ยวินอี้กวักมือเรียก
ไป๋จื่อซีพยักหน้า กอดแก้วมังกรไว้แน่น แล้วกระโดดขึ้นไปบนหลังพยัคฆ์เพลิงชาด
นั่งลงข้างหน้าเย่ยวินอี้
วินาทีถัดมา เธอก็รู้สึกถึงวงแขนที่โอบรอบเอวเธอ
ทำเอาร่างกายเธอสั่นสะท้าน!
เธอไม่เคยมีแฟน ไม่เคยถูกผู้ชายสัมผัสมาก่อน ตอนนี้รู้สึกซาบซ่านไปทั้งตัว!
เผลอหลุดปากออกไป “นายทำอะไรน่ะ!”
“ทำไม? ไม่ให้จับ? ตอนนี้ฉันทำภารกิจสำเร็จแล้วนะ” เย่ยวินอี้หยุดไปนิดนึง แต่มือกลับกระชับแน่นขึ้น เหมือนกำลังสัมผัสความคอดกิ่วของเอวบางๆ นั้น “เธอคิดจะเบี้ยวเหรอ?”
เจอประโยคนี้ ไป๋จื่อซีก็พูดไม่ออก เธอจำสัญญาได้แม่น
หน้าแดงก่ำ ผ่านไปครู่หนึ่ง ถึงได้อ้อมแอ้มตอบ “...ให้จับก็ได้ แต่นาย... อย่าจับมั่วซั่วสิ”
“วางใจได้เลย!”
เย่ยวินอี้พูดจบ ก็หนีบขา สั่งให้พยัคฆ์เพลิงชาดมุ่งหน้ากลับป้อมปราการเนบิวลา
แต่ทว่า ผ่านไปสักพัก ในป่าก็มีเสียงร้องเบาๆ ของไป๋จื่อซีดังขึ้น “บอกแล้วไง ว่าอย่าขยับมั่วซั่วน่ะ!”
จากนั้น ก็ตามมาด้วยเสียง ตบ! ดังเพี้ยะ!
สักพักใหญ่
ที่หน้าป้อมปราการเนบิวลา เย่ยวินอี้กอดไป๋จื่อซีอยู่
ตอนนี้ใบหน้าของไป๋จื่อซีแดงระเรื่อ
เธอรู้สึกเจ็บจี๊ดๆ ที่ก้น!
ไอ้บบ้านี่!
เมื่อกี้เธอแค่ดุเขาไปคำเดียว แค่คำเดียวเองนะ!
หมอนี่ถึงกับตีเธอซะแรงเลย!
รู้จักคำว่าทะนุถนอมบุปผาบ้างไหมฮะ!
เข้าใจบ้างไหม!
เธออยากจะเอาคืน
แต่ตอนนี้ ถึงเธอจะเป็นระดับเงินขั้นปลาย เป็นเจ้าเมืองผู้ยิ่งใหญ่!
แต่อยู่ต่อหน้าเย่ยวินอี้ ก็เหมือนลูกไก่ในกำมือ!
จะบีบก็ตาย จะคลายก็รอด!
ในขณะนั้น
ที่หน้าประตูเมืองป้อมปราการเนบิวลา
ผู้มีพลังพิเศษจำนวนมากกำลังรวมตัวกัน!
สีหน้าเคร่งเครียด มองไปยังทิศทางไกลๆ!
“นั่น... พยัคฆ์เพลิงชาดจริงๆ ด้วย!”
“นึกไม่ถึงเลยว่า จะมีสัตว์อสูรระดับนี้โผล่มา!”
“เพิ่งจะรอดจากคลื่นสัตว์อสูรมาหยกๆ ตอนนี้ดันมีตัวเป้งมาอีก!”
“ป้อมปราการเนบิวลาของพวกเรา... วันนี้จะแตกแล้วเหรอ?!”
เสียงสิ้นหวังดังระงม ผู้มีพลังพิเศษคนหนึ่งหันขวับไปตวาด
“อย่าพูดจาอัปมงคล! พวกเราต้องกันได้แน่ คลื่นสัตว์อสูรเรายังผ่านมาได้เลย!”
“แต่ว่า... คลื่นสัตว์อสูรนั่นมันเพราะมีท่านเจ้าเมืองกับท่านเย่นะ ตอนนี้พวกเขาไม่อยู่ในป้อมปราการ”
“นี่มันสัตว์อสูรระดับทองขั้นต้น พวกเราไปสู้มัน ก็เหมือนฝูงมดสู้กับช้าง ไม่คณามือมันหรอก!”
“แล้วจะทำยังไงดี?”
คำพูดเหล่านั้นทำเอาความฮึกเหิมมอดดับลงทันที!
ใช่สิ ตอนนี้ไป๋จื่อซีกับเย่ยวินอี้ไม่อยู่
ลำพังพวกเขา ไปสู้กับสัตว์อสูรระดับทอง ก็เหมือนเอาไม้ซีกไปงัดไม้ซุง!
แต่ จะทำยังไงได้!
“ก็ต้องสู้ตายโว้ย!”
“เป็นตายร้ายดี ยังไงก็หนีไม่พ้น!”
“ใช่! ตามหลักพวกเราน่าจะตายไปตั้งแต่คลื่นสัตว์อสูรแล้ว ตอนนี้ได้อยู่ต่อมาอีกหลายวัน ก็กำไรแล้ว ไม่ขาดทุน!”
ทุกคนแสดงสีหน้ายอมตายถวายหัว
วินาทีต่อมา!
เอ๊ะ?!
หือ?
ไม่ใช่นี่หว่า!
บนหลังพยัคฆ์เพลิงชาดนั่น... มีคน?!
ทุกคนที่กำลังเตรียมอาวุธจะบวก พอเห็นพยัคฆ์เพลิงชาดเข้ามาใกล้ ก็ชะงักกึก
นี่มัน... เกิดอะไรขึ้น?
“นั่นท่านเย่! กับท่านเจ้าเมือง!”
ใครคนหนึ่งตะโกนขึ้น!
คนอื่นๆ เพ่งมอง หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น!
จริงด้วย!
ท่านเย่กับท่านเจ้าเมืองจริงๆ ด้วย!
แต่ว่า นี่มันเรื่องอะไรกัน?
นั่นมัน... พาหนะของพวกเขาเหรอ?!
แล้วก็... ท่าทางของทั้งสองคนนั่นมันยังไง?
มือของท่านเย่... ทำไมไปโอบเอวท่านเจ้าเมืองแบบนั้นล่ะ?
ฮะ?
ทุกคนมองภาพตรงหน้า สมองประมวลผลไม่ทัน!
ท่ามกลางสายตาประชาชี เย่ยวินอี้กอดไป๋จื่อซีอย่างเปิดเผย นั่งโยกเยกอยู่บนหลังพยัคฆ์เพลิงชาด เข้ามาใกล้เรื่อยๆ
ไป๋จื่อซีเห็นสายตาของทุกคน หน้าก็แดงแปร๊ด จ้องกลับไป
สายตานั้นเหมือนจะบอกว่า
มองอะไรนักหนายะ!
ไม่เคยเห็นคนสวยรึไง?!
(จบแล้ว)