บทที่ 14 ลูกค้าประจำของคลินิก

หลังจากพบหมิงเจวี๋ยเฉียนแล้ว สิ่งเร่งด่วนที่ฉู่ซินผูต้องรีบจัดการคือการหาทางอยู่ในเจียงเฉิงต่อ

แต่เขาไม่อาจเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อนได้ เพราะจนถึงตอนนี้ทั้งฉู่เหวินเต้าและหลี่ซิ่วเหวิน บิดามารดาของเขายังไม่แสดงทีท่าว่าจะย้ายไปไหน

ลึกๆ แล้วในใจของทุกคนยังมีความหวัง ไม่มีใครอยากทิ้งบ้านเกิดเมืองนอนที่ใช้ชีวิตมานานหลายปี พวกเขาต่างรอฟังข่าวแห่งชัยชนะ

ฉู่ซินผูจึงต้องรอ รอจังหวะที่เหมาะสมเพื่อแก้ปัญหานี้

วันนี้คนไข้ที่คลินิกอิโนอุเอะไม่มากเท่าหลายวันก่อน แต่ก็ถือว่าไม่น้อย

ห้องพักคอยเนืองแน่นไปด้วยผู้คนอีกครั้ง ซากุราบะ ยูมิทำงานตัวเป็นเกลียวอย่างมีความสุข

“ท่านต่อไปค่ะ” เสียงใสของพยาบาลสาวขานเรียก

ชายวัยสามสิบเศษลุกขึ้นจากม้านั่งยาวในห้องโถง เดินเข้าไปในห้องตรวจ

เมื่อประตูห้องตรวจปิดลง ชายผู้นั้นก็นั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงานของอิโนอุเอะ โคอิจิ แล้วถอดหมวกออก

“ไม่สบายตรงไหนครับ” อิโนอุเอะ โคอิจิเอ่ยถาม

“รู้สึกไม่ค่อยสบายที่คอ ปวดแปลบๆ”

“เป็นที่อื่นอีกไหมครับ” อิโนอุเอะ โคอิจิถามต่อ

แต่คราวนี้ชายผู้นั้นไม่ตอบคำถาม กลับล้วงกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากอกเสื้อแล้วยื่นส่งให้

นี่คือรหัสลับระหว่างเขากับอิโนอุเอะ โคอิจิ หากเขาบอกว่าปวดคอ แล้วอิโนอุเอะลุกมาตรวจ แสดงว่าวันนี้คลินิกไม่ปลอดภัย ห้ามทำการติดต่อ

แต่หากอิโนอุเอะถามว่ามีอาการที่อื่นอีกไหม แสดงว่าสถานการณ์ปลอดภัย

อิโนอุเอะรับกระดาษแผ่นนั้นมาเก็บไว้กับตัว

“หลายวันก่อนเกิดอะไรขึ้น” ชายคนนั้นกระซิบถามอย่างระมัดระวัง เขาไม่ต้องการเอาชีวิตมาล้อเล่น

“เรื่องเข้าใจผิดน่ะ แก้ไขเรียบร้อยแล้ว” อิโนอุเอะอธิบาย

เรื่องของอู๋ต้าหยงไม่ได้เกี่ยวข้องกับความลับของคลินิก เป็นเพียงเรื่องเข้าใจผิดจริงๆ

“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว”

“อ้อ ‘เบื้องบน’ ฝากบอกคุณว่า ให้แฝงตัวต่อไป”

“แฝงตัวต่อ? ถึงเมื่อไหร่? จนกว่าทหารญี่ปุ่นจะเข้าเมือง?”

“ไม่ แฝงตัวไปเรื่อยๆ เพื่อจับตาดูการเคลื่อนย้ายกำลังพลของเขตยุทธการที่ 5”

คำตอบของอิโนอุเอะทำเอาชายตรงหน้าพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

ผ่านไปครู่ใหญ่เขาถึงเอ่ยออกมา “ไหนบอกว่าพอเจียงเฉิงถูกยึดก็...”

ความเสี่ยงในการแฝงตัวไม่ว่าจะช่วงไหนก็อันตรายเท่ากัน

เขาแฝงตัวอยู่ในเขตยุทธการที่ 5 ต้องอยู่อย่างอกสั่นขวัญแขวน กลัวจะถูกจับได้แล้วโดนสับเป็นชิ้นๆ

เคยหวังว่าเมื่อเจียงเฉิงถูกยึด เขาจะได้กลับมาเปิดเผยตัวตน รับความดีความชอบ เสวยสุขบนกองเงินกองทอง

แต่ดูเหมือนความฝันนั้นจะยังห่างไกล

ความไม่พอใจของเขา อิโนอุเอะเข้าใจดี เพราะตัวอิโนอุเอะเองก็ต้องแฝงตัวต่อไปเช่นกัน

“มันเป็นคำสั่ง” อิโนอุเอะกล่าวสั้นๆ

ชายคนนั้นถอนหายใจอย่างไร้เสียง เขาคงไร้เดียงสาเกินไป จริงๆ แล้วตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้ามา เขาก็ควรรู้ว่าไม่มีทางให้ถอยกลับแล้ว

“เขตยุทธการที่ 5 อาจเคลื่อนย้ายกำลังพลได้ทุกเมื่อ ต่อไปจะติดต่อกันยังไง” เขาถาม

หลังจากเจียงเฉิงถูกยึด เขาคงเข้าออกเมืองตามใจชอบไม่ได้อีก และยังไม่รู้ว่ากองทัพจะย้ายไปที่ไหน

“พอคุณลงหลักปักฐานได้แล้ว หาทางส่งข่าวกลับมาสักครั้ง หลังจากนั้นผมจะจัดคนไปประจำอยู่ใกล้ๆ คุณเพื่อให้สะดวกต่อการติดต่อ”

“อืม”

เมื่อการสนทนาจบลง อิโนอุเอะก็เขียนใบสั่งยาแล้วยื่นผ่านช่องเล็กๆ ไปให้ซากุราบะ ยูมิ

“ออกไปจ่ายเงินรับยาข้างนอกครับ”

“ขอบคุณครับหมอ”

ซากุราบะ ยูมิจัดยาเรียบร้อยแล้วยื่นให้ชายคนนั้นพร้อมรอยยิ้ม “พี่ซ่ง อย่าลืมทานยาให้ตรงเวลานะคะ”

“ขอบใจนะ” ซ่งจื้อเสวียกล่าวขอบคุณ

ซากุราบะ ยูมิคุ้นเคยกับคนไข้ในคลินิกหลายคน เพราะส่วนใหญ่เป็นขาประจำ

อย่างซ่งจื้อเสวียคนนี้ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่มารักษา เธอจึงจำได้แม่น

ซ่งจื้อเสวียรับยาแล้วเดินออกจากคลินิก เขายังมีธุระต้องจัดการในเจียงเฉิงก่อนจะกลับไปยังเขตยุทธการที่ 5

ช่วงเที่ยงคนไข้เริ่มบางตา อิโนอุเอะและซากุราบะ ยูมิพอมีเวลาพักทานข้าว

หลังมื้ออาหาร อิโนอุเอะยกกระถางต้นไม้สีเขียวในห้องตรวจออกมาวางไว้ที่บันไดหน้าคลินิก

“ยูมิ ให้มันโดนแดดหน่อยนะ พอพระอาทิตย์ตกค่อยรดน้ำ”

“ได้ค่ะคุณหมอ”

ช่วงบ่ายงานยังคงยุ่งวุ่นวาย ซากุราบะ ยูมิได้พบคนคุ้นเคยอีกคน

“คุณคาโนะ” เธอทักทายจากหลังเคาน์เตอร์

คาโนะ เคนทาโร่พยักหน้ารับ “ยูมิ ทำงานหนักหน่อยนะ”

“คุณคาโนะไม่สบายตรงไหนหรือคะ”

คาโนะ เคนทาโร่หันไปมองต้นไม้หน้าประตูแวบหนึ่ง ก่อนตอบว่า “นอนไม่ค่อยหลับน่ะ จะมาให้หมออิโนอุเอะช่วยดูอาการหน่อย”

“รอสักครู่นะคะ มีคนไข้ก่อนหน้าสองคิว”

“ไม่รีบครับ”

คาโนะ เคนทาโร่นั่งรอที่ม้านั่งยาวอย่างสงบ

ชาวญี่ปุ่นโพ้นทะเลมาใช้บริการที่นี่ไม่น้อย ทุกคนต่างคุ้นเคยกันดี เนื่องจากซากุราบะ ยูมิเป็นคนญี่ปุ่น เธอจึงมีความสัมพันธ์อันดีกับคนไข้กลุ่มนี้

เมื่อคนไข้คนก่อนหน้าออกมา คาโนะ เคนทาโร่ก็เดินเข้าห้องตรวจไป

อิโนอุเอะไม่ได้พูดพร่ำทำเพลง ยื่นกระดาษที่ได้รับจากซ่งจื้อเสวียให้ทันที

คาโนะ เคนทาโร่แสดงสีหน้าดีใจแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบปรับสีหน้าเป็นปกติ แล้วกระซิบว่า “ลำบากคุณหมอแล้ว”

“ผมแจ้งคำสั่งเบื้องบนให้เขาทราบแล้ว”

“ปฏิกิริยาเขาเป็นยังไงบ้าง”

“ยอมรับคำสั่ง” อิโนอุเอะคิดว่าปฏิกิริยาของซ่งจื้อเสวีย หรือแม้แต่ของตัวเขาเอง ไม่ได้มีผลอะไร

การยอมรับคำสั่งคือทางเลือกเดียวที่มี

“ก็ดีแล้ว” คาโนะ เคนทาโร่ยิ้ม

“เรื่องที่คุณให้ผมช่วยดูคนที่มีแววใช้งานได้ ผมเจอคนหนึ่งแล้ว”

“ใครหรือ”

“ชื่อฉู่ซินผู เคยทำงานที่หนังสือพิมพ์เจียงเฉิง แต่เพราะเรื่องที่คลินิกทำให้ไปขัดขาใครเข้า เลยโดนไล่ออก...”

คาโนะ เคนทาโร่ฟังจบก็ถามอย่างกังวลว่า “เป็นแผนจัดฉากหรือเปล่า”

“ผมเรียกเขามาช่วยงานที่คลินิกเพื่อสังเกตการณ์อย่างลับๆ แล้ว คนคนนี้ไม่มีปัญหา” อิโนอุเอะยืนยันตามการประเมินของตน

“ถ้าอย่างนั้น ผมจะจับตาดูเขาไว้”

“แต่ดูเหมือนเขาจะไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับพวกเรามากนัก”

“เรื่องนั้นเขาเลือกไม่ได้หรอก” คาโนะ เคนทาโร่กล่าวอย่างมั่นใจ

“ไม่ว่าคุณจะใช้วิธีไหน ต้องจำไว้ว่าคลินิกจะถูกเปิดโปงไม่ได้เด็ดขาด”

“วางใจเถอะ ไม่ให้เขารู้ตัวหรอกว่าเกี่ยวกับคลินิก”

เมื่อตกลงกันเสร็จ คาโนะ เคนทาโร่ก็ออกมารับยากับซากุราบะ ยูมิ

หลังจ่ายเงินรับยา ซากุราบะ ยูมิก็อวยพร “ขอให้คุณคาโนะหายไวๆ นะคะ”

“ถ้าไม่หาย ผมจะกลับมาหาเรื่องหมออิโนอุเอะแน่” คาโนะ เคนทาโร่ล้อเลียนเหตุการณ์วุ่นวายที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้

ซากุราบะ ยูมิค้อนขวับ คาโนะ เคนทาโร่หัวเราะร่าแล้วเดินจากไป

ตกเย็น ซากุราบะ ยูมิรดน้ำต้นไม้หน้าประตู แล้วยกกลับเข้าไปวางบนโต๊ะในห้องตรวจของอิโนอุเอะ

ตั้งแต่เธอมาทำงานที่นี่ บนโต๊ะหมออิโนอุเอะจะมีต้นไม้ประดับวางอยู่เสมอ

บางครั้งดูแลไม่ดี ต้นไม้ตาย วันรุ่งขึ้นเขาก็จะซื้อต้นใหม่มาแทนทันที

ซากุราบะ ยูมิคิดว่าหมออิโนอุเอะคงชอบต้นไม้มาก เธอจึงคอยดูแลอย่างดี ไม่กล้าละเลย

ด้วยความเอาใจใส่ของเธอ หลังๆ มานี้ต้นไม้จึงไม่ค่อยตาย เพียงแต่ต้องยกออกไปรับแสงแดดบ้างเป็นครั้งคราวเพื่อการเจริญเติบโตที่ดี