EP.36 : ผู้กล้าคนใหม่ล่าสุด

"————!"

ชีเอินเงยหน้าขวับมองไปข้างหน้าทันที

และในพริบตานั้น ชีเอินก็ได้เห็นเจ้าของเสียง

"สวัสดีตอนเย็น... ต้องทักแบบนี้สินะ?"

ผู้ที่เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงหยอกเย้าอันไพเราะ คือเด็กสาวคนหนึ่ง

เด็กสาวสวมชุดกระโปรงบานฟูฟ่องราวกับเจ้าหญิง เธอมีเรือนผมสีดำสนิทและดวงตาสีแดงสด กำลังนั่งแกว่งขาเล่นอยู่บนกิ่งไม้ราวกับนั่งชิงช้า ในมือถือจานขนมหวานและกำลังตักกินทีละคำอย่างสบายใจเฉิบ

ชีเอินเคยเจอเด็กสาวคนนี้มาก่อน

แถมเพิ่งจะเจอเมื่อวานนี้เองด้วย

"เธอคือ... ยัยขี้เก๊กเมื่อวานนี้?"

คำพูดนั้นหลุดออกจากปากชีเอินโดยไม่ตั้งใจ

"ขี้เก๊ก?" เด็กสาวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ "เรียกฉันว่า เลชา (Leisha) ก็ได้ย่ะ ส่วนไอ้คำว่า 'ขี้เก๊ก' เนี่ย ถึงจะไม่รู้ความหมายแน่ชัด แต่ฟังดูไม่ใช่ความหมายที่ดีเลยนะ ช่วยอย่าเรียกแบบนั้นจะได้ไหม?"

ได้ยินแบบนั้น ชีเอินก็เลิกคิ้วขึ้น

"จะดีเหรอครับ?" ชีเอินดัดเสียงล้อเลียนเหมือนที่เลชาทำเมื่อครู่ "คุณดูเหมือนจะเคยพูดไว้ว่า ไม่ใช่ใครหน้าไหนก็จะยอมบอกชื่อให้รู้ง่ายๆ นี่นา?"

"ก็จริง" เลชามองชีเอิน ความไม่พอใจบนใบหน้าหายไป แทนที่ด้วยสีหน้าขบขัน "แต่ฉันไม่อยากให้เธอกลัวจนวิ่งหนีไปเหมือนคราวก่อน ครั้งนี้ก็เลยยอมบอกชื่อให้ดีๆ ไงล่ะ"

"ถ้างั้น... โอ้ว คุณหนูเลชาผู้ยอมบอกชื่อแซ่แต่โดยดี กระผมขอถามหน่อยได้ไหมครับว่ามาทำอะไรที่นี่?" ชีเอินถามเสียงเข้ม "อย่าบอกนะว่าเป็นเรื่องบังเอิญน่ะ?"

อาจเป็นเพราะคำบ่นพึมพำของเขาเมื่อครู่ถูกคนอื่นได้ยินเข้า อารมณ์บูดบึ้งของชีเอินจึงแสดงออกมาผ่านคำพูดและท่าทีอย่างชัดเจน

เพียงแต่เลชาดูจะไม่ถือสาเลยสักนิด

"จะคิดว่าเป็นเรื่องบังเอิญก็ได้นะ" เลชาตอกกลับอย่างสบายอารมณ์ "ถ้าไม่ใช่เพราะความ 'บังเอิญ' ฉันจะได้ยินเรื่องน่าสนใจขนาดนี้เหรอ?"

ว่าแล้วเชียว ยัยนี่ได้ยินที่เขาพูดเมื่อกี้จริงๆ ด้วย

"เดิมทีฉันแค่กำลังหนีออกจากลามดริออนแล้วผ่านมาทางนี้พอดี ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอเรื่องแบบนี้เข้า" เลชาจ้องมองตรงมาที่ชีเอิน ราวกับจะมองทะลุความลับทั้งหมดของเขา "แต่ต้องขอบคุณเรื่องนั้น ที่ทำให้ฉันได้ลาภลอยแบบคาดไม่ถึง"

คำพูดนั้นยืนยันกับชีเอินอีกครั้งว่า เธอมาที่นี่เพราะเขาจริงๆ

บางที หลังจากเจอกันเมื่อวาน เธออาจจะจับตาดูเขามาตลอด จนถึงขั้นสะกดรอยตามมาถึงที่นี่

พูดง่ายๆ ก็คือ...

"สรุปคือโดนสะกดรอยตามสินะ"

ชีเอินพึมพำออกมา

เลชาไม่ได้ตอบโต้คำพูดนั้น เธอเพียงแค่ยิ้มมุมปาก และสายตาที่มองชีเอินก็ทวีความสนใจใคร่รู้มากขึ้น

"เหมือนคราวก่อนเลยนะ ครั้งนี้เธอก็พูดเรื่องน่าสนใจออกมาอีกแล้วนี่?" เลชาฉีกยิ้มกว้าง "แต่ครั้งนี้เธอพูดถูกนะ โลกใบนี้ไม่ต้องการผู้กล้าอีกต่อไปแล้ว... ผิดหวังงั้นเหรอ?"

"ผิดหวัง?" ชีเอินหรี่ตาลง แสร้งทำเป็นงุนงงทั้งที่ปากพูดความจริงจากใจ "ทำไมผมต้องผิดหวังด้วย?"

ถ้าพูดกันตามตรง ชีเอินดีใจจนเนื้อเต้นด้วยซ้ำ

ถ้าโลกนี้ไม่ต้องการผู้กล้า เขาก็โยนความรับผิดชอบบ้าบอนั่นทิ้งไปแล้วใช้ชีวิตเสวยสุขได้ตามใจชอบเลยไม่ใช่หรือไง?

เพียงแต่...

"เธอน่าจะกำลังกังวลว่าจะเข้าไปพัวพันกับแผนการชั่วร้ายอะไรสักอย่างอยู่ใช่ไหมล่ะ?" เลชาอ่านใจชีเอินได้ทะลุปรุโปร่งในพริบตา "ไม่รู้เหตุผลที่ทวยเทพอัญเชิญตัวเองมา ไม่รู้สถานการณ์ปัจจุบันระหว่างสามเผ่าพันธุ์... พูดง่ายๆ ก็คือ เธอขาดข้อมูลอย่างหนัก จนไม่รู้ว่าจะเชื่อใจใครได้บ้าง"

"ฉันพูดผิดหรือเปล่า?"

"คุณผู้กล้าคนใหม่ล่าสุด"

สิ้นเสียงของเลชา บรรยากาศรอบตัวพลันหนักอึ้งขึ้นมาทันที

ความหวังลมๆ แล้งๆ ของชีเอินพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง

เพราะทุกอย่างมันชัดเจนแล้ว

ตัวตนของเขาถูกเปิดเผยแล้ว

"จะไม่เอา ดาบศักดิ์สิทธิ์ ที่อยู่ในห่อผ้าด้านหลังนั่นออกมาหน่อยเหรอ?" เลชาพูดจายั่วยุ "ถ้าไม่ใช้ดาบศักดิ์สิทธิ์ ด้วยเลเวลแค่นั้นของเธอในตอนนี้... ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉันหรอกนะรู้ไหม?"

"คู่ต่อสู้?" ชีเอินสบตาเลชา "งั้นคุณมาที่นี่เพื่อจัดการผมเหรอ?"

"อะไรกัน?" เลชายังคงยิ้มกริ่ม "มันแปลกเหรอ?"

"แปลกสิครับ" ชีเอินเมินคำยั่วยุของเลชา แล้วชี้แจงกลับไป "ถ้าคุณมาเพื่อจัดการผมจริงๆ ผมคงรู้ตัวไปนานแล้ว"

ท้ายที่สุดแล้ว ชีเอินมีสกิลอย่าง [ตรวจจับศัตรู] ซึ่งสามารถตรวจจับสิ่งมีชีวิตที่มีเจตนาร้ายต่อเขาได้

ภายใต้สถานการณ์แบบนี้ ถ้ามีใครจงใจเข้าใกล้เขาด้วยเจตนาร้าย ชีเอินต้องรู้ตัวล่วงหน้าไปนานแล้ว

แต่ชีเอินกลับไม่สามารถตรวจจับการมีอยู่ของเลชาได้ทันท่วงที

นั่นพิสูจน์ว่าเลชาไม่ได้มีเจตนาร้ายต่อชีเอินจริงๆ

แน่นอนว่า...

"ไม่โลกสวยไปหน่อยเหรอ? ท่านผู้กล้าเจ้าขา?"

เลชาทำท่าเหมือนได้ยินเรื่องตลก และแววขี้เล่นในดวงตาของเธอก็เริ่มจางหายไป

"จริงอยู่ที่ฉันไม่มีเจตนาร้ายต่อเธอ"

"แต่ในโลกใบนี้ ใช่ว่าต้องเป็นศัตรูกันถึงจะสู้กันได้ซะหน่อย"

"อย่างเช่นตัวฉัน... ถ้าฉันแค่อยากจะ 'ทดสอบ' ฝีมือของเธอ ไม่ได้อยากเป็นศัตรูด้วย... เธอไม่คิดว่าแค่นั้นมันก็เป็นเหตุผลที่เพียงพอให้ลงมือแล้วเหรอ?"

สิ้นคำพูดนั้น พลังเวทสีดำทมิฬราวกับพายุหมุนก็พวยพุ่งขึ้นมารอบตัวเธอ

พลังเวทนั้นก่อตัวเป็นพายุโหมกระหน่ำ พัดพาไปทั่วทุกทิศทาง เขย่าต้นไม้รอบข้างจนสั่นไหวและส่งเสียงดังลั่น ใบไม้ปลิวว่อนไปทั่วบริเวณ

ชีเอินเกร็งตัวและชักอาวุธออกมาโดยไม่ลังเล

อาวุธที่ชักออกมาไม่ใช่ดาบศักดิ์สิทธิ์ แต่เป็นดาบใหญ่ธรรมดาที่แขวนอยู่ข้างเอว

วินาทีถัดมา...

"ตูม!"

พลังเวทที่แผ่ออกมาจากร่างของเลชาเปลี่ยนสภาพเป็น แรงโน้มถ่วง มหาศาล มันกดทับลงมาใส่พื้นที่โดยรอบและกระแทกใส่ร่างของชีเอินในเวลาเดียวกัน

ในพริบตา ใบไม้ที่ปลิวว่อนอยู่กลางอากาศถูกกระชากตกลงสู่พื้นดิน ต้นไม้รอบข้างถูกพลังที่มองไม่เห็นบดขยี้จนส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด บางต้นถึงกับหักโค่นลงมา

ชีเอินรู้สึกเหมือนร่างกายทั้งร่างถูกภูเขาลูกใหญ่กดทับ ผลักดันให้เขาทรุดลงไปกองกับพื้น

ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด แรงโน้มถ่วงระดับนี้คงบดขยี้เขาจมดินไปแล้ว

ทว่า ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสกิล [ต้านทานเวทมนตร์] หรือ [ต้านทานสถานะผิดปกติ] ทำงาน ทันทีที่แรงกดทับสัมผัสร่างชีเอิน ความรุนแรงของมันกลับเบาบางลงอย่างน่าประหลาด

"เอ๊ะ?"

เมื่อเห็นภาพนั้น เลชาถึงกับส่งเสียงอุทานด้วยความแปลกใจ

"ต้านทานเวทแรงโน้มถ่วงของฉันได้โดยไม่ต้องใช้ดาบศักดิ์สิทธิ์งั้นเหรอ?"

เลชาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลย

แต่น่าเสียดาย ที่ความประหลาดใจเพียงเสี้ยววินาทีนั้น ทำให้ทุกอย่างสายเกินไป

"วิวัฒนาการ!"

ชีเอินฉวยโอกาสในจังหวะที่แรงโน้มถ่วงเบาบางลง ตัดสินใจเปิดใช้งานสกิล [วิวัฒนาการไร้ขอบเขต] ทันที

ในชั่วพริบตา พลังเวทไหลเวียนไปทั่วร่าง พละกำลังของชีเอินพุ่งสูงขึ้นอย่างมหาศาล

"เปรี้ยง!"

ชีเอินถีบตัวอย่างแรงจนพื้นดินแตกร้าว ส่งเสียงดังสนั่น เขาทะยานพุ่งสวนกระแสแรงโน้มถ่วงเข้าใส่เลชาราวกับจรวด

ในเมื่ออีกฝ่ายเปิดฉากลงมือก่อน ฝั่งเขาก็ไม่มีความจำเป็นต้องลังเลอีกต่อไป

นี่คือความสามารถในการปรับตัวและการตัดสินใจอันเด็ดขาดของชีเอิน รวมถึงความดุดันที่เขาได้เรียนรู้มาตลอดสิบวันในป่าสัตว์อสูร

เมื่อเห็นภาพนั้น แทนที่จะโกรธ เลชากลับรู้สึกสนุกขึ้นมา

"แบบนี้สิ ค่อยเริ่มน่าสนใจขึ้นมาหน่อย"