บทที่ 29 - พวกเดียวกัน

บทที่ 29 - พวกเดียวกัน

◉◉◉◉◉

เวย์นนึกว่าความคิดตัวเองเข้าท่า แต่สองสาวที่ยุ่งอยู่ในครัวกลับพร้อมใจกันปฏิเสธ

อินิซ่าฟันธงก่อนเลยว่า คนที่วางค่ายกลในหุบเขา ไม่น่าใช่คนเดียวกับคนที่กระอักเลือดข้างทางวันก่อน

"ในโลกของผู้ใช้พลังพิเศษ หลายครั้งความรู้ก็คือพลัง เวทมนตร์พิธีกรรมเป็นศาสตร์ที่ลึกซึ้ง ยิ่งพิธีกรรมดูเรียบง่ายแต่ได้ผล ยิ่งแสดงว่าผู้ใช้เข้าใจพลังพิเศษอย่างถ่องแท้

"ฉันว่าคนระดับที่วางกับดักนั้นได้ ไม่น่าจะทิ้งร่องรอยโจ่งแจ้งขนาดนั้นโดยไม่จัดการอะไรเลย"

เข้าใจละ เหมือนฆาตกรอัจฉริยะในหนังสืบสวน ต้องรู้วิธีกลบเกลื่อนร่องรอยบ้าง

ส่วนลินนาเห็นว่า การทำพิธีบูชายัญเลือดตอนโจรปล้นเมือง มันไม่สมเหตุสมผล

"พิธีกรรมอัญเชิญวิญญาณร้ายระดับสูง ปกติมีขั้นตอนและพิธีการเฉพาะ ไม่เหมือนการทำลายล้างมั่วซั่ว

"ถ้าพวกโจรจับคนทั้งเมืองมาขัง แล้วค่อยทำพิธีบูชายัญ นั่นก็พอเป็นไปได้ แต่ถ้าฆ่าแกงกันมั่วๆ แล้วบอกว่าคนตายเป็นเครื่องสังเวย แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะสำเร็จ"

เข้าใจละ เทพมารก็เลือกกินเหมือนกัน

แต่พอคิดแบบนี้ เรื่องยิ่งยุ่งเข้าไปใหญ่

โจรที่จะปล้นเมือง กับลัทธิมารที่อาจจะมีอยู่จริง ดูเหมือนจะไม่ใช่พวกเดียวกัน

คนที่วางกับดักในหุบเขา กับคนที่กระอักเลือด ก็ไม่ใช่คนเดียวกัน

เวย์นแอบหยิบมันฝรั่งทอดที่อินิซ่าเพิ่งทอดเสร็จมากิน พลางคิดว่าเมืองนี้แม่งไม่ได้สงบสุขเหมือนในความทรงจำของ "เวย์นคนเก่า" เลยสักนิด

...

กินข้าวเย็นเสร็จ

เวย์นก็ลากเจ้าหน้าที่จากที่ว่าการเมือง ไปงัดประตูบ้านหมอจอห์น โดยมีเพื่อนบ้านอย่างคุณนายวิลเลียมเป็นพยาน

คุณนายวิลเลียมคือเจ้าของร้านโลงศพ คือคนที่เวย์นเอาสัตน้ำมนต์ไปหลอกให้ดื่ม แล้วเจ๊แกซดโฮก "อึก อึก อึก" นั่นแหละ

ปกติจะเจอแกที่โบสถ์บ่อยรองจากบาทหลวง ประมาณว่าเป็นพวกคอยจับผิดว่าบาทหลวงอู้งานไหม

สามคนเดินเข้าไปในบ้านหมอจอห์น

ในแดนตะวันตกที่การคมนาคมไม่สะดวก หมอเป็นอาชีพที่คนนับถือมาก

เพราะคนส่วนใหญ่เจ็บไข้ได้ป่วย รอไปรักษาที่เมืองอื่นก็มักจะไม่ทันการ

ดังนั้นถ้าเมืองไหนไม่มีหมอ ก็ได้แต่สวดมนต์ขอพรพระเจ้า

หมอจอห์นเป็นหนุ่มโสดอยู่คนเดียว แต่สังคมจัด เข้ากับชาวบ้านได้ดี ได้รับเชิญไปกินข้าวเย็นบ้านคนอื่นบ่อยๆ นานๆ ทีก็จัดงานเลี้ยงที่บ้านตัวเองบ้าง

เวย์นกับผู้ติดตามเดินสำรวจบ้านหมอจอห์นรอบหนึ่ง

ห้องรับแขกเรียบร้อย ห้องทำงานเป็นระเบียบ ประตูหน้าต่างชั้นล่างปิดสนิท ไม่มีร่องรอยงัดแงะ

กำลังจะตัดที่นี่ทิ้ง พอเดินขึ้นไปห้องนอนชั้นสอง ทุกคนก็รู้ว่าเกิดเรื่องแล้ว

ในห้องนอนมีร่องรอยถูกรื้อค้นอย่างรีบร้อนหลายจุด ตู้เซฟใบเล็กในตู้เสื้อผ้าเปิดอ้าซ่า ข้างในแทบเกลี้ยง

เหลือแต่พวกเอกสารจดหมาย

เจ้าหน้าที่ที่ว่าการถอนหายใจ "เวย์น เปิดคดีได้เลย"

คุณนายวิลเลียมเห็นสภาพห้องก็เอามือทาบอก เสียงสั่นเครือเริ่มมา:

"โอ้ พระเจ้า หมอจอห์นเป็นคนดีขนาดนั้นแท้ๆ..."

เจ๊เดี๋ยวก่อน ยังไม่เจอศพเลย

รีบดราม่าไปไหม เดี๋ยวเป็นลางไม่ดี

เกิดเป็นแค่คดีลักทรัพย์ล่ะ?

เวย์นตีหน้าตายไปเช็คตู้เซฟ ไม่มีรอยงัดแงะ

ดูสภาพห้อง ถึงคนรื้อจะรีบ แต่เป้าหมายชัดเจนมาก

อย่างตู้เสื้อผ้าในห้องนอน มีตั้งหลายตู้เรียงกัน แต่อีกฝ่ายเปิดแค่ตู้เดียว แล้วข้างในก็เป็นตู้เซฟ

ดูเหมือนจะรู้ดีว่าของมีค่าอยู่ตรงไหน

คนรู้จักทำ? หรือจับตัวประกันรีดข้อมูลแล้วค่อยมา?

พอมั่นใจว่าเกิดเรื่อง การค้นหาก็ละเอียดขึ้น

แล้วเวย์นก็เจอประตูลับในห้องเก็บของใต้บันไดชั้นล่าง

หลังประตูลับเป็นบันไดลงไปข้างล่าง

เวย์นไม่ได้ใส่ใจตอนแรก แค่เปิดเนตรลายเส้นส่องดู

แล้วเขาก็พบว่าพื้นที่ข้างล่าง ในสายตาเขาดัน "มืดสนิท"

งานเข้า ไม่ตรวจละเอียดไม่ได้แล้ว

เวย์นถือตะเกียงมือหนึ่ง อีกมือจับปืน เดินนำหน้า เจ้าหน้าที่กับคุณนายวิลเลียมทิ้งระยะห่าง เดินตามหลังต้อยๆ

ข่าวดีคือ ห้องใต้ดินไม่ใหญ่ และไม่มีศพหมอจอห์น

แต่ข่าวร้ายคือ กลางห้องใต้ดิน มีของที่ดูยังไงก็เป็นอุปกรณ์ลัทธิมารวางหราอยู่

หัวกะโหลกสิบหัว เรียงเป็นสามชั้น หก-สาม-หนึ่ง วางอยู่กลางสัญลักษณ์ดาวห้าแฉกกลับหัว

ตรงจุดตัดและปลายดาวห้าแฉก มีเทียนไขที่จุดไปแล้วกว่าครึ่งวางอยู่ ในวงล้อมมีของจุกจิกวางอยู่เต็มไปหมด

ดูสภาพแล้วน่าจะวางมานานแล้ว ไม่ใช่เพิ่งจัด

เสียงสะอื้นของคุณนายวิลเลียมหยุดกึก เปลี่ยนเป็นโกรธเกรี้ยวทันที:

"นี่มันพวกลัทธินอกรีตชัดๆ! นึกไม่ถึงว่าหมอจอห์นจะเป็นคนแบบนี้!"

เวย์นหันไปมอง "คุณนายวิลเลียม ช่วยไปตามคุณพ่อฮัคที่โบสถ์มาหน่อยได้ไหมครับ ถ้าสะดวก รบกวนไปบ้านผม ตามคุณอินิซ่ามาด้วย"

คุณนายวิลเลียมกำหมัดแน่น "ได้เลย ฉันจะไปเดี๋ยวนี้"

หมอจอห์นสินะ...

คืนนั้นที่ไปกินข้าวบ้านนายกฯ ก็มีเขา คนที่ไปรักษาโรคระบาดที่ไร่และเหมืองบ่อยๆ ก็คือเขา ตอนนี้ที่บ้านยังเจอของแบบนี้อีก

เวย์นคิดว่า ตัวเองน่าจะเจอตัวการหนึ่งในนั้นแล้ว

...

คนแรกที่มาถึงคือคุณพ่อฮัค แกมองแวบเดียวก็ฟันธงว่าเป็นของนอกรีต

จากนั้นก็สวดมนต์บทใน "พระคัมภีร์" ทำท่าอวยพร พรมน้ำมนต์ใส่

แล้วก็มายืนเฝ้ากับเวย์น รออินิซ่า

"นี่น่าจะเป็นแท่นบูชาสำหรับสวดภาวนาถึงเทพมาร"

ผู้เชี่ยวชาญมาถึงก็วินิจฉัยทันที

"ไม่มีสัญลักษณ์ลึกลับระบุเจาะจง ดูไม่ออกว่าสื่อถึงใคร แต่มีกลิ่นอายความมืดหลงเหลืออยู่"

อินิซ่านั่งยองๆ สังเกต "น่าจะยังมีของสำคัญ หรือไม่ก็ต้องใช้คู่กับบทสวดเฉพาะถึงจะทำงาน ดูแค่สภาพตอนนี้ ระบุตัวตนไม่ได้ ตามรอยไม่ได้"

พูดจบ อินิซ่าก็หยิบหัวกะโหลกบนยอดสุดออก เนตรลายเส้นของเวย์นกลับมาทำงาน ภาพซ้อนทับกับที่ตาเห็นทันที

มีกระแสความปั่นป่วนจางๆ กำลังระเหยออกมาจากกองหัวกะโหลก

เวย์นแอบยื่นมือไป ใช้ดวงตาที่มองไม่เห็น "สูด" เข้าไปนิดนึง

อ่อนมาก ไม่ถึงเศษเสี้ยวของ "เกรย์วูล์ฟ" เฟรดดี้ อย่างมากก็ 0.0X หน่วย

แต่ "รสชาติ" ของมัน เหมือนกับพลังวิญญาณในซากผีเสื้อครึ่งตัวเมื่อเช้าเป๊ะ

อ้อ

สองคนนี้ เหมือนจะเป็นพวกเดียวกันแฮะ

[จบแล้ว]