บทที่ 93 ตัวตน

หลังอาหาร หานปินและคนอื่น ๆ ก็กลับมาที่ห้องทำงาน

หานปินรินน้ำชามาแก้วหนึ่ง นั่งดื่มชาเหม่อลอยอยู่บนเก้าอี้

เถียนลี่เป็นคนอยู่นิ่งไม่เป็น ซักผ้าขี้ริ้วแล้วเริ่มทำความสะอาด

หลี่ฮุยก้มหน้าเล่นมือถือ พลางหัวเราะคิกคักเป็นระยะ

“แอ๊ด...” เสียงประตูเปิดดังขึ้น

จ้าวหมิงถือบะหมี่ถ้วย ไส้กรอก และผักดองเดินเข้ามา

“จ้าวหมิง รู้ว่านายรวย แต่ไม่ต้องอวดรวยทุกวันก็ได้มั้ง” หลี่ฮุยแซว

“นึกว่าผมอยากเหรอครับ ตื่นสายจะให้ทำยังไงได้” จ้าวหมิงหาวหวอด

“จ้าวหมิง วันหลังตื่นให้เช้าขึ้นสักครึ่งชั่วโมง กินแต่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป เดี๋ยวร่างกายจะรับไม่ไหว” เจิงเผิงตบไหล่เขาเบา ๆ

“ขอบคุณหัวหน้าเจิงที่เป็นห่วงครับ ผมจะปรับปรุงตัว” จ้าวหมิงยิ้มเจื่อน

จ้าวหมิงเป็นวัยรุ่นยุคใหม่ ถ้าไม่ได้เล่นมือถือก่อนนอนก็นอนไม่หลับ พอได้เล่นก็ยาว ถ้าเมื่อคืนไม่ได้ตั้งนาฬิกาปลุก วันนี้คงสายแน่ ๆ

“แปะ ๆ...” เจิงเผิงปรบมือ “ประชุมเช้า”

“เมื่อคืน พวกนายไปโรงแรมเฉียนเหา เจออะไรบ้าง?”

“พวกเราเจอคนน่าสงสัยสองคนครับ คนแรกคือเซี่ยงหงปัว แฟนของถังอวี๋ คนที่สองคือหลัวซิงหัว” หานปินรายงาน

“เซี่ยงหงปัวมีปัญหาอะไร?” เจิงเผิงถามต่อ

“ตอนสอบปากคำ เซี่ยงหงปัวดูตื่นเต้นมาก จากนั้นผมถามคำถามไปสองสามข้อ ก็พบว่าเขามีพิรุธว่าโกหกครับ”

เจิงเผิงลูบคางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “มีหลักฐานไหม?”

“ผมถามว่าใครเป็นคนจ่ายค่าห้องให้เหอซือรุ่ย เซี่ยงหงปัวบอกว่าเป็นคนจ่าย แต่พอเราไปเช็กที่เคาน์เตอร์ พบว่าคนจ่ายชื่อหลัวซิงหัวครับ” หานปินอธิบาย

“แล้วหลัวซิงหัวนี่เป็นใคร?”

“เรามีเบอร์มือถือและข้อมูลบัตรประชาชนของหลัวซิงหัว แต่ยังไม่ได้ตรวจสอบที่อยู่และรายละเอียดอื่น ๆ ครับ”

“สืบ ต้องสืบเรื่องหลัวซิงหัวให้กระจ่าง เขายอมจ่ายค่าห้องแพง ๆ ให้ ความสัมพันธ์กับเหอซือรุ่ยต้องไม่ธรรมดาแน่นอน” เจิงเผิงชี้ไปที่เถียนลี่

“เธอดึงข้อมูลส่วนตัวของหลัวซิงหัวจากระบบออกมา”

“ค่ะ”

“หัวหน้าเจิงครับ ผมเสนอให้ดึงข้อมูลของเซี่ยงหงปัวและถังอวี๋ออกมาด้วย เซี่ยงหงปัวจงใจปกปิดให้หลัวซิงหัว แสดงว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาก็ไม่ธรรมดาเหมือนกัน” หานปินแนะนำ

“เอาตามนั้น”

เถียนลี่เพิ่งเดินออกไป หมอนิติเวชอู๋เสียก็เดินเข้ามา “ประชุมกันอยู่เหรอคะ?”

“หมออู๋มาแล้ว เชิญนั่งครับ ผมกำลังจะไปหาคุณพอดี” เจิงเผิงลุกขึ้นต้อนรับ

“หัวหน้าเจิงไม่ต้องเกรงใจค่ะ ฉันเอาผลตรวจมาส่งให้” อู๋เสียถือเอกสารชุดหนึ่งในมือ

“ผลชันสูตรออกมาแล้วเหรอครับ?”

“อยู่ในนี้หมดแล้วค่ะ” อู๋เสียยื่นเอกสารให้เจิงเผิง

“หมออู๋สรุปให้ฟังง่าย ๆ หน่อยดีกว่าครับ อ่านเองเดี๋ยวจะงง”

“รายงานหลัก ๆ มีสามข้อ ข้อแรก เหอซือรุ่ยจมน้ำทะเลตายจริง ๆ”

“ข้อสอง เศษวัสดุที่ตกค้างในซอกเล็บเหอซือรุ่ยเป็นสีชนิดหนึ่ง”

“ข้อสาม ไม่พบสารตกค้างของสีทาเล็บเจลบนเล็บของเหอซือรุ่ย”

“เหอซือรุ่ยมีเพศสัมพันธ์ก่อนตายไหมครับ?” หลี่ฮุยถาม

“ไม่มีค่ะ”

“สีที่ว่าคือสีรถยนต์ หรือสีน้ำมันครับ?” หานปินถามต่อ

“ไม่ใช่ทั้งคู่ค่ะ” อู๋เสียส่ายหน้า อธิบายว่า

“สีชนิดนี้มีสารเคมีพิเศษ FeSOCO3 ผสมอยู่ มีคุณสมบัติป้องกันการกัดกร่อนสูง มักใช้กับเรือเดินสมุทรหรือเรือยอช์ต ส่วนสีรถยนต์ไม่ต้องใช้คุณสมบัติสูงขนาดนั้น”

“นั่นก็หมายความว่า เหอซือรุ่ยอาจจะไม่ได้จมน้ำตายที่ชายหาด แต่ตกจากเรือหรือถูกผลักตกเรือลงทะเล” หานปินวิเคราะห์

อู๋เสียผายมือ “อันนี้ฉันก็ไม่ทราบค่ะ”

“ลำบากหมออู๋แล้วครับ” เจิงเผิงกล่าว

“หน้าที่ค่ะ วางผลชันสูตรไว้ตรงนี้นะคะ ถ้ามีอะไรสงสัยก็ไปถามได้” อู๋เสียทิ้งท้ายแล้วลุกเดินออกไป

“หมออู๋นี่มาได้จังหวะพอดี ให้เบาะแสสำคัญกับเราเลย” หานปินยิ้ม

“ในเมื่อรู้แล้วว่าผู้หญิงที่ไปบาร์เมื่อวานซืนไม่ใช่เหอซือรุ่ย ก็พิสูจน์ได้ว่ามีคนจงใจปลอมตัวเป็นเธอ แบบนี้เราตั้งคดีได้หรือยังครับ?” หลี่ฮุยถาม

เจิงเผิงนิ่งคิดครู่หนึ่ง “รออีกหน่อย”

“หัวหน้าเจิง รออะไรอีกครับ?” จ้าวหมิงไม่เข้าใจ

“นายมีหลักฐานอะไรมายืนยันว่าผู้หญิงที่ไปบาร์ปลอมตัวเป็นเหอซือรุ่ยล่ะ?” เจิงเผิงย้อนถาม

“พวกเธอใส่เสื้อผ้าเหมือนกัน เวลาที่ไปบาร์ก็ตรงกัน” หลี่ฮุยตอบ

“เสื้อผ้าเหมือนกันมีถมเถ บาร์ในชิงเต่าก็ไม่ได้มีแค่ร้านเดียว ผู้หญิงที่ไปบาร์เมื่อวานซืนก็ไม่เคยบอกว่าตัวเองชื่อเหอซือรุ่ย ทั้งหมดนี้เป็นแค่การคาดเดาของเรา การตั้งคดีต้องใช้หลักฐาน เข้าใจไหม?” เจิงเผิงอธิบาย

“งั้นเรารอหลักฐานอะไรครับ?” จ้าวหมิงตามไม่ทัน

“รอข่าวจากบริษัทวีแชต ขอแค่ยืนยันได้ว่ามือถือของเหอซือรุ่ยมีการใช้จ่ายที่บาร์เมื่อวานซืน แต่คนใช้ไม่ใช่ตัวเธอเอง บวกกับคำให้การของบาร์เทนเดอร์ ก็เพียงพอจะพิสูจน์ได้ว่ามีคนปลอมตัวเป็นเหอซือรุ่ย” เจิงเผิงอธิบาย

“แปะ ๆ ๆ...” หานปินปรบมือ ยกนิ้วโป้งให้ “ขิงแก่เผ็ดจริง ๆ”

“ขี้ประจบ” หลี่ฮุยแค่นเสียง

“ฮ่า ๆ ๆ” เจิงเผิงหัวเราะร่า คนอื่นพูดอาจจะดูประจบ แต่พอหานปินพูด เขากลับรู้สึกดี

“หัวหน้าเจิง ตอนนี้เราทำอะไรดีครับ จะให้นั่งรอเฉย ๆ ก็คงไม่ได้” จ้าวหมิงถาม

“หานปิน นายมีความคิดเห็นยังไง?”

“ในเมื่อสันนิษฐานได้แล้วว่ามีคนปลอมตัวเป็นเหอซือรุ่ย คนคนนั้นทำไปเพื่ออะไร?” หานปินตั้งคำถาม

“เพื่อพิสูจน์ว่าเหอซือรุ่ยยังไม่ตาย ปกปิดเวลาตายที่แท้จริง” หลี่ฮุยตอบ

“นั่นก็หมายความว่า เมื่อวานซืนตอนสี่ทุ่ม เหอซือรุ่ยน่าจะตายไปแล้ว เวลาตายของเธอก็คือระหว่างสองทุ่มถึงสี่ทุ่ม คนสุดท้ายที่เจอเธอไม่ใช่เจียงอันหยาง และไม่ใช่เหมาอี้หราน ทิศทางการสืบสวนหลักของเราตอนนี้ คือต้องรู้ให้ได้ว่าในช่วงเวลานั้น เธอไปเจอใคร ไปที่ไหน?” หานปินวิเคราะห์

เจิงเผิงพยักหน้า ชี้ไปที่จ้าวหมิง “นายไปบริษัทเครือข่ายมือถือ ดึงประวัติการสื่อสารของหลัวซิงหัว เซี่ยงหงปัว และถังอวี๋ ออกมาให้หมด”

“วีแชตล่ะครับ?”

“ประวัติวีแชตฉันจัดการเอง” เจิงเผิงบอก

หานปินดื่มชา สูบบุหรี่ นั่งรอหลักฐานตั้งคดีอย่างเงียบ ๆ

ขณะเดียวกัน หานปินก็กำลังคิดทบทวนเรื่องหนึ่ง ตามข้อสันนิษฐานของเขา คนที่น่าจะปลอมตัวเป็นเหอซือรุ่ยมากที่สุดคือถังอวี๋ แต่จากการสอบปากคำสองครั้ง กลับไม่พบพิรุธว่าถังอวี๋โกหกเลย เรื่องนี้ทำให้หานปินสับสน

หรือว่าเลเวลสกิลวิเคราะห์สีหน้าจะต่ำเกินไป?

“แอ๊ด...”

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ประตูห้องทำงานก็เปิดออก เถียนลี่เดินเข้ามา

“ข้อมูลของพวกเซี่ยงหงปัวทั้งสามคนได้มาหรือยัง?” เจิงเผิงถาม

“อยู่นี่หมดแล้วค่ะ” เถียนลี่เปิดโปรเจกเตอร์ฉายข้อมูลของถังอวี๋ขึ้นจอ

ชื่อ: ถังอวี๋

อายุ: 25 ปี

เชื้อชาติ: ฮั่น

ส่วนสูง: 165

ภูมิลำเนา: เมืองเกาหลง

อาชีพ: นักแสดงละครเวที

เบอร์มือถือ: 134624xxxxx

ที่อยู่: เมืองเกาหลง เขตซ่างเป่ย ถนนซีเฟิง เลขที่ 117

..................................................

[ผู้แปล]: เราพยายามหาข้อมูลเพิ่มแล้วแต่ไม่มี เลยคิดว่า FeSOCO3 น่าจะเป็นสูตรเคมีสมมติในนิยาย อ้างอิงถึงสารประกอบพวกสีกันสนิมพิเศษที่ใช้เฉพาะในอุตสาหกรรมต่อเรือค่ะ