บทที่ 86 แกะรอยกล้องวงจรปิด
บทที่ 86 แกะรอยกล้องวงจรปิด
ออกจากสถานีตำรวจ ก็เป็นเวลาบ่ายโมงกว่า แดดกำลังแรง หลี่ฮุยเอามือบังหน้าผาก “ปินจื่อ พวกเราจะสืบยังไงดี?”
“ไล่เรียงตามเวลาและเส้นทางที่ผู้ตายออกจากโรงแรมไปก็แล้วกัน” หานปินล้วงแว่นกันแดดสีดำออกมาจากกระเป๋าขึ้นมาสวมใส่
“ตามคำบอกเล่าของถังอวี๋ ผู้ตายออกจากโรงแรมตอนประมาณสองทุ่ม ส่งข้อความตอนสี่ทุ่มกว่าที่บาร์ เวลาตายคือก่อนเที่ยงคืน จุดเวลาสามจุดนี้สำคัญมาก”
สถานีตำรวจอยู่ไม่ไกลจากหาดทรายทอง ส่วนโรงแรมเฉียนเหาก็อยู่ห่างจากหาดทรายทองเพียงร้อยเมตรเศษ ทั้งสองคนออกจากสถานีตำรวจก็มุ่งหน้าตรงไปยังโรงแรมเฉียนเหาทันที
โรงแรมเฉียนเหาเป็นโรงแรมระดับห้าดาว สภาพแวดล้อมย่อมไม่ต้องพูดถึง โถงล็อบบี้ตกแต่งอย่างหรูหราอลังการ นักท่องเที่ยวเดินเข้าออกไม่ขาดสาย แว่วเสียงคนพูดคุยเรื่องศพผู้หญิงที่จมน้ำตายมาจากทางชายหาด
หานปินเดินไปที่เคาน์เตอร์ต้อนรับ ใช้นิ้วเคาะเบา ๆ “ผู้จัดการล็อบบี้ของพวกคุณล่ะ?”
พนักงานต้อนรับหญิงคนหนึ่งเงยหน้าขึ้น ถามว่า “สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่ามีธุระอะไรหรือเปล่าคะ?”
หานปินหยิบบัตรตำรวจออกมา “ตำรวจ”
พนักงานต้อนรับหญิงลุกขึ้น ขยับเข้ามาใกล้หานปินแล้วกระซิบถาม “คุณมาสืบคดีศพผู้หญิงที่ชายหาดใช่ไหมคะ?”
“ใช่ครับ เราต้องการดูภาพจากกล้องวงจรปิดของโรงแรม” หานปินตอบ
“คุณตำรวจคะ จะให้เรียกว่าอะไรคะ?”
“แซ่หาน”
“คุณตำรวจหานคะ เดี๋ยวฉันให้คนพาไปที่ห้องรับรองก่อน พอติดต่อผู้จัดการได้แล้วจะให้เขาตามไปค่ะ”
“ได้”
พนักงานบริการหญิงคนหนึ่งเดินเข้ามา ผายมือเชิญ แล้วพาหานปินทั้งสองไปที่ห้องรับรอง พร้อมทั้งรินน้ำชาให้
มองส่งพนักงานเดินออกไปแล้ว หลี่ฮุยก็อดถามไม่ได้ “รู้ได้ยังไงว่าพวกเรามาสืบคดีศพผู้หญิง?”
“ถ้าไม่มีไหวพริบแค่นี้จะเป็นพนักงานต้อนรับหน้าฟรอนต์ได้ยังไง”
หลี่ฮุยจิบชา “รู้สึกว่าพอพวกเขาเห็นเราสองคน ก็เหมือนเห็นตัวซวยยังไงยังงั้น”
“ตอนนี้เราสองคนก็คือตัวซวยนั่นแหละ ไม่ว่าจะไปโรงแรมไหนก็เหมือนกัน” หานปินหัวเราะ
ไม่นานนัก ประตูห้องรับรองก็เปิดออก ชายวัยสี่สิบกว่าคนหนึ่งเดินเข้ามา ใบหน้าเปื้อนยิ้มตามแบบฉบับมืออาชีพ
“สวัสดีครับคุณตำรวจทั้งสองท่าน ผมเป็นผู้จัดการโรงแรม ชื่อหลัวหงช่างครับ”
“สวัสดีครับผู้จัดการหลัว ที่ชายหาดพบศพผู้หญิงคนหนึ่ง คุณน่าจะทราบแล้วใช่ไหมครับ?”
“ได้ยินมาบ้างแล้วครับ”
“พวกเราเป็นเจ้าหน้าที่หน่วยสืบสวน รับผิดชอบคดีศพหญิงสาวรายนี้ ขอความร่วมมือทางโรงแรมช่วยในการสืบสวนด้วยครับ” หานปินกล่าว
“ไม่มีปัญหาครับ โรงแรมเฉียนเหาของเรายินดีให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่แน่นอน” หลัวหงช่างรับปาก
“พวกเราต้องการตรวจสอบกล้องวงจรปิดเมื่อคืนนี้ครับ”
“หา!”
หลัวหงช่างจับความนัยได้ “คุณตำรวจครับ ศพผู้หญิงคนนั้นอาจจะไม่ใช่แขกของโรงแรมเราก็ได้ ไม่อย่างนั้นคุณเอารูปถ่ายให้ผมดูหน่อย ผมจะให้พนักงานต้อนรับช่วยดูให้”
“เราสองคนไม่ได้มาเพื่อตรวจสอบครับ แต่ยืนยันได้แล้วว่าผู้ตายพักอยู่ที่โรงแรมของคุณก่อนเสียชีวิต เรามาเพื่อสืบคดีครับ” หานปินอธิบาย
สีหน้าของหลัวหงช่างดูแย่ลงถนัดตา “คุณตำรวจครับ เรื่องนี้สำคัญไม่น้อย ขอเวลาผมหน่อยได้ไหมครับ ผมต้องรายงานผู้บริหารก่อน”
“เมื่อกี้คุณเพิ่งบอกว่าจะให้ความร่วมมือเต็มที่ หลอกพวกเราเล่นหรือไง?” หลี่ฮุยแค่นเสียง
“ไม่ ๆ ๆ ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้นครับ”
หลัวหงช่างรีบแก้ตัว “ถึงผมจะเป็นผู้จัดการโรงแรม แต่ก็ไม่มีสิทธิ์ดูกล้องวงจรปิดครับ ต้องรายงานเบื้องบนก่อน”
“รายงานได้ครับ แต่ผมขอเตือนไว้ประโยคหนึ่ง การถ่วงเวลาสืบสวน จะกระทบต่อความคืบหน้าในการปิดคดี ยิ่งคดีนี้ยืดเยื้อนานเท่าไหร่ ก็ยิ่งส่งผลกระทบต่อโรงแรมของคุณมากเท่านั้น” หานปินกล่าว
“ผมเข้าใจความหมายของคุณครับ รอสักครู่นะครับ ผมจะรีบกลับมา” พูดจบ หลัวหงช่างก็ก้าวยาว ๆ เดินออกจากห้องรับรองไป
“โรงแรมใหญ่นี่เรื่องมากชะมัด ถ้าเป็นโรงแรมเล็ก ๆ บอกเถ้าแก่เนี้ยคำเดียว ก็เปิดกล้องให้ดูทันทีแล้ว” หลี่ฮุยบ่นพึมพำ
หานปินจุดบุหรี่มวนหนึ่ง สูบเข้าไปช้า ๆ “วางใจเถอะ ไม่นานหรอก พวกเขาร้อนใจกว่าเราอีก”
จริงดังคาด ไม่ถึงสองนาที หลัวหงช่างก็กลับมา ท่าทีนอบน้อมกว่าเดิม “ขอโทษทีครับ ให้คุณตำรวจทั้งสองต้องรอนาน”
“ผู้บริหารของคุณว่ายังไงบ้าง?”
เห็นหานปินสูบบุหรี่ หลี่ฮุยก็เปรี้ยวปากบ้าง หยิบบุหรี่ออกมามวนหนึ่ง
หลัวหงช่างควักไฟแช็กออกมา รีบจุดให้หลี่ฮุย “ผู้บริหารเราบอกว่า ต้องให้ความร่วมมือกับตำรวจอย่างเต็มที่ ดูกล้องวงจรปิดของโรงแรมได้ตลอดเวลาครับ”
“เยี่ยม ฝากขอบคุณผู้บริหารของคุณด้วย”
“ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง อยากจะรบกวนให้คุณตำรวจทั้งสองช่วยหน่อยครับ” หลัวหงช่างพูดพลางล้วงซองอั่งเปาสองซองออกมาวางบนโต๊ะ
“ทำอะไรน่ะ” หานปินเสียงเย็น
“อย่ามาไม้นี้ เก็บไปซะ” หลี่ฮุยตวาด
หลัวหงช่างลังเลเล็กน้อย เก็บซองอั่งเปากลับมา อธิบายว่า “ผมไม่ได้มีเจตนาอื่นครับ แค่หวังว่าคุณตำรวจทั้งสอง จะไม่แพร่งพรายเรื่องที่ผู้ตายพักที่โรงแรมของเราออกไป”
“พอเถอะ กองตำรวจของเรามีข้อตกลงเรื่องการรักษาความลับ อะไรควรพูด อะไรไม่ควรพูด เรารู้ดีกว่าคุณ”
“ครับ”
“เลิกทำเรื่องไร้สาระพวกนี้เถอะ พาพวกเราไปห้องควบคุมกล้องวงจรปิด รีบสืบคดีให้กระจ่าง ก็ไม่มีปัญหาแล้ว”
หลัวหงช่างผายมือเชิญ “เชิญตามผมมาครับ”
ภายใต้การนำของหลัวหงช่าง หานปินทั้งสองคนมาถึงห้องควบคุมกล้องวงจรปิด พอเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีท่าทีจะออกไป หานปินก็ไล่เขาออกไปตรง ๆ
สักพัก ก็มีพนักงานบริการเดินเข้ามาอีกคน ยกกาแฟสองแก้วและผลไม้รวมมาให้
หานปินรับเครื่องดื่มไว้ ส่วนผลไม้รวมให้พนักงานยกกลับไป
เพื่อความรวดเร็ว หลี่ฮุยตรวจสอบกล้องวงจรปิดช่วงสองทุ่มของเมื่อคืนโดยตรง แล้วก็เจอเหอซือรุ่ย ถังอวี๋ และชายหนุ่มอีกคนหนึ่งในห้องอาหารโรงแรมจริง ๆ
ชายคนนั้นโอบไหล่ถังอวี๋ น่าจะเป็นแฟนหนุ่มของถังอวี๋
หานปินวางแก้วกาแฟ ชี้ไปที่เหอซือรุ่ยในหน้าจอ “ชุดเดรสแขนกุดสีฟ้า เหมือนกับชุดที่เธอใส่ตอนตาย”
หลี่ฮุยไล่ดูกล้องตามเส้นทางของเหอซือรุ่ย ทั้งสามคนออกจากห้องอาหารแล้วก็แยกย้ายกัน เหอซือรุ่ยเดินออกจากโรงแรมไปคนเดียว มุ่งหน้าไปทางชายหาด
หานปินสั่งเจ้าหน้าที่รปภ. ของโรงแรม ให้ก๊อบปี้ไฟล์วิดีโอกล้องวงจรปิดเมื่อวานไว้ชุดหนึ่ง แล้วก็ออกจากโรงแรมไปพร้อมกับหลี่ฮุย
โรงแรมเฉียนเหาอยู่ใกล้ชายหาดมาก รอบ ๆ มีร้านค้า ซูเปอร์มาร์เก็ต ร้านของที่ระลึก และโรงแรมอื่น ๆ อีกจำนวนหนึ่ง
พวกหานปินทั้งสองคนเดินวนดูรอบ ๆ ดึงภาพจากกล้องวงจรปิดในเขตท่องเที่ยวและร้านค้าออกมา แล้วเอากลับไปตรวจสอบทีละจุดที่โรงแรมเฉียนเหา
การไล่ตรวจสอบกล้องวงจรปิดเป็นงานที่น่าเบื่อหน่าย ตาต้องจ้องหน้าจอตลอด หานปินดื่มชาไปสองแก้ว กาแฟหนึ่งแก้ว สูบบุหรี่ไปห้ามวน ตาเริ่มจะล้าแล้ว
“ปินจื่อ เจอเหอซือรุ่ยอีกแล้ว” หลี่ฮุยชี้ที่หน้าจอ พูดด้วยความตื่นเต้น
หานปินมองตามไป เห็นเงาร่างผู้หญิงคนหนึ่งปรากฏบนหน้าจอ เนื่องจากเป็นตอนกลางคืนจึงเห็นไม่ค่อยชัด มองออกแค่เสื้อผ้า หมวก และรูปร่างราง ๆ
หญิงสาวในกล้องสวมหมวกปีกกว้างลายดอกไม้ สวมชุดเดรสแขนกุดสีฟ้า มองไม่เห็นหน้าตา แต่รูปร่างคล้ายกับเหอซือรุ่ย
“เลื่อนกล้องตามดูซิว่าเธอไปไหน?” หานปินสั่ง
หลี่ฮุยเล่นวิดีโอต่อ พบว่าเหอซือรุ่ยไปที่บาร์แถวนั้น เป็นบาร์แบบเคาน์เตอร์ครึ่งวงกลมกลางแจ้ง ห่างจากชายหาดแค่ไม่กี่สิบเมตร สามารถดื่มเหล้าไปชมทะเลไปได้
“ทำไมมีหมวกโผล่มาใบนึง บังหน้ามิดพอดีเลย”
“น่าจะเป็นของที่ระลึกที่ซื้อมา” หลี่ฮุยชี้มุมซ้ายบนของหน้าจอ “เวลาสี่ทุ่มสิบนาที ตรงกับเวลาที่ถังอวี๋บอกพอดี”