บทที่ 19 - ไปบ้านผมให้หมด!
บทที่ 19 - ไปบ้านผมให้หมด!
บทที่ 19 - ไปบ้านผมให้หมด!
ในขณะที่ทุกคนกำลังถกเถียงกันอยู่นั้น
เสียงแหวกอากาศก็ดังมาจากที่ไกลๆ
ทุกคนหันขวับไปมอง!
เห็นเย่ยวินอี้ขี่เสือดาวไล่ลม พุ่งทะยานตรงมาด้วยความเร็วสูง!
เย่ยวินอี้อยู่บนหลังเสือดาวไล่ลม สองขาหนีบลำตัวเสือ มือหนึ่งกุมบังเหียน ราวกับแม่ทัพใหญ่ในสมัยโบราณ ช่างดูองอาจน่าเกรงขามเหลือเกิน!
“ท่านเย่!”
เหล่าจางตะโกนขึ้นมา เด็กสาวข้างกายก็เงยหน้ามองเย่ยวินอี้
วินาทีนั้น ดวงตาของเด็กสาวก็เบิกกว้าง แทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง!
หนุ่มขนาดนี้เลย?!
แถมยังสูงใหญ่หล่อเหลาอีกต่างหาก!
คนบางคน เดิมทีก็หล่ออยู่แล้ว!
พอยิ่งมาขี่อยู่บนหลังสัตว์อสูรตัวมหึมาแบบนี้ ก็ยิ่งดูสง่างามสมชายชาตรีเข้าไปใหญ่!
ดวงตาของเด็กสาวเหมือนจะมีประกายวิบวับออกมาทันที
ใจเต้นตึกตัก!
เด็กสาวคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างๆ พอเห็นเย่ยวินอี้ ก็มีอาการไม่ต่างกัน
ใบหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
สายตานั้นก็เริ่มทอดหวาน แอบชำเลืองมองเย่ยวินอี้อย่างเขินอาย!
ไม่รู้ว่าในใจกำลังจินตนาการไปถึงไหนต่อไหน
ข้างๆ นั้น เฒ่าโจวมองดูสีหน้าลูกสาวตัวเอง ก็กระซิบเสียงเบา “เป็นไงล่ะลูกรัก พ่อไม่ได้โกหกใช่ไหม? ท่านเย่รูปงามสมคำร่ำลือไหมล่ะ? แถมลูกอย่ามองแค่ภายนอกนะ เขายังเป็นผู้มีพลังพิเศษที่แข็งแกร่งมากอีกด้วย!
เอาเป็นว่าลูกจินตนาการไม่ถูกหรอกว่าท่านเย่นั้นดุดันแค่ไหน!”
เด็กสาวข้างกายพยักหน้ารับ
เดิมทีเธอคิดว่าคนที่มีพลังแข็งแกร่งขนาดนั้น คงจะเป็นพวกชายฉกรรจ์หน้าตาเถื่อนๆ
แต่ไม่คิดเลยว่าจะเป็นแบบนี้!
ตอนแรกเธอก็แอบต่อต้านที่พ่อจะจับคู่ให้แบบคลุมถุงชน ส่งเธอมาให้ใครก็ไม่รู้
แต่พอได้เห็นเย่ยวินอี้ ความต่อต้านในใจก็มลายหายไปสิ้น
เย่ยวินอี้ที่นั่งอยู่บนหลังเสือดาวไล่ลม ก็มองเห็นกองภูเขาซากสัตว์อสูร
พระเจ้าช่วย
ถ้าขนกลับไปหมดนี่!
เจ้าดำคงดีใจจนตัวลอยแน่?
เขามองไปรอบๆ
ก็เห็นผู้มีพลังพิเศษกลุ่มหนึ่งกับลูกสาวของพวกเขายืนอยู่
นี่มันหมายความว่าไง?
ทำไมถึงพาครอบครัวมาด้วย?
เมื่อเย่ยวินอี้เข้ามาใกล้
เหล่าจางเป็นคนแรกที่จูงลูกสาวเดินเข้าไปหา
“ท่านเย่!” เหล่าจางเดินเข้ามา ใบหน้ายิ้มแป้น “นี่คือลูกสาวของผม แกได้ยินเรื่องราววีรกรรมของท่านเย่ที่ผมเล่าให้ฟัง ก็เกิดความเลื่อมใสศรัทธาเป็นอย่างมาก ถ้ามีวาสนา แกก็อยากจะขอติดตามรับใช้ท่านครับ!”
พูดออกมาตรงๆ ไม่มีอ้อมค้อม
สิ้นประโยค เด็กสาวข้างกายเหล่าจางก็ก้มหน้างุดด้วยความขัดเขิน เม้มริมฝีปากเบาๆ
ใบหน้าแดงซ่านยิ่งกว่าเดิม
ผู้มีพลังพิเศษคนอื่นๆ เห็นสถานการณ์แบบนี้ ก็จ้องเหล่าจางตาเป็นมัน
ไอ้หมอนี่
มือไวชะมัด!
บ้าเอ๊ย!
ทันใดนั้น ยังไม่ทันที่เย่ยวินอี้จะเอ่ยปาก
พวกเขาก็รีบพาลูกสาวตัวเองเดินเข้าไปหาทันที!
“ท่านเย่! นี่ลูกสาวผมครับ! แกก็ชื่นชมท่านเหมือนกัน!”
“ท่านเย่! ลูกสาวผมได้ยินวีรกรรมของท่าน ก็ร้องห่มร้องไห้อยากจะมาปรนนิบัติรับใช้ท่านให้ได้!”
“ยังมีลูกสาวผมอีกคน เฮ้อ ผมก็จนปัญญา ลูกสาวโตแล้วรั้งไม่อยู่! หวังว่าท่านเย่จะเมตตา!”
ประโยคเชิญชวนดังเซ็งแซ่ สถานการณ์ชุลมุนวุ่นวายไปหมด!
ผู้มีพลังพิเศษคนอื่นๆ ที่อยู่ไกลออกไปเห็นภาพนี้
ก็ได้แต่ถอนหายใจ!
ไอ้พวกจิ้งจอกเฒ่าพวกนี้ เจ้าเล่ห์จริงๆ!
และก็อดอิจฉาเย่ยวินอี้ไม่ได้
สาวน้อยวัยสิบแปดสิบเก้าตั้งมากมายขนาดนี้
จุ๊ๆ!
แถมยังเป็นดอกไม้แรกแย้ม ที่ยังไม่เคยผ่านมือชายใด!
เย่ยวินอี้ฟังคำพูดของพวกเขา ก็เข้าใจเจตนาทันที
เขามองดูท่าทางของเด็กสาวเหล่านั้น หัวใจก็เบิกบาน!
ใช้ได้เลยนี่หว่าพวกนี้!
สวยไม่พอ!
แถมยังเด็กอีกต่างหาก!
เขากำลังคิดอยากจะใช้ระบบเพื่ออัปเกรดความแข็งแกร่งอยู่พอดี!
นี่ไง มาเสิร์ฟถึงที่!
ถ้ากวาดเรียบหมดนี่ ของรางวัลจะไม่รับจนมือหงิกเลยเหรอ?
เย่ยวินอี้กำลังจะอ้าปากตอบรับ
แต่ไกลออกไป ก็มีร่างหนึ่งเดินตรงเข้ามา!
จากนั้นก็กระแอมไอ!
ดึงความสนใจของทุกคนไปที่นั่น!
“ท่านเจ้าเมือง!”
“เจ้าเมืองไป๋ ท่านมาแล้ว!”
“ท่านเจ้าเมือง นี่คือซากสัตว์อสูรที่พวกเราเพิ่งรวบรวมมา ทางนี้คือเนื้อ ส่วนทางนี้คือแกนผลึก!” ผู้มีพลังพิเศษคนหนึ่งพูดพลางเปิดถุงใบใหญ่ในมือให้ดู ข้างในเต็มไปด้วยแกนผลึกระดับทองแดงและระดับเงิน!
“พวกเราหารือกันแล้วว่า การที่สามารถต้านทานคลื่นสัตว์อสูรครั้งนี้ได้ ท่านกับท่านเย่มีส่วนสำคัญที่สุด ไม่อย่างนั้นพวกเราคงไม่มีชีวิตมายืนอยู่ตรงนี้ ดังนั้นพวกเราจึงอยากให้ท่านกับท่านเย่เป็นคนจัดสรรเนื้อและแกนผลึกพวกนี้ก่อน!”
สิ้นประโยค ทุกคนต่างพยักหน้าเห็นด้วย
ทางด้านเย่ยวินอี้ก็เดินเข้ามา
พิจารณาดูสักครู่!
“แกนผลึกพวกนี้ ให้แบ่งไปให้ครอบครัวของผู้มีพลังพิเศษที่เสียชีวิตจากการต้านรับสัตว์อสูรก่อน!”
“จากนั้น ที่เหลือพวกคุณก็แบ่งกันคนละเท่าๆ กัน!”
“ผมไม่ได้ต้องการแกนผลึกอะไรมาก แต่เนื้อสัตว์อสูรพวกนี้ ผมขอรับไว้ ยิ่งเยอะยิ่งดี!”
เย่ยวินอี้กล่าว
คนรอบข้างได้ยินดังนั้น สายตาที่มองเย่ยวินอี้ก็เปลี่ยนไป
ท่านเย่ถึงกับนึกถึงครอบครัวของผู้เสียชีวิตก่อนเป็นอันดับแรก!
พวกเขาต่างรู้สึกเคารพเลื่อมใสในตัวเย่ยวินอี้มากขึ้นไปอีก!
ข้างๆ กัน ไป๋จื่อซีก็พยักหน้า “เอาตามนั้นแหละ”
แต่เธอก็อดสงสัยไม่ได้ว่า เย่ยวินอี้จะเอาเนื้อสัตว์อสูรไปทำไมเยอะแยะ?
แต่เธอก็ไม่ได้ซักไซ้ เพราะครั้งนี้เธอมาหาเย่ยวินอี้ด้วยธุระสำคัญ
“คุณตามฉันมาหน่อย ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย!”
ไป๋จื่อซีหันไปพูดกับเย่ยวินอี้
“เรื่องอะไร?”
เย่ยวินอี้มองไปรอบๆ นี่มัน... เขากำลังมีธุระสำคัญนะโว้ย!
“ตามมาเดี๋ยวก็รู้เอง” ไป๋จื่อซีมองสายตาของเย่ยวินอี้ที่กวาดมองไปที่เด็กสาวพวกนั้น
ไอ้หมอนี่!
แม้จะเก่งกาจ แต่ก็ไม่น่าจะบ้ากามขนาดนี้เลยนะ!
แล้วก็ไอ้พวกผู้มีพลังพิเศษพวกนี้!
จู่ๆ ก็ยกลูกสาวให้คนอื่นง่ายๆ แบบนี้เนี่ยนะ?!
“ก็ได้”
เย่ยวินอี้ทำท่าจะเดินออกไป
วินาทีถัดมา เหล่าพ่อตาจำเป็นก็เริ่มร้อนรน
ถ้าท่านเย่ไปแล้ว เรื่องที่คุยค้างไว้จะทำยังไงต่อ?
“ท่านเย่ แล้วเรื่องที่ผมเรียนท่านไปเมื่อครู่ ท่านคิดเห็นว่ายังไงครับ?”
“ใช่ครับท่านเย่ ลูกสาวผมเลื่อมใสท่านจริงๆ ถ้าไม่สมหวัง แกคงกินไม่ได้นอนไม่หลับแน่ๆ!”
“นั่นสิครับ โบราณว่าสาวงามคู่ยอดขุนพล!”
เสียงเซ็งแซ่ดังขึ้นอีกครั้ง
ไป๋จื่อซีหันขวับกลับมา ถลึงตาใส่พวกเขา
เพียงแค่สายตาเดียว พวกเขาก็หุบปากเงียบกริบ
ดูท่า พวกเขาจะไปขัดจังหวะธุระของเจ้าเมืองเข้า จนทำให้ท่านเจ้าเมืองเริ่มมีน้ำโหแล้ว!
เย่ยวินอี้เห็นท่าทางของไป๋จื่อซี ก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเหมือนกัน
แม่มึงเอ๊ย!
นี่มันรางวัลของป๋านะโว้ย!
เธอดันมาถลึงตาไล่พวกเขาไป งั้นฉันจะเอาเธอมาแทนที่ซะเลย!
เขาหันไปยิ้มให้กลุ่มคนเหล่านั้น แล้วพูดว่า “พวกคุณทุกคนไปรอที่บ้านผมก่อน เดี๋ยวพอผมกลับไป เราค่อยคุยรายละเอียดกัน”
“ได้ๆๆ ครับ!”
“ท่านเย่! ท่านรีบไปทำธุระเถอะ! เดี๋ยวผมจะพาลูกสาวไปรอที่บ้านท่านเอง!”
“งั้นพวกเราจะรอท่านกลับมานะครับ!”
คำพูดเดียวของเย่ยวินอี้ พลิกสถานการณ์กลับมาสดใส พวกเขาต่างยิ้มแก้มปริ ให้เย่ยวินอี้รีบไปจัดการธุระ ส่วนพวกเขาก็เตรียมตัวมุ่งหน้าไปยังวิลล่าของเย่ยวินอี้ทันที!
นี่มันเรื่องมงคลใหญ่หลวงสำหรับพวกเขาเลยนะเนี่ย!
(จบแล้ว)