บทที่ 68 - หมื่นกระบี่คืนสู่กำเนิด

บทที่ 68 - หมื่นกระบี่คืนสู่กำเนิด

☆☆☆☆☆

ตำนานของปรมาจารย์แห่งเต๋า ฉู่หวยสวี่ได้ยินจนหูแฉะ

เล่ากันว่า บนยอดเขาถามไถ่เดิมทีมีอารามเต๋าธรรมดาๆ ชื่อแปลกๆ ว่าอารามวิญญูชน

ปรมาจารย์แห่งเต๋าก็คือนักพรตน้อยในอารามนั้น

เขาบังเอิญได้วิชาระดับหนึ่งไร้นามมาเล่มหนึ่ง แล้วก็เริ่มฝึก

บ้างก็ว่าวิชาในระดับต่อๆ มาของเขาคือการจับแพะชนแกะ บ้างก็ว่าเขาคิดค้นขึ้นเองทั้งหมด

สรุปคือ นักพรตน้อยคนนี้ไต่เต้าจากนักพรต กลายเป็นเจ้าแห่งเต๋า และกลายเป็นปรมาจารย์แห่งเต๋าในที่สุด

ชื่อ [คัมภีร์แห่งเต๋า] นี้คนรุ่นหลังตั้งให้ หรือจะเรียกว่าคำยกย่องก็ได้

ตัวปรมาจารย์เองไม่เคยตั้งชื่อวิชาของตัวเองเลย

" [คัมภีร์แห่งเต๋า] มีทั้งหมดเก้าเล่ม ตรงกับเก้าระดับการฝึกตน" ฉู่หวยสวี่นึกข้อมูลในหัว

ระบบการฝึกตนของโลกเสวียนหวงนั้นแปลกประหลาด

วิชาในแต่ละระดับชั้น จริงๆ แล้วไม่ได้เชื่อมโยงกันโดยตรง เพราะรูปแบบการฝึกในแต่ละขั้นแตกต่างกัน

ระดับหนึ่งก็มีวิชาระดับหนึ่ง ระดับสองก็มีวิชาระดับสอง

การฝึกตนที่แท้จริง คือการขุดค้น [ขุมทรัพย์รากปราณ] ในร่างกายอย่างต่อเนื่อง เพื่อให้ร่างกายกักเก็บพลังปราณได้มากขึ้น เสริมสร้างจิตวิญญาณในห้วงจิต และปลุกอภิญญาของตนเอง...

เก้าระดับ ก็คือเก้าขั้นตอนของการขุดค้น [ขุมทรัพย์รากปราณ] เป็นลำดับขั้นไป

ส่วนวิชา ก็คือเครื่องมือและวิธีการในการขุดค้น

พอขึ้นระดับใหม่ จุดที่ต้องขุดค้นก็เปลี่ยนไป จึงไม่เกี่ยวกับระดับก่อนหน้า ไม่จำเป็นต้องสืบทอดกันมาเป็นชุด

อย่าง [คัมภีร์สัจธรรมหกปกครอง] ที่หานซวงเจี้ยงเลือก ก็มีสามเล่ม สำหรับระดับหนึ่งถึงสาม

แต่ตลกตรงที่ [เล่ม 2] เป็นแค่วิชาระดับดิน ส่วน [เล่ม 3] เหลือแค่ระดับนิล

คนคิดค้นเป็นคนเดียวกัน เลยใช้ชื่อเดียวกัน แต่ความเชื่อมโยงมีไม่มาก

แน่นอน คนคิดค้นจะตั้งชื่อใหม่ก็ได้ แล้วแต่ความพอใจ

บางคนยิ่งคิดยิ่งห่วย ก็เปลี่ยนชื่อซะ จะได้ไม่เสียชื่อวิชาเล่มแรก...

ตามระบบของโลกนี้ พอหานซวงเจี้ยงขึ้นระดับสอง นางไม่จำเป็นต้องฝึก [เล่ม 2] จะไปเลือกวิชาระดับฟ้าระดับสองเล่มอื่นก็ได้

สามระดับแรกฝึกมั่วๆ ได้ตามใจชอบ! (ภาษาเกมเมอร์คือ: ฝึกห่าอะไรก็ได้!)

แต่พอถึงระดับสี่ ต้องเริ่มคำนึงถึง [สายวิชา] การเลือกวิชาต้องวางแผนเผื่อวิชาขั้นต่อไป เพื่อไม่ให้มันตีกันหรือมั่วซั่วเกินไป

จังหวะนี้แหละที่ต้องมีคนชี้แนะ มีอาจารย์คอยดู

ดังนั้นประตูแห่งเต๋าถึงมีแบ่งสายในสายนอก

ฝีมือถึงเกณฑ์ ก็เข้าสายในไปกราบอาจารย์ได้

ในโลกนี้ ผู้ฝึกตนอิสระที่ได้ดีมีน้อยมาก คนอย่างปรมาจารย์แห่งเต๋านี่คือหนึ่งในล้าน!

แต่ [คัมภีร์แห่งเต๋า] ที่ปรมาจารย์ฝึกนี่สิ แปลกประหลาด

ตามตรรกะทั่วไป ถ้าฝึก [คัมภีร์แห่งเต๋า] ครบ 9 เล่ม ก็เท่ากับลอกการบ้านปรมาจารย์มาเป๊ะๆ น่าจะกลายเป็นยอดคนได้เหมือนกัน

"แต่ที่พิลึกคือ โลกนี้ไม่เคยมีใครใช้วิชานี้ขึ้นเป็นยอดผู้ฝึกตนได้เลย! ไม่มีใครทะลุระดับห้าได้สักคน!" ฉู่หวยสวี่คิด

"สมัยนั้น ปรมาจารย์รับศิษย์สายตรง 10 คน ตัวเขาเองยังไม่ให้ศิษย์ฝึกวิชานี้เลย"

"คนรุ่นหลังบูชาปรมาจารย์ บางคนถึงขั้นคลั่งไคล้ พอมีโอกาสฝึก [คัมภีร์แห่งเต๋า] ก็รีบตะครุบทันที"

"ผลคือ ผู้ฝึกตนจำนวนมากต้องเสียใจไปตลอดชีวิต ไม่มีใครใช้วิชาเล่ม 1-4 ทะลวงสู่ระดับห้าได้ พอฝึกเล่ม 4 จนตัน จะไปฝึก [คัมภีร์แห่งเต๋า] เล่ม 5 ก็ฝึกไม่สำเร็จ จะเปลี่ยนไปฝึกวิชาอื่นก็ฝึกไม่ได้แล้ว"

"เลยเกิดข่าวลือสองกระแสในโลกเสวียนหวง"

"กระแสแรก: จะใช้ [คัมภีร์แห่งเต๋า] ขึ้นระดับห้าได้ ต้องเป็นอัจฉริยะฟ้าประทานแบบปรมาจารย์เท่านั้น เชื่อกันว่าถ้าผ่านระดับห้าไปได้ วิชานี้จะแสดงความเทพออกมา!"

ใช่แล้ว [คัมภีร์แห่งเต๋า] เล่ม 1-4 มัน 'เป็นกลางเที่ยงธรรม' สมชื่อ ไม่มีอะไรพิเศษเลย

ประตูแห่งเต๋าก่อตั้งมาพันปี มีความเห็นหนึ่งที่รู้กันเงียบๆ คือ: [คัมภีร์แห่งเต๋า] เล่ม 1-4 จริงๆ แล้วเป็นแค่วิชาระดับฟ้าพื้นๆ เผลอๆ คุณภาพแค่ระดับดินด้วยซ้ำ

ที่ตลกคือ ในรอบพันปี เคยมีศิษย์หัวใส ฝึกแค่เล่ม 1-3 พอเล่ม 4 ไปฝึกวิชาอื่น ปรากฏว่า... ทะลวงระดับห้าได้เฉย!

"ดังนั้น ข่าวลือกระแสที่สองเลยฟังดูตลกแต่ก็น่าเชื่อถือ: ปรมาจารย์ตอนเขียนวิชาเล่ม 4... เผลอเขียนผิดตรงไหนสักที่หรือเปล่า..."

ทำให้ใครก็ตามที่ฝึกเล่ม 4 จบเห่กันหมด ชาตินี้หมดสิทธิ์เป็นยอดผู้ฝึกตน

ตลอดพันปีมานี้ มีคนหัวรั้นที่เป็นรากปราณระดับสูงหลายคนไม่เชื่อเรื่องนี้ ดันทุรังฝึกต่อ จนมีรากปราณระดับสุดยอดสองคนก็ยังไม่รอด หนึ่งในนั้นเป็นกายาสุริยันบริสุทธิ์เหมือนปรมาจารย์ด้วยซ้ำ...

ส่วน [คัมภีร์แห่งเต๋า] เล่ม 5-9 ห้าเล่มนี้ ทั่วโลกหล้ายังไม่มีใครฝึกสำเร็จ

มีหลายคนลองฝึกวิชาอื่นมาจนถึงระดับสี่ แล้วพอขึ้นระดับห้าค่อยมาฝึก [เล่ม 5] แต่ก็เข้าไม่ถึงแก่นวิชา

เล่มต่อๆ ไปก็เหมือนกัน

สรุปคือ ยังไงก็ฝึกไม่ได้!

จนคนเริ่มสงสัยว่าปรมาจารย์เขียนผิดตั้งแต่เล่ม 4 แล้วเล่ม 5 เป็นต้นไปคือนั่งเทียนเขียนมั่วหรือเปล่า...

แต่ด้วยบารมีของปรมาจารย์ที่สูงส่งค้ำฟ้า คนส่วนใหญ่เลยยังปักใจเชื่อว่า ที่ฝึกไม่ได้เพราะพวกเรากากเอง ไม่เก่งเท่าปรมาจารย์

— ปรมาจารย์จะผิดได้ไง ข้าสิผิดเอง

ทำให้พวกหนอนตำราสายวิชาการในสำนัก พากันวิจัย [คัมภีร์แห่งเต๋า] กันยกใหญ่

วิจัยกันมาพันปี รุ่นสู่รุ่น ก็ยังไม่เจออะไร

ตามหลักแล้ว ฉู่หวยสวี่ไม่ควรจะแลวิชานี้เลย

แต่ติดที่ว่าเขาเป็นคนใช้โปรโกง

ในความทรงจำของเขา มีผู้เล่นที่ฝึก [คัมภีร์แห่งเต๋า] รวดเดียว และอัปเลเวลไปจนถึง 49 ได้อย่างราบรื่น

ที่หยุดแค่ 49 ยังไม่เข้าระดับห้า เพราะแพตช์ปัจจุบันตันที่เลเวล 49!

อย่างที่เคยบอก ไอดีหลักของฉู่หวยสวี่ก่อนทะลุมิติก็ค้างอยู่ที่ 49 รออัปเดตแพตช์

ที่สำคัญคือ ผู้เล่นที่ฝึก [คัมภีร์แห่งเต๋า] หน้าต่างสถานะของพวกเขาก็ขึ้นข้อความเหมือนคนอื่นเปี๊ยบ — [รออัปเดตเวอร์ชัน เพื่ออัปเลเวลต่อ]

นี่แสดงว่าผู้เล่นไม่ได้รับผลกระทบจากคำสาปนี้!

ฉู่หวยสวี่ที่มีระบบติดตัว เลยอดสนใจ [คัมภีร์แห่งเต๋า] ไม่ได้

อีกอย่าง ถึงจะทะลุมิติมาแล้ว แต่เขาก็ยังมีจิตวิญญาณเกมเมอร์อยู่บ้าง กล้าได้กล้าเสีย

"แม่งเอ้ย น่าลองว่ะ!" เขาคิด

"แทนที่จะต้องมานั่งเลือกวิชาใหม่ทุกระดับ พอถึงระดับสี่ต้องมานั่งคิดหน้าคิดหลัง สู้ก๊อบปี้เส้นทางปรมาจารย์ ดัน [คัมภีร์แห่งเต๋า] ให้สุดซอยไปเลยไม่ดีกว่าหรือ?"

ถ้าทำได้จริง ทางข้างหน้าคือทางด่วนสู่ความเทพ! ปลายทางคือระดับเดียวกับปรมาจารย์!

หลังปรมาจารย์สิ้นไป ไม่มีใครรู้เลยว่าถ้าใช้ [คัมภีร์แห่งเต๋า] ขึ้นเป็นยอดผู้ฝึกตนได้ จะเป็นยังไง

เวลาผ่านไป ฉู่หวยสวี่ยังลังเล

สุดท้ายเขากัดฟัน ยื่นมือไปหยิบแผ่นหยก [คัมภีร์แห่งเต๋า] เล่ม 1

แต่ทว่า แขนของเขาถูกมือเล็กๆ ที่เย็นเฉียบคว้าไว้

"เจ้าแน่ใจนะว่าจะเลือก [คัมภีร์แห่งเต๋า]?" หานซวงเจี้ยงถาม

ตำนานเกี่ยวกับปรมาจารย์ ใครๆ ก็รู้กันทั่ว

เรื่อง [คัมภีร์แห่งเต๋า] ก็เช่นกัน

"ข้าแน่ใจ" ฉู่หวยสวี่เป็นคนตัดสินใจแล้วไม่เปลี่ยนใจ

ไม่โลเล ไม่ยืดเยื้อ และไม่สนคำคนอื่น

ก่อนข้าจะตัดสินใจ เจ้าทักท้วงได้ แต่ตัดสินใจแล้วมาทักท้วง จะให้ข้ามานั่งคิดใหม่หรือไง?

หานซวงเจี้ยงขมวดคิ้ว มองเขาอยู่นาน สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ

"ยังไงเล่ม 1 ถึง 3 ก็ฝึกได้ ที่ต้องระวังคือเล่ม 4" นางคิด

แต่สาวน้อยก็ยังไม่เข้าใจ ทำไมฉู่หวยสวี่ถึงเจาะจงเลือกวิชานี้?

ยัยก้อนน้ำแข็งเอ่ยปาก "ในเมื่อเจ้าตัดสินใจแล้ว ข้าก็คงไม่พูดอะไรมาก"

ฉู่หวยสวี่กลับมาทำตัวปกติ มอง [คัมภีร์สัจธรรมหกปกครอง] ในมือนาง แล้วยิ้มแซว "แล้วเจ้าล่ะ เลือกเล่มนี้จริงๆ หรือ?"

หานซวงเจี้ยงตีหน้านิ่ง ตอบจริงจัง "ข้าตั้งใจจะเลือกเล่มนี้แต่แรกแล้ว ไม่เกี่ยวกับเจ้า"

"งั้นเหรอ งั้นเหรอ อ้อ เคๆ" ฉู่หวยสวี่ตอบแบบขอไปที

คิ้วสวยของยัยก้อนน้ำแข็งขมวดอีกรอบ รู้สึกคำตอบรับส่งๆ แบบนี้มันฟังดูขัดหูพิกล

"เลือกเสร็จแล้ว ก็ไปกันเถอะ" นางพูดเสียงเย็น เริ่มจะหมั่นไส้หมอนี่อีกแล้ว

ฉู่หวยสวี่กลับยิ้มแล้วถามกลับ "แน่ใจ? จะไปตอนนี้เลย?"

"ทำไม หรือเจ้าอยากจะคิดดูอีกที? งั้นได้ ข้ารอได้ ไม่ต้องรีบ" หานซวงเจี้ยงรีบเสนอทันที

นางยังคงคิดว่าไม่เลือก [คัมภีร์แห่งเต๋า] จะดีกว่า

"เปล่า ข้าหมายความว่าเจ้าแน่ใจนะว่าจะไม่ขึ้นไปดูชั้นบน? จะกลับบ้านเลย?" ฉู่หวยสวี่ชี้ไปข้างบน

ยัยก้อนน้ำแข็งมองตามนิ้วเขาไปที่บันได

นางพูดว่า "ข้างบนเป็นวิชาระดับสองกับสาม เกี่ยวอะไรกับเรา?"

"ชั้นสี่เป็นวิชาอาคม แต่เรายังไม่ได้เอาเข็มทิศไปแลกแต้มผลงาน เราไม่มีปัญญาแลกวิชาหรอก" นางเสริม

ฉู่หวยสวี่จ้องตานางแล้วตอบ "เจ้าลืมอะไรไปหรือเปล่า?"

เขาพูดต่อหน้าตาเฉย "เจ้ารู้ไหม ปรมาจารย์เคยคิดค้นสุดยอดวิชาอาคมระดับฟ้าระดับสะเทือนเลื่อนลั่นไว้บทหนึ่ง แถมไม่ได้หวงวิชาด้วย ประกาศให้คนทั้งโลกได้รู้ ให้ผู้ฝึกตนทุกคนได้ศึกษา แต่น่าเสียดาย ผ่านมาพันปี คนที่ฝึกสำเร็จมีแค่นับนิ้วได้"

หานซวงเจี้ยงได้ยินดังนั้น ตาก็เป็นประกาย ใบหน้าเย็นชาดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที ราวน้ำแข็งละลาย

"เจ้าหมายถึง..." นางมองฉู่หวยสวี่

ฉู่หวยสวี่พยักหน้า พูดเน้นทีละคำว่า "ใช่แล้ว ชั้นสี่มี [หมื่นกระบี่คืนสู่กำเนิด]!"

[จบแล้ว]