บทที่ 210 บริการส่งอาหารถึงบ้าน
บทที่ 210 บริการส่งอาหารถึงบ้าน
บทที่ 210 บริการส่งอาหารถึงบ้าน
“ได้ๆๆ ท่านพูดอะไรก็ถูกทั้งหมด”
ฮูหยินฝางไม่อยากจะทะเลาะกับสามีของนาง นางจึงปลอบโยนเขาสองสามประโยค
…
ร้านหม้อไฟเปิดให้บริการจนถึงเที่ยงคืน จากนั้นก็ปิดกิจการ ส่วนเวลาเปิดร้านในวันรุ่งขึ้น ซูจี้เหนียนกำหนดเอาไว้ว่าหลังสิบโมงเช้า เรื่องนี้ทำให้อี๋เหลียนรู้สึกไม่เข้าใจ
“เถ้าแก่”
อี๋เหลียนตั้งใจมาที่ร้านผลไม้สามพัน เพื่อพบกับซูจี้เหนียน นางถามว่า “ทำไมพวกเราถึงได้ไม่เปิดร้านเร็วๆ หน่อย? มีคนมากมายที่มารอตั้งแต่เช้า พวกเขารอที่จะกินหม้อไฟ หากพวกเราเปิดร้านเร็วๆ พวกเราก็จะสามารถหาเงินได้มากขึ้น ใช่ไหมเจ้าค่ะ?”
“ไม่เหมาะที่จะกินของพวกนั้นในตอนเช้า หลังจากกินแล้ว จะทำให้รู้สึกไม่สบายท้อง”
ซูจี้เหนียนส่ายหน้า “อีกอย่าง การที่ให้พวกเขารอคอย มันไม่ดีหรือไง?”
“เอ่อ…”
อี๋เหลียนได้ยินซูจี้เหนียนพูดเช่นนี้ นางก็รู้สึกว่ามันสมเหตุสมผล
“อีกอย่าง เถ่าแก่ ก่อนหน้านี้ท่านซื้อทาสมาจากตลาดทาส ยังคงมีคนมากมายที่อยู่เฉยๆ ในสวนหลังร้าน ท่านจะจัดการพวกเขาอย่างไรเจ้าค่ะ?”
อี๋เหลียนถามอย่างสงสัย
ก่อนหน้านี้ซูจี้เหนียนซื้อทาสมาเป็นจำนวนมาก พนักงานในร้านหม้อไฟล้วนเป็นสตรี แต่ในสวนหลังร้านยังคงมีทาสบุรุษมากมาย หลังจากที่พวกเขาถูกซื้อมาแล้ว พวกเขาก็ยังไม่ได้ทำงาน ดังนั้นอี๋เหลียนจึงตั้งใจมาถาม เพราะกลัวว่าซูจี้เหนียนจะลืมพวกเขา
“ไม่ต้องห่าง ข้ามีแผนการสำหรับพวกเขาอยู่แล้ว”
ซูจี้เหนียนกล่าว “เจ้าไปเตรียมเปิดร้านเถอะ”
“เจ้าค่ะ”
ในเมื่อซูจี้เหนียนไม่ได้พูดอะไร อี๋เหลียนก็ไม่ได้ถาม เพราะเรื่องพวกนี้ไม่ใช่สิ่งที่นางสมควรรับรู้
“เหยียนเซียนเซิง” หลังจากที่อี๋เหลียนจากไปแล้ว เสวี่ยหนิงหนิงก็เดินเข้ามาใกล้ และถามอย่างสงสัยว่า “ท่านซื้อทาสมากมายขนาดนั้น ท่านจะทำอะไร?”
“แน่นอนว่าเป็นเพราะร้านหม้อไฟ”
ซูจี้เหนียนพูดด้วยรอยยิ้ม
“หืม?”
เสวี่ยหนิงหนิงรู้สึกสงสัย “ท่านจะเปิดร้านค้าอีกแห่งหนึ่งหรือเจ้าคะ?”
“ไม่หรอก ในเมืองหลวงนี้มีเพียงแค่ร้านเดียวก็พอแล้ว”
ซูจี้เหนียนส่ายหน้า เขาคิดจะเปิดร้านค้าหลายแห่งในเมืองอื่นๆ แต่ในเมืองหวังข่งและเมืองหลวงนี้ ซูจี้เหนียนคิดจะเปิดเพียงแค่ร้านเดียว
ตอนนี้หยาหลี่ได้ไปจัดการเรื่องร้านหม้อไฟในเมืองจู่ซานและเมืองว่านเซียงแล้ว เชื่อว่าอีกไม่นานก็จะเปิดกิจการ ส่วนเมืองอื่นๆ นั้น ซูจี้เหนียนคิดจะให้พวกเขาซื้อแฟรนไชส์ ส่วนตลาดในเมืองหลวงนี้ ซูจี้เหนียนไม่คิดจะมอบให้คนอื่น
ซูจี้เหนียนมีแผนการอื่นสำหรับทาสบุรุษเหล่านี้
…
ในราชสำนัก
พ่อครัวหลวงหลายคนกำลังล้อมรอบอาหารที่ถูกยกกลับมา อาหารเหล่านี้ไม่ได้ถูกแตะต้อง มีเพียงแค่ผักบางชนิดเท่านั้น ที่ถูกกัดสองสามคำ
“หัวหน้าพ่อครัวฝาง”
พ่อครัวหลวงหลายคนพูดอย่างร้อนใจ “หากเป็นเช่นนี้ต่อไป คงจะไม่ดีแน่ๆ ฝ่าบาทไม่ยอมเสวย หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ร่างกายของพระองค์จะต้องทรุดโทรมลงอย่างแน่นอน วันนี้พระองค์แทบจะไม่ได้เสวยเลย”
“แม้แต่เนื้อย่างของหัวหน้าพ่อครัวฝาง พระองค์ก็ไม่ได้เสวยแม้แต่คำเดียว”
พ่อครัวหลวงอีกคนหนึ่งกล่าว
เนื้อย่างนั้นเป็นอาหารที่ฝางทงเหอถนัดที่สุด วันนี้เพื่อที่จะให้จักรพรรดิเสวย ฝางทงเหอจึงบีบน้ำผลไม้ลงไปเล็กน้อย แต่เห็นได้ชัดว่าจักรพรรดิไม่ได้เสวยเลย
“พวกเจ้าลองหาวิธีอื่นเถอะ ช่วงนี้ทุกคนต้องใช้สมอง และคิดค้นอาหารใหม่ๆ” ฝางทงเหอทำได้เพียงพูดเช่นนี้
“เฮ้อ! ข้าเข้าใจความรู้สึกของฝ่าบาท หลังจากกินหม้อไฟแล้ว ข้าก็ยังคงรู้สึกว่าอาหารเหล่านี้ไม่อร่อย” ในเวลานี้พ่อครัวหลวงคนหนึ่งก็ถอนหายใจ
“ชู่ๆ!”
พ่อครัวหลวงคนอื่นๆ มีสีหน้าที่เปลี่ยนไป พวกเขารีบเตือนพ่อครัวหลวงผู้นั้น อย่าพูดอีก
พ่อครัวหลวงผู้นั้นก็ยังคงรู้ตัวว่าตนเองนั้นพูดผิด เขาจึงมองดูฝางทงเหอ ฝางทงเหอมองดูเขา และถามด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นว่า “พวกเจ้าไปกินหม้อไฟงั้นหรือ?”
ทุกคนอ้ำอึ้ง เมื่อเห็นว่าไม่สามารถปกปิดได้ พวกเขาก็ยอมรับว่าตนเองไปกินหม้อไฟมาแล้ว
“พวกเจ้า…พวกเจ้า…” ฝางทงเหอพูดอย่างผิดหวัง “พวกเจ้าไปกินของแบบนั้นเนี้ยนะ? ของแบบนั้นมันจะไปอร่อยได้ยังไง? ข้าเคยเห็นใบปลิวแล้ว มันเป็นเพียงแค่การต้มเนื้อสัตว์และผักในหม้อ มันแตกต่างจากการที่พวกเราต้มเสร็จ และยกไปเสิร์ฟตรงไหน? ข้าเคยบอกพวกเจ้าแล้วว่า การทำอาหารนั้นไม่มีทางลัด อย่าได้ใช้วิธีการนอกรีต มันไม่ได้ผลหรอก อีกไม่นาน พวกเจ้าก็จะถูกเปิดโปง!”
“มันแตกต่างกันจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นน้ำซุป หรือ…” พ่อครัวหลวงคนหนึ่งรีบพูด
“หุบปาก!”
ฝางทงเหอตะโกนลั่น
“อย่าพูดมาก ไปทำงานเถอะ! คิดค้นอาหารใหม่ๆ!”
เมื่อเห็นว่าฝางทงเหอโกรธ พวกเขาก็ไม่มีทางเลือก ทำได้เพียงคิดค้นอาหารใหม่ๆ
…
ตอนนี้ดูเหมือนว่าร้านหม้อไฟจะขายดิบขายดี ซูจี้เหนียนคิดจะไปหาฮวาอู๋เยี่ย และถามนางเกี่ยวกับเรื่องภูเขาหิมะหมื่นลี้ แต่ไม่คิดว่าช่วงนี้ฮวาอู๋เยี่ยจะมีภารกิจเร่งด่วน ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงรอต่อไป ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ซูจี้เหนียนจึงหันมาสนใจร้านหม้อไฟอีกครั้ง และให้เสวี่ยหยางเฟยช่วยแจกจ่ายใบปลิวชุดใหม่
ใบปลิวชุดใหม่นี้ก็ยังคงเป็นของร้านหม้อไฟ แต่ครั้งนี้แตกต่างออกไป ร้านหม้อไฟเริ่มให้บริการส่งอาหารถึงบ้าน!
เมื่อทุกคนเห็นใบปลิวนี้ พวกเขาก็รู้สึกงุนงง บริการส่งอาหารถึงบ้านคืออะไร?
หลังจากอ่านเนื้อหาบนใบปลิวอย่างตั้งใจแล้ว พวกเขาก็เข้าใจ บริการส่งอาหารถึงบ้านก็คือ การส่งหม้อไฟไปที่บ้านของลูกค้า หลังจากกินเสร็จแล้ว พนักงานของร้านหม้อไฟจะไปรับหม้อและจานชาม
แต่การสั่งอาหารแบบนี้ จะต้องจ่ายค่าบริการเพิ่มหนึ่งเหรียญทอง และจะได้รับมะเขือเทศเชอร์รี่หนึ่งกล่องเป็นของแถม
สำหรับขุนนางเหล่านี้ หนึ่งเหรียญทองไม่ใช่เรื่องใหญ่ แตาตอนนี้ พวกเขาสามารถกินหม้อไฟที่บ้านได้เนี้ยนะ? ยอดเยี่ยม!
กินหม้อไฟกับครอบครัว มันช่างดีจริงๆ แล้วมะเขือเทศเชอร์รี่ที่แถมมาให้นั้นคืออะไร? ก่อนหน้านี้พวกเขาไม่เคยได้ยินมาก่อน ในเวลานี้ทุกคนที่ได้รับใบปลิวต่างก็รู้สึกสนใจ
แต่น่าเสียดายที่ที่นี่ยังไม่มีแอปพลิเคชันสำหรับสั่งอาหาร แต่นี่ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับขุนนางเหล่านี้ พวกเขาเพียงแค่ต้องให้บ่าวรับใช้ไปสั่งอาหารที่ร้านก็พอแล้ว
ในเวลานี้เอง ทาสบุรุษที่ซูจี้เหนียนซื้อมาก็มีประโยชน์ พวกเขาดันรถเข็นที่ซูจี้เหนียนเตรียมเอาไว้ และเดินตามบ่าวรับใช้ พวกเขานำหม้อ น้ำซุป น้ำจิ้ม เนื้อสัตว์ ผัก และอื่นๆ ไปส่งที่บ้านของลูกค้า
“รีบยกเข้ามา!”
ตั้งแต่ที่เจี๋ยเค่อปั๋วเจวี๋ยได้กินหม้อไฟ เขาก็ติดใจมันมาก แต่เขามักจะยุ่งกับงานราชการ ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าหากสามารถกินหม้อไฟที่บ้านได้ มันคงจะดีมาก ใครจะรู้ว่าความคิดนี้จะเป็นจริงอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นพนักงานของร้านว่านอู๋เหลาดันรถเข็น และนำวัตถุดิบต่างๆ เข้ามา เจี๋ยเค่อปั๋วเจวี๋ยก็รีบเข้าไปใกล้ และมองดูอย่างตั้งใจ เพราะกลัวว่าพวกเขาจะทำของตก
พนักงานเตรียมหม้อ และนำของต่างๆ ออกมา ใช้เวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจ ครอบครัวของเจี๋ยเค่อปั๋วเจวี๋ยก็นั่งล้อมโต๊ะ และกินหม้อไฟ
“นี่คือมะเขือเทศเชอร์รี่ที่แถมให้เจ้าค่ะ”
---------
𝟬𝟭/𝟬𝟭/𝟮𝟬𝟮𝟱
สวัสดี “มกราคม”
เดือนแรกวันแรกของปี
เดือนแห่งการเริ่มต้นชีวิต ต้นปีที่ดี
นี่ก็ปีใหม่แล้ว หวังว่าปีนี้ จะไม่ใจร้ายกับเรา เหมือนที่ผ่านมาแล้วนะ
เรื่องราวแย่ๆ สิ่งที่เลวร้าย
ความเหนื่อย ความท้อ ความผิดหวัง
ขอให้มันจางหายไปกับปีเก่า
ขอให้ปีนี้
เป็นปีที่มีแต่ความสุข ขอให้นักอ่านทุกท่าน ได้สมหวังกับทุกสิ่งที่ปรารถนา
ขอให้เป็นปี แห่งรอยยิ้ม
เป็นปีแห่งความสำเร็จ ทุกๆ สิ่ง ทุกๆ อย่างเทอญ 🙂