บทที่ 7 ความลับของอิโนอุเอะ โคอิจิ

หลังจากซากุราบะ ยูมิจากไปได้ไม่นาน คลินิกอิโนอุเอะก็ต้อนรับแขกผู้มาเยือนซึ่งนับว่าหาได้ยากในช่วงเวลานี้

แขกผลักประตูเข้ามา เมื่อเห็นว่าไม่มีคนอยู่ที่เคาน์เตอร์ต้อนรับ จึงกระแอมไอเบาๆ เป็นเชิงส่งสัญญาณ

อิโนอุเอะ โคอิจิเปิดประตูห้องตรวจออกมา เอ่ยเชื้อเชิญคนข้างนอก “เชิญเข้ามาตรวจข้างในครับ”

เมื่อผู้มาเยือนเดินเข้ามาในห้องตรวจ อิโนอุเอะ โคอิจิก็ปิดประตูลงกลอน

“ทำไมวันนี้ไม่เห็นพยาบาลยูมิ” ผู้มาเยือนไม่ได้ถามเรื่องอาการเจ็บป่วย แต่กลับเอ่ยถามถึงพยาบาลสาวแทน

อิโนอุเอะ โคอิจิตอบอย่างไม่ยี่หระ “มีธุระออกไปข้างนอกครับ”

“แล้วข่าวกรองล่ะ” ผู้มาเยือนถามเสียงเบา

อิโนอุเอะ โคอิจิถอนหายใจ “ยังไม่ส่งมา”

“ยังไม่ส่งมา?” ผู้มาเยือนถามด้วยความประหลาดใจ “นัดเวลากันดิบดีแล้ว ทำไมถึงไม่ส่งมา”

“ช่วงนี้คลินิกเงียบเหงา ไม่มีคนไข้เข้ามาเลย เขาคงกลัวว่าถ้ามาแล้วจะเป็นที่สะดุดตา เพื่อความปลอดภัยเลยยกเลิกไปก่อนกระมัง” อิโนอุเอะ โคอิจิวิเคราะห์

เมื่อได้ฟังคำอธิบาย ผู้มาเยือนจึงเข้าใจสถานการณ์

คลินิกอิโนอุเอะเป็นคลินิกจริงๆ อิโนอุเอะ โคอิจิก็เป็นหมอที่มีฝีมือ และเขาก็รักษาคนยากไร้โดยไม่คิดเงินจริงๆ

แต่ภายใต้ฉากหน้านั้น อิโนอุเอะ โคอิจิคือเจ้าหน้าที่หน่วยข่าวกรองของกองทัพญี่ปุ่น และคลินิกแห่งนี้ก็ทำหน้าที่เป็นจุดประสานงานเพื่อส่งต่อข่าวกรอง

ทุกๆ ระยะหนึ่ง ผู้ส่งข่าวจะปลอมตัวเป็นคนไข้เข้ามารับการรักษา และฉวยโอกาสส่งมอบข่าวกรองให้อิโนอุเอะ โคอิจิภายในห้องตรวจ

คนไข้ที่พลุกพล่านคือเครื่องมืออำพรางชั้นดี ไม่ให้เป็นที่สงสัย

จากนั้นคนของกองทัพญี่ปุ่น หรือก็คือชายผู้นี้ จะเข้ามารับข่าวกรองไป โดยปลอมตัวเป็นคนไข้เช่นกัน

ทว่าครั้งนี้ ข่าวกรองกลับส่งมาไม่ถึงตามนัด เพราะคลินิกไม่มีคนไข้

ด้วยความเป็นมืออาชีพ ผู้ส่งข่าวจึงเกิดความระแวง

ประการแรก เขาเกรงว่าคลินิกอาจถูกจับตามอง การเข้ามาก็เท่ากับเดินเข้าปากเสือ ประการที่สอง การเข้ามาเพียงลำพังอาจเป็นที่สงสัย

เมื่อพิจารณาทั้งสองข้อ เขาจึงตัดสินใจยกเลิกการส่งข่าวเพื่อความปลอดภัยของตนเอง

“คุณอิโนอุเอะ คุณน่าจะเข้าใจดีว่าข่าวกรองจากเขตยุทธการที่ 5 สำคัญกับพวกเราในตอนนี้มากแค่ไหน”

“การที่การส่งข่าวต้องหยุดชะงักเพราะคุณ ผลกระทบที่ตามมา ทั้งคุณและผมต่างก็รับผิดชอบไม่ไหวแน่” คำพูดของผู้มาเยือนไม่ได้เป็นการขู่ให้กลัว

เขตยุทธการที่ 5 คือกองทัพที่กำลังสู้รบกับกองทัพญี่ปุ่น ข่าวกรองจากที่นั่นจึงมีความสำคัญอย่างยิ่งยวด

“เหตุสุดวิสัยครับ” อิโนอุเอะ โคอิจิได้แต่อธิบายเช่นนี้

เรื่องของอู๋ต้าหยง ใครจะไปคาดคิด

ผลกระทบจากกระแสสังคมหลังจากข่าวลงหนังสือพิมพ์ ไม่ใช่เรื่องที่จะแก้ไขได้ง่ายๆ

แทนที่จะร้อนรน อิโนอุเอะ โคอิจิกลับคิดว่าการที่ไม่มีใครมาส่งข่าวตามเวลานัดหมายในครั้งก่อนนั้นนับเป็นโชคดีเสียอีก

ส่วนคนที่อยู่ตรงหน้า กลับไม่สังเกตความผิดปกติของคลินิก ยังดันทุรังมาตามเวลานัดหมาย ช่างมุทะลุและโง่เขลาสิ้นดี

ซากุราบะ ยูมิเคยเห็นหน้าทั้งคนส่งข่าวและคนรับข่าว แต่เธอไม่รู้อะไรเลย

วันนี้เธอไม่อยู่พอดี นับเป็นเรื่องบังเอิญที่ช่วยลดปัญหาไปได้มาก

ปกติถ้าคนคนนี้มาหาหมอ ซากุราบะ ยูมิคงไม่สงสัย แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ ยากจะรับประกันได้ว่าเธอจะไม่คิดมาก

“แล้วผมจะกลับไปรายงานเบื้องบนยังไง” ผู้มาเยือนถามอย่างไม่พอใจ

“หรือคุณอยากให้คนส่งข่าวถูกเปิดโปง” อิโนอุเอะ โคอิจิสวนกลับด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตร

สายลับ หากถูกเปิดโปง ก็จะไร้ค่าทันที

สายลับที่แฝงตัวเข้าไปในเขตยุทธการที่ 5 เป็นบุคลากรที่เบื้องบนทุ่มเทสร้างขึ้น หากถูกเปิดโปง ใครก็รับผิดชอบไม่ไหว

โดนอิโนอุเอะ โคอิจิตอกกลับเช่นนี้ ผู้มาเยือนจึงเริ่มใจเย็นลง

“แล้วจะเอายังไงต่อ” เขาถาม

“เขามีความเป็นมืออาชีพสูง เมื่อแน่ใจว่าคลินิกปลอดภัย เขาจะติดต่อมาเอง ถึงตอนนั้นผมจะแจ้งให้คุณทราบ”

“ถ้าผมไม่แจ้งไป ห้ามมาเด็ดขาด” อิโนอุเอะ โคอิจิสั่ง

“ผมรู้ว่าคุณตำหนิที่ผมมาวันนี้ แต่ช่วงก่อนผมยุ่งเรื่องอื่น เลยไม่ทันสังเกตความเปลี่ยนแปลงของคลินิก” ผู้มาเยือนแก้ตัวเมื่อจับน้ำเสียงไม่พอใจของอิโนอุเอะ โคอิจิได้

อิโนอุเอะ โคอิจิแค่นหัวเราะในใจ ไม่ทันสังเกตความเปลี่ยนแปลงเป็นแค่ข้ออ้าง ความจริงคืออยากได้ข่าวกรองจากเขตยุทธการที่ 5 ไปสร้างผลงานมากกว่า

แต่จะฉีกหน้ากันไปก็ไม่มีประโยชน์ อิโนอุเอะ โคอิจิลุกเดินออกไปที่เคาน์เตอร์ จัดยาด้วยตัวเอง ห่อเสร็จก็ยื่นให้

ผู้มาเยือนรับยา จ่ายเงิน แต่ยังไม่ยอมไป กลับกระซิบเสียงเบาว่า “การยึดเจียงเฉิงเป็นเรื่องแน่นอนแล้ว ครั้งหน้าถ้าเจอคนส่งข่าว บอกเขาให้แฝงตัวในเขตยุทธการที่ 5 ต่อไป”

นี่คือคำสั่งจากเบื้องบน ต่อให้กองทัพญี่ปุ่นยึดเจียงเฉิงได้ สายลับในเขตยุทธการที่ 5 ก็ห้ามถอนตัว

“ผมจะบอกให้” อิโนอุเอะ โคอิจิรับคำตามหน้าที่

“ส่วนคุณ ก็ต้องแฝงตัวต่อไป ห้ามเปิดเผยตัวตน”

“ผมก็ด้วยหรือ” อิโนอุเอะ โคอิจิขมวดคิ้ว

เขาเป็นหมอ แต่ต้องใช้ชีวิตแขวนบนเส้นด้ายทุกวัน

ถ้าความแตก มีแต่ตายสถานเดียว เดิมทีหวังว่าพอกองทัพญี่ปุ่นเข้าเมือง จะได้เปิดเผยตัวตนและได้รับความคุ้มครอง แต่ดูท่าจะไม่ได้เป็นอย่างนั้น

ต่อให้ญี่ปุ่นยึดเจียงเฉิงได้ เขาก็ยังต้องเสี่ยงอันตราย งานจารกรรมมีเส้นบางๆ กั้นระหว่างความเป็นความตาย กองทัพญี่ปุ่นคงปกป้องเขาได้ไม่ทั่วถึง

แต่อิโนอุเอะ โคอิจิก็รู้ดีว่า เขาฝังตัวสร้างรากฐานที่คลินิกมานาน เบื้องบนคงไม่ยอมให้เขาทิ้งไปง่ายๆ อีกอย่าง สายลับในเขตยุทธการที่ 5 ต้องแฝงตัวต่อ จุดประสานงานของเขาจึงยังจำเป็นสำหรับการหมุนเวียนข่าวกรอง

“หมออิโนอุเอะ นี่เป็นคำสั่งจากเบื้องบน”

“เข้าใจแล้วครับ” อิโนอุเอะ โคอิจิไม่อาจขัดขืนคำสั่ง

“อีกอย่าง พอเรายึดเจียงเฉิงได้ เราต้องการคนมาช่วยงานเยอะ คุณช่วยดูๆ ให้หน่อยว่ามีใครพอใช้ได้บ้าง”

“อืม” อิโนอุเอะ โคอิจิรับปาก

เมื่อหมดธุระ ผู้มาเยือนก็ถือห่อยาเดินออกจากคลินิก อิโนอุเอะ โคอิจิยืนมองผ่านกระจกจากด้านใน เพื่อดูว่ามีใครสะกดรอยตามหรือไม่ เมื่อไม่พบความผิดปกติ เขาจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก

แม้จะรู้ว่าตัวตนของเขาเป็นความลับ แต่เขาก็ยังระมัดระวังตัวเสมอ ประสบการณ์การเป็นสายลับในเจียงเฉิงหลายปีสอนเขาว่า คนที่ประมาทตายไปนานแล้ว

คนที่ถูกส่งมาแฝงตัวรุ่นเดียวกัน ตอนนี้เหลือรอดอยู่ไม่กี่คน

อิโนอุเอะ โคอิจิรอดมาได้ก็เพราะความรอบคอบระมัดระวังของเขานั่นเอง

เมื่อกลับเข้ามาในห้องตรวจ อิโนอุเอะ โคอิจิก็ครุ่นคิดหาวิธีดึงคนไข้กลับมาที่คลินิก ไม่อย่างนั้นสายลับในเขตยุทธการที่ 5 คงส่งข่าวมาลำบาก

แต่คิดไปคิดมาก็ยังนึกไม่ออก ชาวบ้านไม่มาหาหมอ จะให้เขาไปลากคนจากถนนเข้ามาก็ใช่ที่

พอไม่มีคนไข้ ก็ไม่มีเครื่องอำพราง สายลับก็ไม่กล้ามา กลายเป็นวงจรอุบาทว์

สุดท้ายอิโนอุเอะ โคอิจิคิดว่า คงต้องแจกยาและรักษาฟรี วิธีนี้น่าจะดึงดูดคนป่วยที่อับจนหนทางมาได้บ้าง

ยุคสมัยนี้ ไม่ใช่ทุกคนจะมีปัญญาหาหมอซื้อยา

แต่ต้องทำอย่างระมัดระวังไม่ให้เอิกเกริกเกินไป ทัศนคติของชาวเจียงเฉิงที่มีต่อกองทัพญี่ปุ่นอาจพาลมาลงที่ชาวญี่ปุ่นโพ้นทะเล เขาไม่อยากให้คลินิกอิโนอุเอะเป็นจุดสนใจมากเกินไป

ยิ่งเป็นจุดสนใจ ความลับของคลินิกอิโนอุเอะก็ยิ่งปกปิดยากขึ้นเท่านั้น