บทที่ 17 เดี๋ยวจะให้ดูของดี

บทที่ 17 เดี๋ยวจะให้ดูของดี

ในชั่วพริบตานั้น ความคิดมากมายแล่นเข้ามาในหัวของอ้ายชิง

อย่างเช่น เขาจะอธิบายเรื่องสาวน้อยที่จู่ๆ ก็โผล่มาในห้องให้พ่อแม่กับปู่ย่าฟังยังไงดี

หรือเขาควรจะสารภาพไปตามตรงว่าเสี่ยวอวี่สามารถกลายร่างเป็นมนุษย์ได้

หรือว่าเรื่องเสี่ยวอวี่กลายร่างเป็นคนจะเป็นแค่ภาพหลอนที่เขาคิดไปเองคนเดียว จริงๆ แล้วคนอื่นมองไม่เห็นเสี่ยวอวี่ในร่างมนุษย์เลย? ถ้าเป็นอย่างนั้น เขาคงต้องพิจารณาเรื่องไปพบจิตแพทย์จริงๆ แล้วล่ะ...

ทว่า เมื่อหางตาของอ้ายชิงเหลือบไปเห็นแม่กำลังนั่งยองๆ ลูบแมวอยู่ และย่ากำลังเอาขนมแมวเลียไปแบ่งให้พวกแมวตัวที่ดูผอมๆ กินเป็นของหวาน เขาก็ลอบถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกทันที

จากนั้น เขาพยายามรักษาสีหน้าให้ดูปกติที่สุด เดินเนียนๆ จากบันไดในลานบ้านขึ้นไปยังระเบียงชั้นสอง

พอถึงมุมที่แม่และย่ามองไม่เห็น เขาก็สับตีนแตกพุ่งตรงไปยังห้องนอนทันที

เปิดประตู วิ่งถลาเข้าไป กางแขนออก

แล้วรวบตัวเสี่ยวอวี่ที่กำลังนอนแผ่หราอยู่บนโต๊ะขึ้นมา

สาวน้อยหูแมวเรือนผมสีขาวที่สวมเพียงเสื้อแจ็กเกตสีน้ำเงินตัวเดียว ร่างกายนั้นทั้งนุ่มนิ่มและหอมกรุ่นจนเต็มอ้อมแขน ชวนให้ใจเต้นแรงอย่างช่วยไม่ได้

แต่อ้ายชิงไม่ได้มัวมาเคลิบเคลิ้ม เขารีบอุ้มเธอไปวางบนเตียง แล้วรีบชะโงกหน้าไปดูที่หน้าต่าง เพื่อยืนยันว่าแม่กับย่าไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาสังเกตเห็นความผิดปกติในห้องชั้นสอง

"เมี๊ยว?"

เสี่ยวอวี่นอนหมอบสี่ขาอยู่บนเตียง เอียงคอมองอ้ายชิงอย่างไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ ถึงมาอุ้มเธอ

ว่าแล้วเธอก็คลานกลับไปที่ขอบเตียง เอามือยันพื้นปีนลงมา แล้วปีนขึ้นไปบนเก้าอี้ ทำท่าเหมือนจะปีนกลับขึ้นไปชมวิวนอกหน้าต่างบนโต๊ะอีกรอบ

อ้ายชิงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากรีบปิดผ้าม่าน แล้วกดตัวเสี่ยวอวี่ที่เพิ่งปีนขึ้นเก้าอี้ไว้

"อย่าขยับ นั่งอยู่ตรงนี้ดีๆ"

"เมี๊ยว!"

"ร้องเมี๊ยวใส่ฉันไปก็ไม่ช่วยอะไรหรอก"

อ้ายชิงกดตัวเธอไว้สักพัก ก่อนจะอุ้มขึ้นมาวางบนเตียงอีกครั้ง แล้วปิดประตูห้องนอนให้เรียบร้อย เขาหยิบกระป๋องอาหารออกมาจากเป้ แล้วใช้นิ้วเคาะเบาๆ ให้เกิดเสียงดัง

พอได้ยินเสียงนี้ หูแมวของเสี่ยวอวี่ก็กระดิกทันที เธอหันขวับมามองกระป๋องในมืออ้ายชิงตาเป็นมัน

นึกไม่ถึงเลยว่าขนาดกลายเป็นคนแล้ว ก็ยังมีปฏิกิริยาตอบสนองต่ออาหารแมวอยู่อีก

อ้ายชิงมองดวงตาที่เป็นประกายวิบวับของเสี่ยวอวี่แล้วได้แต่ส่ายหน้ายิ้มๆ

เขาเปิดกระป๋อง เทอาหารใส่ชามแมวเพื่อป้องกันไม่ให้ขอบกระป๋องบาดลิ้น

จากนั้นอ้ายชิงก็ถอนหายใจยาว นั่งลงบนเตียง ใช้มือยันตัวไว้มองดูเสี่ยวอวี่ที่พยายามคลานลงมากินอย่างทุลักทุเล แล้วเผลอตบหน้าผากตัวเอง

"นี่ฉันต้องไปหาช้อนหรือตะเกียบมาสอนเธอกินข้าวด้วยมือไหมเนี่ย?"

โชคดีที่เสี่ยวอวี่ไม่ได้ทำให้เขาต้องลำบากขนาดนั้น เพียงชั่วพริบตา เธอก็คืนร่างจากมนุษย์กลับเป็นแมว แล้วก้มลงกินอาหารกระป๋องอย่างเอร็ดอร่อย

...

ช่วงเวลาหลังจากนั้นจนถึงเข้านอน เสี่ยวอวี่ไม่ได้ก่อเรื่องวุ่นวายอะไรอีก เธอทำหน้าที่เป็นแมวน้อยแสนดีอย่างเคร่งครัด

อ้ายชิงถือโอกาสนี้ปั่นนิยายได้อีกหนึ่งตอนในช่วงหัวค่ำ จากนั้นก็อาบน้ำเข้านอน

หลังจากหลับไปได้สักพัก จู่ๆ เขาก็สะดุ้งตื่นเพราะเสียงกุกกักในช่วงเช้ามืด พอเขาลืมตาขึ้น ก็พบว่ามีเด็กสาวมานอนอยู่บนเตียงเขาอีกแล้ว

อาจจะเป็นเพราะเริ่มชินชา หรือไม่ก็เพราะง่วงจัด อ้ายชิงลืมตาขึ้นมองแวบหนึ่งแล้วหลับตาลงต่อ ปากก็พึมพำงัวเงียว่า "นอนดีๆ อย่าซนนะ"

แต่ไม่นาน เขาก็ได้ยินเสียง แกรก เบาๆ ดังมาจากทางประตู

เสียงนี้กระชากสติเขาให้ตื่นเต็มตา

อ้ายชิงเด้งตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงทันที เบิกตากว้างมองไปทางประตู

เขาเห็นเสี่ยวอวี่นอนหมอบอยู่กับพื้น พยายามยืดตัวท่อนบนขึ้น แล้วใช้มือข้างหนึ่งจับลูกบิดประตู

แค่บิดลงเบาๆ ประตูห้องนอนก็เปิดออก

เปิดออกแล้ว...

เชี่ย!

อ้ายชิงรีบสะบัดผ้าห่ม กระโดดลงจากเตียง พุ่งเข้าไปตะครุบตัวเสี่ยวอวี่ที่กำลังพยายามจะชะโงกหน้าออกไปดู

ถ้าแค่เสี่ยวอวี่เปิดประตูเฉยๆ อ้ายชิงคงไม่แตกตื่นขนาดนี้

ประเด็นคือพอประตูเปิดออก แสงไฟจากทางเดินก็สาดเข้ามา แถมเขายังได้ยินเสียงคนคุยกันแว่วมาจากทางระเบียงด้วย

มีคนอยู่ข้างนอก!

อ้ายชิงจับแขนเสี่ยวอวี่ ลากเธอกลับไปที่เตียง แล้วย้อนกลับมาที่ประตู ตั้งใจจะแง้มปิดเบาๆ

แต่ตอนนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงบทสนทนาจากระเบียงชัดขึ้น

"ครับ ใช่ครับ ใช่ครับ สมัยหนุ่มๆ ผมเคยเป็นนักข่าวภาคสนามมาก่อน หลังๆ ถึงได้เลื่อนมาเป็นบรรณาธิการฝ่ายงานเขียน"

"โอ้ ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ ก็แค่ประสบการณ์เยอะหน่อยแค่นั้นเอง"

"...ใช่ครับ บทความนั้นผมเขียนเอง คุณเคยอ่านด้วยเหรอครับ?"

"ชมเกินไปแล้วครับ ชมเกินไปแล้ว..."

"อ๋อ ได้ครับ ได้ครับ ไม่มีปัญหาครับ ไม่มีปัญหา"

"อาทิตย์หน้าเข้าไปรายงานตัวได้เลยใช่ไหมครับ? ว่างแน่นอนครับ ช่วงนี้ไม่ยุ่ง ไม่ยุ่ง"

เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย อ้ายชิงก็แอบมองลอดช่องประตูไปทางระเบียง เห็นพ่อของเขา อ้ายจงกั๋ว กำลังยืนคุยโทรศัพท์อยู่

ฟังจากเนื้อหาแล้ว... หมายความว่ายังไงนะ?

ฟังดูเหมือนได้รับการติดต่อจ้างงานหรือเปล่า?

คุยเรื่องงานกันดึกดื่นป่านนี้เนี่ยนะ?

อ้ายชิงปิดประตูห้องนอนลงด้วยความสงสัย

เขาช่วยอะไรเรื่องงานของพ่อแม่ไม่ได้ สิ่งที่เขาทำได้มีแค่รับผิดชอบหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด

ต้องรอให้เขาเลี้ยงชีพด้วยการเขียนนิยายออนไลน์ได้ และไม่ต้องพึ่งพาเงินทางบ้านอีกต่อไป เมื่อนั้นแหละเขาถึงจะช่วยแบ่งเบาความกังวลของพ่อแม่ได้จริงๆ

อ้ายชิงเก็บความสงสัยเรื่องพ่อไว้ในใจ แล้วเดินกลับเข้ามาในห้อง สายตาจับจ้องไปที่เตียง

เสี่ยวอวี่นอนหมอบมองเขาอยู่ ดวงตากลมโตเหลือบมองไปที่บานประตูข้างหลังอ้ายชิงเป็นระยะ

อ้ายชิงสงสัยตะหงิดๆ ว่าเจ้าตัวแสบนี่เพิ่งเรียนรู้วิธีเปิดประตูได้ เลยกำลังตื่นเต้นสุดขีด

คงเห็นลูกบิดประตูเป็นของเล่นชิ้นใหม่แน่ๆ

ถึงแมวบางตัวจะฉลาดจนเปิดประตูเองได้ก็เถอะ

แต่เสี่ยวอวี่เป็นเด็กดีมาตั้งแต่เล็ก ไม่เคยเปิดประตูเองมาก่อน

หรือว่าพอกลายร่างเป็นคน สมองก็เลยฉลาดขึ้นมานิดหน่อย?

ถึงขั้นเรียนรู้วิธีเปิดประตูได้แล้ว

อ้ายชิงนวดขมับ รู้สึกปวดหัวตุบๆ

ถ้าเกิดเขาเผลอ แล้วยัยนี่แอบเปิดประตูเดินออกไปข้างนอกจะทำยังไง?

ไม่ใช่ว่าเขาอยากจะบงการชีวิตเธอหรอกนะ เขาแค่เป็นห่วงว่าแมวซื่อบื้อตัวนี้จะไปก่อเรื่องเข้าถ้าปล่อยให้ออกไปเดินเพ่นพ่านคนเดียว

คิดได้ดังนั้น อ้ายชิงก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขารีบเดินไปที่ลิ้นชักโต๊ะทำงาน รื้อค้นอยู่พักใหญ่ แล้วหยิบกล่องใบหนึ่งออกมา

บนกล่องเขียนตัวอักษรเบ้อเริ่มว่า—[นาฬิกาเด็กอัจฉริยะ รุ่นซูเปอร์โปร]

เขาจำได้ลางๆ ว่าช่วงปีใหม่ มีญาติแต่งงาน แล้วในงานมีจับฉลากรางวัล

เจ้านาฬิกาเด็กเรือนนี้เป็นรางวัลที่สาม ซึ่งแม่ของเขา รอง ผอ. เหยาเฉียง เป็นคนจับได้

แต่ทั้งอ้ายจงกั๋วและแม่ของเขาใช้พวกสมาร์ตวอตช์ไม่เป็น ก็เลยยกให้อ้ายชิง

ส่วนอ้ายชิงเองก็ไม่ได้ใช้ เพราะมันแปะป้ายหราว่า 'นาฬิกาเด็ก' ตอนแรกเขาก็เอามาลองเล่นขำๆ ด้วยความอยากรู้ แต่สุดท้ายก็โยนใส่ลิ้นชักปล่อยฝุ่นจับ

แต่ดูเหมือนตอนนี้...

อ้ายชิงหันไปมองเสี่ยวอวี่บนเตียง แล้วก้มลงมองนาฬิกาเด็กในกล่อง ส่ายหน้ายิ้มอย่างอ่อนใจ

"มานี่มะเสี่ยวอวี่ตัวน้อย เดี๋ยวจะให้ดูของดี มันเรืองแสงได้ด้วยนะ"

นาฬิกาเด็กเรือนนี้มีระบบระบุตำแหน่งในตัว ถ้าเกิดเสี่ยวอวี่แอบหนีออกไปเที่ยวเล่นคนเดียว อ้ายชิงก็จะตามหาตำแหน่งของเธอเจอได้ทุกเมื่อ