บทที่ 8 - เทหมดหน้าตัก

บทที่ 8 - เทหมดหน้าตัก

◉◉◉◉◉

ได้ยินคำถามของท่านนายกเทศมนตรี

เวย์นก็ค่อยๆ กระดึ๊บตามเสียงเข้าไปใกล้ ไปยืนพิงข้างโซฟาหันหลังให้วงสนทนา

แกล้งทำเป็นดูโชว์กับคนอื่น แต่หูนี่กางรับสัญญาณเต็มที่

พวกนั้นไม่ได้ว่าอะไรที่เวย์นมายืนใกล้ๆ คุณพ่อฮัคอธิบายต่อ

"ถึงอินิซ่าจะยอมรับนับถือพระจิตศักดิ์สิทธิ์ แต่เธอก็ไม่ใช่แม่ชีของทางโบสถ์ ไม่เหมาะจะให้พักค้างคืนที่โบสถ์ระยะยาว ถ้ามีที่พักที่เหมาะสม เรายินดีจ่ายค่าเช่าให้ แน่นอนว่าถ้าไม่แพงเกินไปจะดีมาก"

นายกเทศมนตรีทำสีหน้าลำบากใจ "บ้านในเมืองส่วนใหญ่ชาวบ้านเขาสร้างไว้อยู่เอง น้อยมากที่จะปล่อยเช่า โรงแรมหรือที่พักชั่วคราวก็ดูไม่เหมาะจะอยู่นานๆ

"ถ้าจะให้สร้างบ้านใหม่ ก็ต้องจ้างคน เตรียมวัสดุ เช่าที่ดิน ต้องใช้เวลาเตรียมการพอสมควรเลย"

ผมครับ ผมครับ ผมครับ บ้านผมว่างมาก

ถ้าสาวน้อยนักปราบมารมาอยู่ ให้ฟรีเลยก็ได้

เวย์นทำเป็นเพิ่งได้ยินบทสนทนา หันขวับกลับมาทันที "บ้านผมมีที่ว่างนะครับ ไม่รู้ว่ามิสอินิซ่าจะรังเกียจไหม"

"มันอาจจะดูไม่ค่อยงามนะ"

คุณพ่อฮัคนี่มารผจญชัดๆ เสนอความเห็นขัดขา "ทางที่ดีควรมีบ้านแยกให้มิสอินิซ่าอยู่คนเดียวจะดีกว่า เป็นกระท่อมไม้เล็กๆ ก็ได้"

"ถ้าไม่เกี่ยงสภาพความเป็นอยู่ ตามฟาร์มรอบๆ เมืองก็มีกระท่อมไม้เล็กๆ ว่างอยู่เยอะนะ..."

นายกเทศมนตรีจิบเบียร์ "เอาอย่างนี้ไหม ลองถามความเห็นมิสอินิซ่าดูดีกว่า"

คุณพ่อฮัคกวักมือเรียกอินิซ่าที่ยืนพิงผนังดูโชว์อยู่คนเดียวให้เดินเข้ามา

ก่อนหน้านี้มีหนุ่มๆ หลายคนพยายามเข้าไปคุยกับเธอ แต่โดนเธอตอบคำเดียวจอดไปหมดแล้ว

อินิซ่าฟังข้อเสนอแล้วแทบไม่ต้องคิด มองเวย์นแวบหนึ่งแล้วพยักหน้า "ไม่มีปัญหา ฉันย้ายไปคืนนี้เลยก็ได้"

มันต้องอย่างนี้สิ

คุณพ่อฮัคถูมือไปมา "เวย์น เธอจะไม่ลองคิดดูอีกทีเหรอ"

เวย์นยิ้มกว้าง "ไม่เป็นไรครับ ผมยินดีต้อนรับ"

ถึงกายอมตะจะดูเก๊ๆ ไปหน่อย แต่ก็ได้สกิลใหม่มาทดแทน

แถมยังได้รู้จักกับสาวน้อยนักปราบมารผมเงินที่ดูท่าทางมือโปร

ตกต่ำสุดขีดแล้วดีดกลับ งานนี้ขอเทหมดหน้าตัก!

...

บ้านเวย์นกว้างขวางจริงๆ

หลังจากพ่อแม่เสีย เพื่อความสะดวก บ้านเวย์นเลยเจาะผนังเชื่อมกับบ้านลุงเบนจามินข้างๆ ก็คือเป็นบ้านไม้แบบตะวันตกทั่วไปนั่นแหละ ไม่งั้นคงเรียกได้ว่าเป็นคฤหาสน์แล้ว

รถม้าของโบสถ์ขนสัมภาระของอินิซ่ามาส่งหน้าบ้าน เวย์นถึงเพิ่งรู้ว่าสัมภาระของอินิซ่าเยอะเกินคาด

เอาน่า ผู้หญิงย้ายบ้าน

ของเยอะหน่อยก็เข้าใจได้

เวย์นเลยไม่คิดอะไรมาก เข้าไปช่วยขนของ

ตอนแรกเวย์นก็นึกว่าในหีบพวกนี้น่าจะเป็นเสื้อผ้าข้าวของเครื่องใช้

ปรากฏว่าพอออกแรงยกหีบใบหนึ่งขึ้นมา มันหนักจนน่าตกใจ

"ในหีบพวกนี้ใส่อะไรไว้ครับ ทำไมหนักจัง?"

เวย์นอุ้มหีบจะเดินเข้าบ้าน ก็ถามขึ้นมาลอยๆ

"หีบนั้นกระสุนปืน หีบนั้นน้ำมนต์กับของจิปาถะ สองสามหีบนั้นของใช้ส่วนตัว"

อินิซ่าชี้บอกทีละหีบ แล้วหันมา "อ้อ หีบที่คุณอุ้มอยู่ต้องระวังหน่อยนะ ข้างในเป็นระเบิดแรงสูง"

(ヾ)

อะไรนะ?!

ฟังดูแล้ว นี่มันคลังแสงเคลื่อนที่ชัดๆ

อำนาจการทำลายล้างน่าจะรุนแรงกว่าคลังอาวุธในสถานีตำรวจของผมรวมกันซะอีก

แต่เวย์นปรับตัวเร็ว

สาวน้อยนี่นะ

เวลาเดินทางพกของป้องกันตัวไว้หน่อย ก็สมเหตุสมผล

เขาเลยแซวเล่นไปประโยคหนึ่ง "ระเบิดลังนี้ถ้าระเบิดขึ้นมา บ้านผมไม่พังถล่มลงมาเลยเหรอเนี่ย"

อินิซ่ากวาดตามองบ้านเวย์น "ไม่ต้องใช้ทั้งลังหรอก ถ้าวางถูกตำแหน่ง แค่สองแท่งหยิบจากในนั้นก็น่าจะพอแล้ว"

เวย์นกลืนน้ำลายเอือก

จู่ๆ ก็เข้าใจแล้วว่าทำไมก่อนหน้านี้คุณพ่อฮัคถึงบอกว่า "ควรมีบ้านแยกให้เธออยู่คนเดียว"

ประคองหีบระเบิดอย่างระมัดระวัง

เวย์นเตือนตัวเองว่า เดี๋ยวต้องวางเบาๆ...

ประสบการณ์วันนี้วันเดียว ตื่นเต้นกว่าครึ่งเดือนที่ผ่านมามัดรวมกันซะอีก

ถ้าไอ้พวกนี้ระเบิดตูมตามขึ้นมา ร่างกายเขาจะทนไหวไหมไม่รู้ แต่บ้านบึ้มแน่นอน

กว่าจะมีบ้านหลังใหญ่เป็นของตัวเองมันไม่ง่ายนะคุณ

อย่าให้เทหมดหน้าตักแล้วกลายเป็นหมดตูด บ้านช่องไม่เหลือเลยนะ

...

เพราะกลัวว่าหีบกระสุนจะหนักเกินไปจนพื้นไม้ชั้นสองรับน้ำหนักไม่ไหว อินิซ่าเลยเลือกพักห้องนอนเดิมของลุงเบนจามินที่ชั้นล่าง

เสียดายจัง ไม่งั้นได้อยู่ห้องติดกันกับห้องนอนเขาแล้ว

ขนของเสร็จ ช่วยจัดของคร่าวๆ เวย์นกำลังจะกลับขึ้นห้องตัวเอง ก็โดนอินิซ่าเรียกไว้

"คุณเวย์นคะ อุตส่าห์มีโอกาสอยู่กันตามลำพัง เรามาคุยกันแบบเปิดอก ทำความรู้จักกันให้มากขึ้นดีไหมคะ"

เวย์นหันขวับไปมอง เห็นอินิซ่านั่งอยู่บนเตียงในห้องนอน เอียงตัวจัดผ้าปูที่นอนที่เพิ่งเปลี่ยนใหม่ ดึงให้ตึงแล้วตบเบาๆ สองสามที

ส่วนเว้าส่วนโค้งของร่างกายดูเด่นชัดขึ้นเพราะท่วงท่าที่ขยับ ดวงตาสีม่วงแดงส่องประกายวาววับใต้แสงเทียน

ซี้ด...

โลกนี้ไม่ใช่แค่สาวตะวันตกที่ร้อนแรง แม้แต่สาวน้อยนักปราบมารก็รุกหนักขนาดนี้เลยเหรอ?

แหม จะดีเหรอครับ

อินิซ่าจัดเตียงเสร็จ หันหน้ามาหาเวย์น แล้วหยิบปืนลูกโม่สลักลวดลายลึกลับกระบอกหนึ่งออกมาวางบนตัก

ชิ

ควักปืนเฉย

นึกว่าจะชวนขึ้นเตียง

"คุณเวย์นคะ จริงๆ แล้วคุณเป็นผู้ใช้พลังพิเศษที่ปิดบังสถานะอยู่ใช่ไหมคะ"

เวย์นชะงัก

หือ? ผู้ใช้พลังพิเศษ?

ผมเนี่ยนะ?

ปลายนิ้วของอินิซ่าลูบไล้ตัวปืนลูกโม่

"ตอนเราเจอกันครั้งแรกกลางทุ่ง ฉันก็สังเกตเห็นแล้ว แม้ตอนนั้นในอากาศจะมีกลิ่นเลือดสองชนิด ในรถม้าก็มีรอยเลือดจำนวนมากที่เป็นของคนสองคน แต่ในที่เกิดเหตุ นอกจากศพผู้ร่วงหล่นตัวนั้น ก็ไม่มีผู้บาดเจ็บสาหัสคนที่สอง

"นั่นหมายความว่า คุณเวย์นได้รับบาดเจ็บ แต่แผลหายสนิทอย่างรวดเร็ว"

เวย์นกำลังจะแก้ตัว อินิซ่าก็ยกมือห้ามไว้

"ตอนบ่าย คุณก็ไปโผล่ที่กระท่อมเก็บศพ ฉวยโอกาสตอนคุณพ่อฮัคเอาตราศักดิ์สิทธิ์ออกไป กลืนกินวิญญาณร้ายที่เกิดจากศพผู้ร่วงหล่นสาย 'ความมืด'

"ถึงไม่รู้ว่าเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้นทำให้คุณล้มพับไป แต่ในเมื่อคุณไม่เสียสติหรือคลุ้มคลั่งจากการกินวิญญาณร้ายสาย 'ความมืด' งั้นเราก็ไม่ใช่ศัตรูกัน"

ถึงรายละเอียดบางอย่างจะเข้าใจผิดไปบ้าง แต่ประโยคสุดท้ายความหมายชัดเจนมาก

เวย์นพยักหน้าทันทีโดยไม่ต้องคิด

"ใช่ เราไม่ใช่ศัตรูกัน"

อินิซ่ามองปฏิกิริยาของเวย์น ดูจะพอใจกับท่าทีของเขา

"คุณเวย์นคะ คุณก็น่าจะรู้สึกได้ว่าจนถึงตอนนี้ฉันยังไม่ได้บอกตัวตนของคุณกับบาทหลวงทั้งสอง ฉันไม่ได้เป็นศัตรูกับคุณ เพราะงั้น ฉันหวังว่าจะได้ร่วมมือกับคุณอย่างเท่าเทียม

"พิจารณาจากที่คุณอาจเป็นผู้ใช้พลังพิเศษอิสระ ฉันต้องอธิบายพื้นฐานความร่วมมือของเราก่อน สำหรับผู้ใช้พลังพิเศษ นอกจากบางสายพลังที่กำหนดไว้ พลังวิญญาณของสายอื่นจะไม่สามารถ 'ย่อย' ได้อย่างปลอดภัย

"ในเมื่อคุณกินวิญญาณร้ายสาย 'ความมืด' ได้อย่างปลอดภัย งั้นสายพลังของคุณก็น่าจะระบุได้คร่าวๆ ดังนั้นต่อให้ในเมืองแบล็กสโตนมีลัทธิมารที่วางแผนบูชายัญเลือดจริงๆ คุณก็ไม่น่าจะเป็นตัวการหลัก อย่างมากก็แค่ผู้สมรู้ร่วมคิดหรือคนวงใน

"และสายพลังของเราก็ไม่อยู่ในขอบเขตที่อีกฝ่ายจะล่าได้ การกินพลังวิญญาณของฉันมีแต่จะทำให้คุณคลุ้มคลั่งหรือพังทลาย ดังนั้นความร่วมมือของเรา จะช่วยให้คุณล่าเหยื่อต่อไปได้ ส่วนฉันก็ได้แต้มผลงานพร้อมฟื้นฟูพลังวิญญาณ คุณเข้าใจไหมคะ"

เวย์นพยักหน้า แล้วก็ส่ายหน้า รีบอธิบาย

"ผมยินดีร่วมมือกับคุณ แต่ผมไม่ค่อยเข้าใจคำว่า 'สายพลัง' ที่คุณพูดถึงเท่าไหร่"

[จบแล้ว]