บทที่ 70 เสวี่ยหนิงหนิงมาทำงาน

บทที่ 70 เสวี่ยหนิงหนิงมาทำงาน

เสวี่ยหลานกงเจวี๋ยหาห้องที่ค่อนข้างเงียบสงบให้ อารมณ์ของเขาดูซับซ้อน มองดูซูจี้เหนียนและเสวี่ยหนิงหนิงเดินเข้าไป

ในเวลานี้เสวี่ยหลานกงเจวี๋ยรู้สึกเหมือนเห็นผักกาดขาวที่ตนเองปลูก กำลังจะถูกหมูกิน!

การที่บอกว่าเขาไม่รู้สึกอะไรเลย ย่อมเป็นไปไม่ได้!

“เฮ้อ…”

“เพื่อหนิงหนิง”

เสวี่ยหลานกงเจวี๋ยถอนหายใจเบาๆ

ผู้เฒ่าเสวี่ยที่อยู่ข้างๆ กลับยิ้ม เมื่อเห็นผู้เฒ่าเสวี่ยยิ้ม เสวี่ยหลานกงเจวี๋ยก็ขมวดคิ้ว “เจ้าเฒ่าผู้นี้ ทำไมยังยิ้มได้อีก? ร่างกายของหนิงหนิงถูกคนอื่นมองเห็นหมดแล้ว ต่อไปนางจะแต่งงานได้อย่างไร? หากคนอื่นรู้เรื่องนี้ ชื่อเสียงของหนิงหนิงก็จะเสียหาย”

เพียงแต่ผู้เฒ่าเสวี่ยยังคงยิ้ม กล่าวว่า “นายท่าน ท่านจะกังวลไปทำไม? ท่านรู้สึกว่าเหยียนเซียนเซิงเป็นอย่างไร? แม้ว่าข้าจะไม่ได้ถามอายุของเขา แต่ข้ารู้สึกว่าเหยียนเซียนเซิงอายุไม่มาก หากพวกเขาทั้งสองลงเอยล่ะ?”

“ท่านอย่าลืมว่า เขาคือบุรุษอันโดดเด่น แถมยังเป็นขุนนางผู้สูงศักดิ์ แล้วใครจะสามารถเทียบเคียงกับเหยียนเซียนเซิงได้? เหยียนเซียนเซิงอายุยังน้อย เขาก็เป็นถึงครึ่งก้าวปรมาจารย์แล้ว ต่อไปเขาย่อมสามารถกลายเป็นมหาปรมาจารย์ได้อย่างแน่นอน!”

สิ้นเสียงพูด ดวงตาของเสวี่ยหลานกงเจวี๋ยก็เป็นประกาย เขาตบหน้าผากตัวเองอย่างแรง พูดอย่างตื่นเต้นว่า “ทำไมข้าถึงลืมเรื่องนี้ไปได้นะ? ใช่แล้ว หากพวกเขาทั้งสองลงเอยได้ก็ยิ่งดีสิ!”

หากเสวี่ยหลานกงเจวี๋ยต้องการหาคู่ครองให้บุตรสาว เกรงว่าคนที่มาสู่ขอนางจะมากมาย การเป็นบุตรเขยของตระกูลเสวี่ย ต่อไปย่อมมีอนาคตที่สดใส

แม้ว่าเสวี่ยหลานกงเจวี๋ยจะมีมาตรฐานที่สูงมากในการเลือกบุตรเขย แต่ครึ่งก้าวปรมาจารย์ที่ยังหนุ่มแน่นผู้นี้ ย่อมตรงตามมาตรฐานของเขา

ในเวลานี้ ความกังวลบนใบหน้าของเสวี่ยหลานกงเจวี๋ยก็หายไป เขามองดูประตูที่ปิดสนิทด้วยรอยยิ้ม ราวกับเห็นภาพซูจี้เหนียนกลายเป็นบุตรเขยของเขาไปแล้ว

…

ซูจี้เหนียนที่อยู่ในห้อง ไม่รู้ว่าชายชราสองคนที่อยู่ด้านนอกกำลังวางแผนอะไรอยู่

ในเวลานี้เสวี่ยหนิงหนิงก็ถอดเสื้อผ้าออก ผิวของนางขาวเนียน ร่างกายที่งดงามนั้นทำให้ซูจี้เหนียนแทบจะพ่นเลือดออกมา ไม่ว่าจะเป็นชาติที่แล้วหรือชาตินี้ ซูจี้เหนียนไม่เคยมีแฟนมาก่อน เขาจะเคยเห็นร่างกายที่งดงามเช่นนี้ได้อย่างไร? แรงกระแทกนี้ทำให้ร่างกายที่ไม่ได้อยู่ในหกวิถีและห้าธาตุของเขารู้สึกเจ็บปวด

“เหยียนเซียนเซิง เชิญเจ้าค่ะ”

ในเวลานี้ใบหน้าของเสวี่ยหนิงหนิงก็แดงก่ำ ซูจี้เหนียนสูดหายใจเข้าลึกๆ จากนั้นก็ให้เสวี่ยหนิงหนิงนอนคว่ำลง เขาหยิบเข็มเงินออกมา เดินเข้าไปใกล้ เริ่มฝังเข็มให้เสวี่ยหนิงหนิง

ความเร็วในการฝังเข็มของซูจี้เหนียนนั้นเร็วมาก เสวี่ยหนิงหนิงไม่รู้สึกเจ็บเลย แต่ครู่หนึ่ง นางกลับรู้สึกแปลกๆ ในร่างกาย

ครึ่งชั่วยามต่อมา ซูจี้เหนียนก็เดินออกมาจากห้อง พบว่าผู้เฒ่าเสวี่ยและเสวี่ยหลานกงเจวี๋ยกำลังรอเขาอยู่ที่หน้าประตู บนใบหน้าของคนทั้งสองมีรอยยิ้มแปลกๆ ทำให้ซูจี้เหนียนตกตะลึง รอยยิ้มนี้ มันช่างดูชั่วร้ายอย่างบอกไม่ถูก!

ซูจี้เหนียนถึงกับสงสัยว่าในขณะที่เขาฝังเข็ม คนทั้งสองนี้ถูกผีเข้าสิงหรือไม่?

“วางใจเถอะ หนิงหนิงไม่เป็นไรแล้ว ให้นางนอนหลับสักพัก จะเป็นผลดีต่อการฟื้นฟูร่างกาย”

ซูจี้เหนียนกล่าว

“นายท่าน นายท่าน ท่านได้ยินหรือไม่? เขาเรียกหนิงหนิง”

“ได้ยินแล้ว ได้ยินแล้ว!”

คนทั้งสองพูดคุยกันด้วยเสียงเบาๆ

ซูจี้เหนียนไม่ได้ยินที่คนทั้งสองพูด แต่เขาก็ยังคงเห็นสีหน้าเจ้าเล่ห์ของคนทั้งสอง ซูจี้เหนียนถึงกับคิดว่า คนทั้งสองนี้คงจะชอบไม้ป่าเดียวกันหรือเปล่า? พวกนี้คงไม่ได้คิดอะไรกับเขาสินะ?

“ให้นางนอนหลับสักพัก อย่าให้ใครมารบกวนนาง”

ซูจี้เหนียนกำชับอีกครั้ง

“นายท่าน นายท่าน ท่านได้ยินหรือไม่? เขาดูแลหนิงหนิงมาก นี่คือสัญญาณของความรัก!”

“ใช่ๆ!”

ดวงตาของคนทั้งสองเป็นประกาย

“ข้าขอตัวก่อน พรุ่งนี้ให้หนิงหนิงมาที่ร้านค้าโดยตรงเถอะ” ซูจี้เหนียนรู้สึกขนลุก เขารู้สึกว่าคนทั้งสองนี้น่ากลัวมาก น่ากลัวจนแม้แต่ร่างอมตะของเขาก็ยังรู้สึกกลัว ขนลุกพรึบ!

พูดจบ ซูจี้เหนียนก็รีบจากไป

“นายท่าน นายท่าน ท่านเห็นหรือไม่? เขาดูเขินอาย!”

“อืมๆ!”

คนทั้งสองมองดูแผ่นหลังของซูจี้เหนียนที่จากไป พูดคุยกัน

ในเวลานี้ ซูจี้เหนียนอดไม่ได้ที่จะตัวสั่น เขารีบจากไปอย่างรวดเร็ว เพราะซูจี้เหนียนรู้สึกว่าตนเองถูกบางอย่างจ้องมอง

หรือว่าในโลกนี้มีผีจริงๆ?

…

เช้าวันรุ่งขึ้น

ซูจี้เหนียนเปิดร้านค้าแต่เช้าตรู่ ซูจี้เหนียนคิดชื่อร้านค้านี้อยู่เป็นเวลานาน สุดท้ายก็ตัดสินใจใช้ชื่อว่า “ร้านผลไม้สามพัน”

ในเจดีย์มิติมีสามพันโลก ดังนั้นซูจี้เหนียนจึงใช้คำว่าสามพัน

ส่วนเสวี่ยหนิงหนิงก็นั่งรถม้ามาแต่เช้าตรู่ เมื่อวานหลังจากเสวี่ยหนิงหนิงตื่นขึ้นมา นางก็รู้สึกว่าร่างกายสบายขึ้นมาก เรื่องนี้ทำให้เสวี่ยหลานกงเจวี๋ยดีใจอย่างยิ่ง เช้าวันนี้ เขาก็กำชับเสวี่ยหนิงหนิงเป็นเวลานาน จึงยอมให้นางออกจากบ้าน ระหว่างทางยังมีผู้เชี่ยวชาญคอยคุ้มกันอย่างลับๆ เรื่องนี้ทำให้เสวี่ยหนิงหนิงรู้สึกจนใจ นางออกมาทำงานแท้ๆ ทำไมถึงต้องทำอลังการขนาดนี้?

“อรุณสวัสดิ์เจ้าค่ะ เหยียนเซียนเซิง”

เสวี่ยหนิงหนิงเห็นซูจี้เหนียนกำลังเปิดประตูร้านค้า จึงรีบเดินเข้าไปหา และพูดอย่างเคารพ

ในความคิดของเสวี่ยหนิงหนิง เหยียนเซียนเซิงเป็นผู้ชายที่มีเสน่ห์มาก แม้ว่าจะมองไม่เห็นใบหน้า แต่ความสามารถที่น่าทึ่งนี้ ทำให้เสวี่ยหนิงหนิงรู้สึกปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน!

ดูเหมือนว่าหากมีผู้ชายคนนี้อยู่ ปัญหาใดๆ ก็ไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป

“อรุณสวัสดิ์”

ซูจี้เหนียนมองดูเสวี่ยหนิงหนิง กล่าวว่า “เข้ามาเถอะ ข้าจะบอกงานให้เจ้า”

“เจ้าค่ะ!”

เสวี่ยหนิงหนิงเดินตามซูจี้เหนียนเข้าไปในร้านค้า แต่เมื่อนางเพิ่งเข้ามาในร้านค้า ดวงตาของเสวี่ยหนิงหนิงก็เบิกกว้าง!

ที่นี่คือที่ไหน?

ทำไมถึงได้สวยงามขนาดนี้?

บนผนังมีสีสันสดใส และเฟอร์นิเจอร์ที่นี่ ตู้ โต๊ะ เก้าอี้ ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นของที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน แม้แต่ในตระกูลเสวี่ยก็ยังไม่มีสถานที่ใดที่สามารถเทียบได้กับที่นี่!

ที่นี่เป็นเพียงแค่ร้านค้าจริงๆ หรือ?

แม้แต่ในวังหลวงก็ยังไม่มีความหรูหราเช่นนี้ใช่ไหม?

เพียงแค่มองแวบเดียว ก็ทำให้ผู้คนรู้สึกประหลาดใจ แม้แต่อารมณ์ก็ยังดีขึ้น

พรมที่นุ่มนิ่มบนพื้น และเครื่องประดับเล็กๆ ที่แขวนอยู่บนผนัง ทั้งหมดล้วนสวยงามมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งด้านบน มีของแปลกๆ ที่สวยงามมากกำลังเปล่งแสงอยู่!

นั่นคือหลอดไฟ!

เพียงแต่ที่นี่ไม่มีไฟฟ้า ซูจี้เหนียนไม่มีทางเลือก จึงทำได้เพียงใช้แบตเตอรี่ความจุขนาดใหญ่

“วันนี้พวกเราเปิดร้านอย่างเป็นทางการ เจ้าก็ช่วยข้าขายผลไม้ที่นี่ และทุกวันข้าจะฝังเข็มให้เจ้า ไม่กี่เดือน ร่างกายของเจ้าก็จะหายดี” ซูจี้เหนียนพูดกับเสวี่ยหนิงหนิง

“เจ้าค่ะ”

เมื่อคิดถึงการฝังเข็ม เสวี่ยหนิงหนิงก็นึกถึงการที่ตนเองต้องถอดเสื้อผ้าต่อหน้าซูจี้เหนียน ใบหน้าของนางก็แดงก่ำ

ในเวลานี้ ซูจี้เหนียนก็นำสินค้าออกมา

(ช่วง ดึกๆ จะมาต่อนะเจ้าค่ะ ขอตัวไปเที่ยวงานฤดูหนาวก่อน อิอิ)