บทที่ 28 - คุณน้าเยอะแยะไปหมด

บทที่ 28 - คุณน้าเยอะแยะไปหมด

เจียงหมิ่นที่กำลังหัวเสียสุดขีดลงจากรถมาก็แผดเสียงด่าทอทันที แม้จะรู้ดีว่าคนตรงหน้าคือพี่สาวของตัวเอง "แกจะกลับมาทำซากอะไรอีก!"

เจียงสวี่ยกมือขึ้นนวดใบหน้าที่ยังแดงก่ำด้วยความเครียด สายตาที่มองเจียงอวี๋กับพี่เถานั้นเต็มไปด้วยความไม่เป็นมิตร แค่เห็นหน้าลูกสาวคนนี้เขาก็พาลนึกไปถึงไอ้เด็กเวรตะไลคนนั้น

เจียงอวี๋สูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความกล้า "คุณพ่อคะ ที่หนูกลับมาครั้งนี้ หนูอยากขอร้องให้พ่อเลิกยุ่งกับเฉินหลี..."

พอพูดถึงเรื่องนี้ ไฟโทสะของเจียงสวี่ก็ลุกพรึบขึ้นมาทันที เขาตวาดลั่นใส่หน้าลูกสาว "ทำไม เป็นห่วงผัวรึไง หึ...ในสายตาแกยังมีตระกูลเจียงอยู่บ้างไหม มันทำระยำตำบอนกับตระกูลเราไว้ขนาดไหนแกรู้บ้างหรือเปล่า ยังจะมีหน้ามาขอร้องแทนมันอีก ฉันจะบอกให้เอาบุญนะ ฝันไปเถอะ! ชาตินี้ตระกูลเจียงกับมันอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้!"

พูดจบเขาก็สะบัดหน้าเดินเข้าบ้านไปโดยไม่ไยดีลูกสาวคนโตแม้แต่น้อย

เจียงหมิ่นเองก็เขม่นพี่สาวต่างแม่คนนี้มาแต่ไหนแต่ไร ยิ่งวันนี้ต้องมาซวยถูกขังคุกทั้งวันเพราะเรื่องนี้ คุณหนูผู้ไม่เคยลำบากอย่างเธอก็สติแตกไปเรียบร้อยแล้ว "อย่าคิดว่าผัวแกมีคนหนุนหลังแล้วจะรอดนะ โดนตระกูลเจียงหมายหัวไว้แบบนี้ ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องจอด จำไว้!"

สองพ่อลูกเดินเชิดหน้าเข้าไปในบ้าน ทิ้งแขกสองคนไว้หน้าประตู ยังดีที่พ่อบ้านเก่าแก่เห็นสถานการณ์จึงรีบวิ่งออกมาต้อนรับด้วยรอยยิ้มเจื่อน ๆ "คุณหนูใหญ่เดินทางมาเหนื่อย ๆ เชิญเข้าไปพักข้างในก่อนเถอะครับ"

เจียงอวี๋ส่ายหน้าปฏิเสธ เธอหันไปถามพี่เถาด้วยความสงสัย "ที่พวกเขาบอกว่าเฉินหลีมีคนหนุนหลัง หมายความว่ายังไงคะ"

พี่เถาส่ายหน้าดิกเป็นกลองป๋องแป๋ง เธอเองก็เพิ่งโดนลากตัวกลับมาพร้อมกันจะไปรู้เรื่องได้ยังไง ตอนนี้เธอรู้สึกอนาถใจเหลือเกิน อุตส่าห์บินข้ามน้ำข้ามทะเลกลับมาบ้าน กลับโดนไล่ตะเพิดเหมือนหมูเหมือนหมา

"สงสัยคงมีคนยื่นมือเข้ามาช่วยไกล่เกลี่ยแหละมั้งคะ คุณหนูดูสิ ท่านผู้นำดูอารมณ์บูดขนาดนั้น แสดงว่าแผนการคงล่มไม่เป็นท่า ถ้าจัดการเฉินหลีได้จริงป่านนี้คงฉลองกันไปแล้ว"

เจียงอวี๋ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันที มีความเป็นไปได้สูง ถ้าอย่างนั้นเสี่ยวหนิงที่อยู่กับเฉินหลีตลอดน่าจะรู้เรื่องดีที่สุด ไหน ๆ ก็กลับมาถึงถิ่นแล้ว แวะไปหาลูกสาวหน่อยคงดี เจียงอวี๋คิดถึงลูกใจจะขาดแล้ว

แต่การจะเข้าไปใน 'ตำหนักอ้าวเจิ่ง' นั้นไม่ง่าย แถมเจียงอวี๋เองก็ยังทำใจให้พร้อมไปเจอหน้าเฉินหลีตอนนี้ไม่ได้

"ให้เสี่ยวหนิงออกมาหาเราไหมคะ เราก็นัดเจอกันหน้าหมู่บ้านนี่แหละ" พี่เถาเสนอทางออก

เจียงอวี๋เห็นดีด้วย ทันทีที่เฉินเสี่ยวหนิงได้รับโทรศัพท์จากพี่เถา หนูน้อยที่เพิ่งตื่นนอนกลางวันและกำลังจะกินของว่างก็กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ พอรู้ว่าแม่กับป้าเถามาหาที่หน้าหมู่บ้าน ความง่วงก็หายเป็นปลิดทิ้ง

แม้จะรักพ่อแค่ไหน แต่ลึก ๆ แล้วเด็กน้อยก็โหยหาอ้อมกอดของแม่อยู่ดี

"เดี๋ยวหนูไปบอกคุณพ่อก่อน!" เสี่ยวหนิงตะโกนบอก

"อย่านะลูก!" เจียงอวี๋รีบห้ามเสียงหลง "ตอนนี้คุณพ่อน่าจะยุ่งอยู่ เอาไว้ค่อยเจอกันคราวหน้าดีกว่า วันนี้หนูออกมาหาแม่ที่หน้าประตูนะ เดี๋ยวแม่พาไปกินของอร่อย"

"แต่คุณพ่อไม่ยุ่งนะ..." เด็กหญิงแย้งเสียงอ่อย แต่สุดท้ายก็ยอมเชื่อฟังแม่ ตัดสินใจเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ

เมื่อมาถึงหน้าประตูใหญ่ ทันทีที่เห็นร่างคุ้นเคยสองร่างยืนรออยู่ เสี่ยวหนิงก็พุ่งตัวเข้าไปกอดเจียงอวี๋เต็มรัก "คุณแม่! ป้าเถา! หนูคิดถึงจังเลย"

"แม่ก็คิดถึงหนูจ้ะ มา ๆ เราไปหาอะไรกินกันก่อน ค่อยคุยกันนะ ว่าแต่หนูไม่ได้บอกพ่อใช่ไหม" เจียงอวี๋ลูบหัวลูกสาวด้วยความเอ็นดู

"ไม่ได้บอกค่ะ หนูแอบออกมา แต่หนูเขียนจดหมายแปะไว้แล้วนะ" หนูน้อยตอบอย่างภูมิใจ

เจียงอวี๋เริ่มกังวล "ตายจริง เขาจะห่วงไหมเนี่ย"

พี่เถาบีบแก้มยุ้ย ๆ ของหลานสาวเล่นอย่างมันเขี้ยว "กลัวอะไรคะคุณหนู เดี๋ยวตอนเย็นเราก็ส่งแกกลับไปแล้ว"

สามคนคิดว่าแผนการนี้เนียนสนิท แต่ความจริงแล้ววินาทีที่เฉินเสี่ยวหนิงก้าวเท้าออกจากบ้าน ทุกความเคลื่อนไหวก็ตกอยู่ในสายตาของทีมอารักขาที่ทางรัฐบาลจัดมาดูแลเฉินหลีอย่างลับ ๆ

พอเห็นคุณหนูตัวน้อยทำท่าจะหนีออกจากบ้าน หัวหน้าทีมอารักขาก็แทบหัวใจวายตาย นึกว่าเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นเสียแล้ว ดีที่เห็นว่าคนที่มารับคือแม่บังเกิดเกล้า ไม่อย่างนั้นคงได้สั่งปิดเมืองไล่ล่ากันวุ่นวายแน่นอน

ถึงอย่างนั้นหัวหน้าทีมก็รีบรายงานเฉินหลีทันที

เฉินหลีรับทราบเรื่องราวพร้อมกับถือกระดาษโน้ตที่ลูกสาวเขียนทิ้งไว้ด้วยลายมือโย้เย้ "พ่อคะ หนูขอปายทำทุระที่ก้อนเมกนะ ไม่ต้องเปนห่วง" เขาอ่านแล้วก็อดขำไม่ได้

"ปล่อยแกไปเถอะ ให้แกได้อยู่กับแม่บ้าง"

เฉินหลีไม่ได้คิดจะไปตามกลับ หรือแม้แต่จะขอดูรูปแม่ของลูกจากทีมงาน แต่เขาก็อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมจู่ ๆ เธอถึงมาที่นี่ หรือเธอจะรู้แล้วว่าเขาชนะพนัน

...

ณ ห้องอาหารโฟร์ซีซั่นส์

หลังจากอิ่มหนำสำราญกับมื้อใหญ่ สามคนก็เริ่มนั่งคุยสัพเพเหระ ส่วนใหญ่จะเป็นเสียงเจื้อยแจ้วของเสี่ยวหนิงที่เล่าเรื่องการผจญภัยกับพ่อ ทั้งเรื่องขุดพลอย เรื่องล่องเรือ

เจียงอวี๋ฟังผ่าน ๆ ไม่ได้ซักไซ้รายละเอียด แต่ถามกลับไปว่า "เสี่ยวหนิง ช่วงนี้คุณพ่อดูอารมณ์เป็นยังไงบ้างลูก"

เสี่ยวหนิงตักไอศกรีมเข้าปาก "ก็มีความสุขดีนะคะ"

มีความสุข? แสดงว่าเรื่องตระกูลเจียงทำอะไรเขาไม่ได้จริง ๆ สินะ จะเป็นใครก็ช่างเถอะที่ยื่นมือมาช่วย ขอแค่เขาปลอดภัยเธอก็โล่งอก

"แม่คะ แล้วแม่กลับมาคราวนี้จะมาอยู่กับเราเลยไหม" เสี่ยวหนิงถามตาแป๋ว

เจียงอวี๋ส่ายหน้า ลูบผมลูกสาวแผ่วเบา "แม่ยังมีงานต้องทำจ้ะ อยู่ได้แค่วันเดียวก็ต้องกลับแล้ว"

"แค่วันเดียวเองเหรอ แม่ไม่ไปเจอพ่อหน่อยเหรอ พ่อบ่นคิดถึงแม่ด้วยนะ"

ต่อมเผือกของพี่เถาทำงานทันที "จริงเหรอ พ่อพูดเองเลยเหรอว่าคิดถึงแม่"

"เปล่าค่ะ หนูเดาเอาเอง" เด็กหญิงยิ้มเจ้าเล่ห์ ในหัวน้อย ๆ พยายามทำทุกทางให้พ่อกับแม่ดีกัน

พี่เถาถามต่อ "แล้วข้างกายพ่อหนู...ไม่มีคุณน้าสาวสวยคนอื่นบ้างเหรอ"

คำถามนี้ทำเอาเจียงอวี๋หูผึ่ง เธอกับเฉินหลีมีความสัมพันธ์กันแค่คืนเดียวแล้วก็จากกันไปหลายปี ถ้าเขาจะมีคนใหม่เธอก็เข้าใจได้ แต่ลึก ๆ ก็อดหวั่นไหวไม่ได้

เสี่ยวหนิงทำท่านึก ก่อนจะพยักหน้าหงึกหงัก "มีคุณน้าเยอะแยะไปหมดเลยค่ะ..."

"พรูดดด! แค่ก ๆ ๆ" เจียงอวี๋สำลักน้ำชาหน้าดำหน้าแดง

อะไรนะ เยอะแยะไปหมด แสดงว่าอีตานั่นเป็นเสือผู้หญิงตัวพ่อเลยสิเนี่ย

พี่เถาเองก็อ้าปากค้าง ผู้ชายรวยและหล่อขนาดนั้นจะมีผู้หญิงเข้าหาก็ไม่แปลก แต่เยอะแยะนี่มัน...

"...แต่ทุกครั้งที่คุณน้าพวกนั้นเข้ามาใกล้ ก็จะโดนคุณพ่อไล่ตะเพิดไปหมดเลยค่ะ" เสี่ยวหนิงพูดต่อจนจบประโยค

อ้าว!

สองสาวมองหน้ากันเลิ่่กลั่ก พลิกล็อกกันน่าดู

"แหม ผัวคุณหนูนี่รักเดียวใจเดียวใช้ได้เลยนะเนี่ย พอใจหรือยังคะ" พี่เถากระทุ้งศอกใส่แขนเจียงอวี๋เบา ๆ

เจียงอวี๋พยายามกลั้นยิ้มจนแก้มปริ แต่ปากก็ยังแข็ง "เกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ"

"ยิ้มแก้มจะแตกแล้วยังมาปากแข็งอีก เลิกเล่นตัวแล้วรีบ ๆ กลับมาอยู่ด้วยกันได้แล้วคู่นี้"

[จบแล้ว]