บทที่ 221 นาง? นางเป็นเพียงแค่สาวติดบ้าน!

บทที่ 221 นาง? นางเป็นเพียงแค่สาวติดบ้าน!

ฝางหลินอยากจะร้องไห้ เขาก็อยากจะรู้ว่าตนเองทำอะไรให้บิดาไม่พอใจ? บิดาทำร้ายเขาราวกับว่าเขาไม่ใช่ลูกแท้ๆ!

ฝางทงเหอให้ฮูหยินฝางแจ้งราชสำนักว่า เขาต้องการลาหยุดหนึ่งเดือน จักรพรรดิคิดว่าฝางทงเหอคงจะรู้สึกท้อแท้ใจ แต่ในเมื่อเขากลับมาอย่างปลอดภัยย่อมถือว่าดีแล้ว จักรพรรดิจึงอนุญาตให้ฝางทงเหอลาหยุดหนึ่งเดือน

ในช่วงหนึ่งเดือนนี้ ฝางทงเหอคิดจะขังตนเองไว้ในห้องครัว จนกว่าเขาจะทำไคสุ่ยไป๋ไฉ่ได้

ครั้งนี้ฝางทงเหอไม่ได้รีบร้อนลงมือ แต่เขาใช้เวลาทั้งวันในการปรับอารมณ์ เขาคิดถึงเรื่องราวต่างๆ ตอนที่เขาเรียนรู้การทำอาหาร ตอนนี้เขาต้องลืมอำนาจและตำแหน่งของตนเอง เขาไม่ใช่หัวหน้าพ่อครัวหลวง และไม่ใช่พ่อครัวอันดับหนึ่งของโลก ในสายตาของซูจี้เหนียน เขาไม่มีคุณสมบัติใดๆ

ตอนนี้เขาเป็นเพียงแค่พ่อครัวฝึกหัด

เขาเริ่มลองชิมวัตถุดิบแต่ละชนิดอย่างตั้งใจ

…

เมื่อไม่มีฝางทงเหอมารบกวน ชีวิตของซูจี้เหนียนก็สงบสุขขึ้น

ผ่านไปสองวัน ร้านหม้อไฟว่านอู๋เหลาก็มีร้านค้าแฟรนไชส์สามแห่งแล้ว

สำหรับค่าแฟรนไชส์ห้าร้อยเหรียญทอง พวกเขาไม่ได้มีความคิดเห็นใดๆ พวกเขาเห็นความสามารถในการทำเงินของร้านหม้อไฟ พวกเขาเชื่อว่าห้าร้อยเหรียญทองนั้นไม่มากเลย

แต่พวกเขารู้สึกเสียดายที่ไม่สามารถเปิดร้านค้าในเมืองหลวงได้ เพราะธุรกิจในเมืองหลวงนั้นดีที่สุด

การที่ไปเปิดร้านในเมืองอื่นๆ ต้องพิจารณาถึงกำลังซื้อของคนในท้องถิ่น แม้ว่าพวกเขาจะไม่ขาดทุน แต่พวกเขาก็ไม่สามารถทำเงินได้มากเท่ากับในเมืองหลวง

อีกอย่าง พวกเขายังต้องซื้อสินค้าจากเมืองหลวงหรือเมืองหวังข่ง เมืองหวังข่งนั้นอยู่ไกลมาก การเดินทางไปที่นั่นต้องใช้เวลาหลายเดือน ส่วนเมืองหลวง ใช้เวลาเพียงแค่สองวันก็สามารถไปถึงเมืองที่พวกเขาต้องการเปิดร้านค้าได้ เช่นนี้จะสามารถรับประกันได้ว่าผักและเนื้อสัตว์จะสดใหม่ และเพราะตอนนี้ใกล้จะถึงฤดูหนาวแล้ว อุณหภูมิจึงทำให้เนื้อสัตว์และผักสดใหม่

หากเป็นฤดูร้อน คงจะไม่สามารถทำเช่นนี้ได้

ส่วนวัตถุดิบที่จัดหาให้คนเหล่านี้ พวกเขาไม่ต้องกังวลแม้แต่น้อย เพราะผลผลิตในฟาร์มและปศุสัตว์ของเมืองหวังข่งมีมากมาย ใช้มากเท่าไหร่ก็ไม่หมด อีกอย่าง ของพวกนี้แทบจะไม่ต้องใช้ต้นทุนใดๆ ลูกสัตว์สามารถให้กำเนิดลูกได้หลายตัวในหนึ่งวัน และพวกมันจะโตเต็มวัยในสองสามวัน

เรื่องราวที่น่าอัศจรรย์เช่นนี้ มีเพียงแค่คนที่ทำงานในฟาร์มและปศุสัตว์ของเมืองหวังข่งเท่านั้น ที่รับรู้ ตอนแรกพวกเขารู้สึกว่ามันน่ากลัวมาก แต่ตอนนี้พวกเขาคุ้นเคยกับมันแล้ว ไม่ว่าในเมืองหวังข่งจะเกิดเรื่องมหัศจรรย์ใดๆ พวกเขาก็ไม่รู้สึกประหลาดใจอีกต่อไป

เพราะพวกเขามีเจ้าเมืองที่เก่งกาจ!

…

เมื่อแสงแรกของดวงอาทิตย์สาดส่องลงมายังเมืองหวังข่ง มารดาของอาตงก็มาที่จวนเจ้าเมือง

ซูจี้เหนียนเพิ่งจะตื่นนอน ตอนนี้ซูจี้เหนียนไม่ได้ฝึกฝนวิทยายุทธ เพราะเขายังไม่รู้วิธีที่จะก้าวเข้าสู่ระดับที่สามารถสร้างใบไม้แห่งพลังได้หนึ่งใบ หากเขาไม่สามารถก้าวเข้าสู่ระดับนี้ได้ การฝึกฝนต่อไปก็ไม่มีประโยชน์ ซูจี้เหนียนรู้สึกว่ามีบางอย่างที่ขัดขวางเขา แต่เขาไม่สามารถสัมผัสมันได้

เรื่องนี้ดำเนินมาหลายวันแล้ว ซูจี้เหนียนรู้สึกกังวล แต่เขาก็ยังไม่สามารถหาวิธีแก้ไขได้เลย

“คารวะ ใต้เท้าเจ้าเมือง”

มารดาของอาตงนำผ้ามาผืนหนึ่ง

“อรุณสวัสดิ์” ซูจี้เหนียนพูดด้วยรอยยิ้ม “มากินอาหารเช้าด้วยกันสิ”

“ไม่เจ้าค่ะ ใต้เท้าเจ้าเมือง ข้าน้อยกินข้าวที่บ้านมาแล้ว” มารดาของอาตงตอบด้วยรอยยิ้ม

“ใต้เท้าเจ้าเมือง ท่านดูสิ ผ้าผืนนี้ใช้ได้หรือไม่?”

มารดาของอาตงรีบมอบผ้าใหซูจี้เหนียน

ซูจี้เหนียนรับมันมา และมองดูอย่างตั้งใจ ผ้าผืนนี้ค่อนข้างจะนุ่ม มันทำมาจากผ้าไหม เนื้อผ้าของมันดีมาก ตอนนี้ผ้านี้ไม่มีสีใดๆ ซูจี้เหนียนได้จัดหาคนเอาไว้แล้ว รอให้ผ้าถูกทอเสร็จแล้ว พวกเขาจะใช้เครื่องย้อมผ้า ย้อมสีให้มัน

สีที่เครื่องย้อมผ้าย้อมนั้น ดีกว่าสีที่พวกเขาย้อมมาก เพราะสีย้อมของพวกเขาในโลกนี้ค่อนข้างจะหยาบ

ในโลกนี้ สีที่ย้อมไม่ค่อยสม่ำเสมอ บางที่จะเข้ม บางที่จะจาง มันดูไม่สวยเอาเสียเลย แม้ว่าจะเป็นเช่นนี้ ผ้าที่มีสีนั้นก็ยังคงมีราคาแพง มีเพียงแค่คนรวยเท่านั้น ที่จะซื้อมันได้ ชาวบ้านทั่วไปสวมใส่เพียงแค่ผ้าลินินธรรมดาๆ สีของเส้นใยเป็นสีอะไร เสื้อผ้าของพวกเขาก็ยังคงเป็นสีนั้น

และผ้าที่มีสี มีเพียงแค่หกเจ็ดสีเท่านั้น ไม่มีสีอื่นๆ อีกแล้ว

แต่สีที่เครื่องย้อมผ้าย้อม มันจะสดใสและสวยงามมาก แถมยังไม่ส่งผลกระทบต่อเนื้อผ้า สีของมันสม่ำเสมอ ตอนนี้ซูจี้เหนียนสามารถย้อมสีได้มากกว่ายี่สิบสี

นี่เป็นเพียงแค่ชุดแรกเท่านั้น

ตอนนี้ซูจี้เหนียนคิดจะใช้ชุดแรกนี้ยึดครองตลาด และตลาดที่เขาพูดถึง แน่นอนว่าคือเมืองจู่ซาน!

“ผ้านี้ดีมาก”

ซูจี้เหนียนชมเชย จากนั้นถามว่า “คนที่ข้าให้ท่านสอน พวกเขาเป็นอย่างไรบ้าง? ตอนนี้มีกี่เครื่องที่สามารถใช้งานได้? เส้นไหมและฝ้ายที่จัดหาให้พวกท่านเพียงพอหรือไม่?”

“เครื่องทอผ้าใช้งานง่ายมาก” เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ มารดาของอาตงก็รีบพูด “ตอนนี้ทุกคนที่ข้าน้อยสอน สามารถใช้เครื่องทอผ้าได้อย่างคล่องแคล่ว เครื่องทอผ้าห้าสิบเครื่องสามารถใช้งานได้ทุกเครื่อง ฝ้ายและเส้นไหมก็เพียงพอ แบบร่างเสื้อผ้ากันหนาวที่ท่านให้ข้าน้อยดูก่อนหน้านี้ ข้าน้อยก็ได้เห็นและจำได้แล้ว อีกไม่นานเสื้อผ้ากันหนาวที่ท่านต้องการ ก็จะถูกผลิตออกมา”

“ดี!”

ซูจี้เหนียนพยักหน้า เช่นนั้นก็ถือว่ายอดเยี่ยม ตอนนี้มีเพียงแค่เครื่องทอผ้าห้าสิบเครื่องเท่านั้น ผลิตไปก่อน รอให้ผ้าเริ่มขายได้ ค่อยดูว่าจะเพิ่มการผลิตหรือไม่?

ซูจี้เหนียนคิดจะใช้เมืองหวังข่งและเมืองหลวงเป็นศูนย์กลาง และค่อยๆ ขยายตลาด

นี่คือสถานที่สำคัญสองแห่งที่ซูจี้เหนียนใช้ในการหาเงิน ตอนนี้แม้ว่าเมืองหวังข่งจะยังคงยากจน แต่เมืองหลวงนั้นเป็นสถานที่ที่ดีมาก

อีกอย่าง ผ้าที่มีสีสันนี้ เป็นเพียงแค่สินค้าชุดแรก

ต่อไปจะมีสินค้าที่ดีกว่านี้!

หลังจากพูดคุยกับมารดาของอาตงสองสามประโยค ซูจี้เหนียนก็ให้นางกลับไปทำงาน

หลังจากกินอาหารเช้าแล้ว เหล่าทหารก็ยังคงฝึกฝนอยู่ ซูเยว่ไม่ได้ไปรังแกทหารเหล่านั้น แต่นางนั่งดื่มชากับซูจี้เหนียนในจวนเจ้าเมือง

“ช่วงนี้นายน้อยไม่ค่อยฝึกฝนวิทยายุทธหรือเจ้าคะ?”

ซูเยว่เห็นว่าซูจี้เหนียนกำลังนั่งดื่มชาและกินเค้ก นางจึงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนหน้านี้ซูจี้เหนียนค่อนข้างจะขยันหมั่นเพียร เขามักจะใช้เวลาว่างฝึกฝนวิทยายุทธ แต่ทำไมตอนนี้เขาดูเฉื่อยชา?

“ข้าไม่สามารถก้าวเข้าสู่ระดับที่สามารถสร้างใบไม้แห่งพลังได้หนึ่งใบ การฝึกฝนต่อก็เลยไม่มีประโยชน์” ซูจี้เหนียนพูดความจริง

“นั่นสินะ”

ซูเยว่ถามโดยไม่รู้ตัวว่า “หรือว่า แม้แต่จอมเวทย์ศักดิ์สิทธิ์ก็ยังไม่มีวิธี?”

“นาง? นางเป็นเพียงแค่สาวติดบ้าน” ซูจี้เหนียนส่ายหน้าด้วยรอยยิ้มอย่างขมขื่น