บทที่ 80 ที่มาที่ไป
บทที่ 80 ที่มาที่ไป
จากการตรวจสอบแอปสั่งอาหาร ทำให้เจอที่อยู่ของอู๋เจ๋อข่าย
หานปินและพรรคพวกรีบมุ่งหน้าไปที่เมืองหนานโจว แล้วเข้าจับกุมทันที
คุมตัวอู๋เจ๋อข่ายกลับมาสอบสวนที่เมืองชิงเต่าได้อย่างราบรื่น
กรมตำรวจสาขาชิงเต่า ห้องสอบสวน
หานปินรับหน้าที่สอบสวนหลัก หลี่ฮุยรับหน้าที่จดบันทึก
สองคนเดินทางไกลไปจับคนร้าย กลับมาก็ไม่ได้หยุดพัก รีบสอบสวนต่อทันที ร่างกายอาจจะอ่อนล้า แต่จิตใจยังตื่นตัวเต็มที่
อู๋เจ๋อข่ายเจ้าเล่ห์มาก วุ่นวายกันมาตั้งนาน ในที่สุดก็จับกุมตัวได้ ทั้งสองคนต่างก็โล่งอก
หานปินเปิดกล้องวิดีโอ เริ่มสอบถามตามระเบียบ
“ชื่อ เพศ อายุ ภูมิลำเนา...”
“เว่ยฉี่หลิน เพศชาย อายุ 18 ปี คนเมืองสือเหมิน...”
หานปินหยิบถุงที่วางอยู่บนโต๊ะสอบสวนขึ้นมา ข้างในมีบัตรประชาชนใบหนึ่ง “บัตรนี้ทำมาหยาบมาก ฉันมองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นของปลอม ยังจะเล่นลิ้นอยู่อีกเหรอ?”
“คุณลุงตำรวจครับ งั้นคราวหน้าจะทำบัตร ลุงช่วยแนะนำเจ้าดี ๆ ให้หน่อยสิครับ” อู๋เจ๋อข่ายยิ้ม
“นายน่ะ เลิกเล่นได้แล้ว ให้ความร่วมมือในการสืบสวนดี ๆ เถอะ จะมีครั้งหน้าหรือเปล่ายังไม่รู้เลย”
“คุณลุงตำรวจครับ อย่าขู่ผมสิครับ ผมก็แค่นัดยิ้มสาว เรื่องแค่นี้เอง ไม่เห็นจะมีอะไรใหญ่โตเลย” อู๋เจ๋อข่ายพยายามพูดท่าทีสบาย ๆ
“ฉันไม่ใช่พ่อนาย เรื่องส่วนตัวนายฉันไม่ยุ่ง ที่จับตัวมาก็เพื่อสืบสวนคดีหนึ่ง” หานปินลุกขึ้น ถือรูปถ่ายของเฮ่อเยี่ยนเดินเข้าไปหา
“รู้จักคนนี้ไหม?”
“รู้จักครับ กิ๊กผมเอง” อู๋เจ๋อข่ายตอบ
“เจอเธอครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่?”
“จำไม่ได้แล้วครับ”
“อู๋เจ๋อข่าย นายเป็นคนฉลาด ในเมื่อพวกเราจับนายมาได้ ก็แปลว่ามีหลักฐานมัดแน่น มัวมาปากแข็งอยู่แบบนี้จะมีประโยชน์อะไร?”
“ก็ผมไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไร” อู๋เจ๋อข่ายยักไหล่
หานปินคร้านจะอ้อมค้อมกับเขาอีก “นายเป็นคนลักพาตัวแล้วฆ่าเฮ่อเยี่ยนใช่ไหม?”
“เฮ่อเยี่ยนตายแล้วเหรอครับ ผมแยกกับเธอ เธอก็กลับบ้านไปแล้วนี่”
“พวกเราเจอศพเฮ่อเยี่ยนแล้ว ยัดอยู่ในกระเป๋าเดินทาง เหมือนกับกระเป๋าที่นายใช้ในโรงแรมเปี๊ยบ” หานปินกล่าว
“ไม่ต้องมาหลอกผมหรอก ผมไม่หลงกลหรอก” อู๋เจ๋อข่ายแค่นเสียง
หานปินหยิบรูปถ่ายอีกสองสามใบจากบนโต๊ะ วางไว้ตรงหน้าอู๋เจ๋อข่าย “เลิกหวังลมๆ แล้งๆ ได้แล้ว พวกเราเจอศพเฮ่อเยี่ยนแล้ว มีหลักฐานเพียงพอที่จะฟ้องร้องนาย”
พอเห็นรูปรพเฮ่อเยี่ยน สีหน้าของอู๋เจ๋อข่ายก็ดูแย่ลงทันที
“ตอนนี้จะพูดได้หรือยัง?” หานปินย้อนถาม
“หึ ให้พูดอะไรล่ะ? พูดแล้วจะปล่อยผมไปไหม?”
“อย่าหาเรื่องใส่ตัว เข้าใจไหม?”
อู๋เจ๋อข่ายจ้องหน้าหานปิน ผ่านไปครู่ใหญ่ ก็ถามขึ้น “พวกคุณจับผมได้ยังไง?”
“นายเล่าเหตุการณ์ตอนลงมือมาก่อน แล้วฉันจะบอกว่าจับนายได้ยังไง”
“ได้ จะตายทั้งทีก็ขอตายตาหลับหน่อย”
อู๋เจ๋อข่ายสูดหายใจเข้าลึก ๆ ลังเลอยู่พักใหญ่ “ผมไม่รู้จะพูดยังไงดี”
“ฉันถาม นายตอบ”
“ชื่อ เพศ อายุ ภูมิลำเนา...”
“อู๋เจ๋อข่าย เพศชาย อายุ 21 ปี...”
“นายเป็นคนฆ่าเฮ่อเยี่ยนใช่ไหม?”
“ใช่ครับ”
“นายกับเฮ่อเยี่ยนรู้จักกันนานแค่ไหนแล้ว?”
“เดือนกว่าครับ”
“รู้จักกันได้ยังไง?”
“เรื่องมันยาวครับ” อู๋เจ๋อข่ายว่า
“ไม่เป็นไร ตอนนี้ฉันมีเวลาเหลือเฟือ”
“เดือนกว่า ๆ ก่อน ผมเล่นเป่าเป้า แอดผู้หญิงไปตั้งเยอะ เธอตอบกลับมา ก็เลยคุยกันครับ”
“นายคิดจะฆ่าเฮ่อเยี่ยนตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“ผมไม่เคยคิดจะฆ่าเธอเลยครับ” อู๋เจ๋อข่ายส่ายหน้า
“ผมคุยกับสาวในชิงเต่าไว้สองคน คนหนึ่งคือเฮ่อเยี่ยน อีกคนคือชุยเสี่ยวฟาง คุยกันถูกคอดี ผมเลยกะจะมาเที่ยวหาความสุข แล้วก็หาเงินใช้สักหน่อย”
“นายก็เลยลักพาตัวเฮ่อเยี่ยน” หลี่ฮุยว่า
“เข้าใจผิดแล้วครับ เฮ่อเยี่ยนไม่มีเงินเลย ผมจะเสี่ยงลักพาตัวเขาทำไม” อู๋เจ๋อข่ายยิ้มขมขื่น
“ผมกะจะไถเงินจากชุยเสี่ยวฟางต่างหาก”
“ไถยังไง?”
“สามีชุยเสี่ยวฟางขับรถบรรทุก ฐานะทางบ้านใช้ได้ แต่สามีงานยุ่งมาก ไม่ค่อยอยู่บ้าน ลูกก็ไปเรียนต่างเมือง เธอเลยเหงา รู้สึกขาดความรักความอบอุ่นจากสามี”
“นายก็เลยฉวยโอกาสสินะ” หลี่ฮุยแค่นเสียง
“คนเราก็ต้องการความใส่ใจกันทั้งนั้นแหละครับ ยิ่งผู้หญิงวัยนี้ด้วยแล้ว”
“นายจะเอาเงินจากชุยเสี่ยวฟางยังไง?”
“ถึงเราจะคุยกันถูกคอในเน็ต สนิทกันมาก แต่ก็ยังไม่เคยเจอกัน ผมเลยกะว่ามาเที่ยวชิงเต่าครั้งนี้จะมาเจอเธอ แล้วก็มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกัน เธอจะได้ติดผม แล้วผมก็จะขอยืมเงินเธอได้” อู๋เจ๋อข่ายเล่า
“แล้วยืมได้ไหม?”
“ชุยเสี่ยวฟางเปิดห้องให้ผม พอผมมาถึงชิงเต่าก็นัดให้เธอมาที่โรงแรม ตอนแรกเธอก็รับปากนะ แต่ต่อมาบอกว่าติดธุระ อิดออดไม่ยอมมา ผู้หญิงน่ะตามใจมากไม่ได้ ยิ่งพูดยิ่งได้ใจ ผมเลยกะว่าจะปล่อยทิ้งไว้สักสองวัน เดี๋ยวเธอก็มาหาผมเอง”
“แล้วเกี่ยวอะไรกับเฮ่อเยี่ยน?”
“ตอนนัดชุยเสี่ยวฟาง อารมณ์ผมก็มาแล้ว พอเธอไม่มา ผมก็อัดอั้นสิครับ ก็เลยเรียกเฮ่อเยี่ยนมาแทน”
“นายกับเฮ่อเยี่ยนไปเกี่ยวข้องกันได้ยังไง?” หลี่ฮุยถาม
“คุณลุงตำรวจ ดูไม่ออกเลยนะครับว่าขี้สงสัยเหมือนกัน” อู๋เจ๋อข่ายแซว
“อย่าพูดมาก ฉันกำลังสอบสวนคดีอยู่” หลี่ฮุยตวาด
“เฮ่อเยี่ยนไม่เหมือนชุยเสี่ยวฟาง เธอไม่ได้ขาดความรัก แต่ขาดเงิน” อู๋เจ๋อข่ายยิ้ม แล้วพูดต่อ
“เธอรู้สึกว่าสามีไม่มีน้ำยา เดือนหนึ่งหาได้แค่สี่ห้าพันหยวน ทั้งบ้านสี่ชีวิตต้องพึ่งเงินแค่นั้น อยู่กันอย่างอัตคัดขัดสน ยิ่งช่วงนี้สามีเอาเงินเข้าบ้านน้อยลง ทะเลาะกันเรื่องนี้ประจำ”
“เหอะ ๆ นายกลายเป็นที่ปรึกษาปัญหาหัวใจไปแล้วสินะ” หลี่ฮุยประชด
“อันนี้คุณพูดผิดแล้ว เฮ่อเยี่ยนต่างกับชุยเสี่ยวฟาง ผมคุยกับเธอไม่เยอะหรอก แค่ส่งอั่งเปาให้บ้างนาน ๆ ที บอกว่าช่วงนี้ทำธุรกิจใหญ่ได้เงินเยอะ เธอก็หลงใหลได้ปลื้มคนแบบนี้แหละครับ” น้ำเสียงของอู๋เจ๋อข่ายเจือแววเย้ยหยัน
“พวกนายทะเลาะกันได้ยังไง?” หานปินถาม
“วันนั้นพอกุ๊กกิ๊กกันเสร็จก็เกือบเที่ยง ผมหิวข้าวเลยจะสั่งเดลิเวอรี เธอก็นั่งเล่นมือถืออยู่ข้าง ๆ คุยกันถูกคอดี ผมยังกะว่ากินข้าวเสร็จ ตอนบ่ายจะจัดอีกสักดอก”
หลี่ฮุยเคาะโต๊ะ “เข้าประเด็น”
“เฮ่อเยี่ยนใช้ไอโฟนรุ่นเก่า ผมใช้รุ่นใหม่ล่าสุด พอเธอเห็นเข้า ก็รบเร้าให้ผมซื้อให้ใหม่ ผมไม่ยอม เธอก็จะเอาเครื่องของผมให้ได้ ผมจะไปยอมแลกได้ยังไง ผมยังต้องใช้มือถือไว้อวดรวยนะ” อู๋เจ๋อข่ายแค่นหัวเราะ
“อีบ้านั่นก็เข้ามาตบตีผม แถมยังเอามือถือปาใส่ผมอีก ผมโมโหก็เลยบีบคอมันตาย”
“แค่เพื่อมือถือเครื่องเดียว ต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ?” หานปินถาม
“คุณลุงตำรวจ เคยใช้ไอโฟนไหมครับ? รู้ไหมว่ารุ่นใหม่ล่าสุดราคาเท่าไหร่? ผมมาชิงเต่าเพื่อหาเงิน ถ้าเสียไอโฟนไปเครื่องหนึ่ง ผมก็ขาดทุนย่อยยับสิครับ”
“แล้วตอนนี้นายคิดว่านายกำไรแล้วเหรอ?” หานปินย้อนถาม
“ผม... ผมแม่ง...”
อู๋เจ๋อข่ายตาแดงก่ำ น้ำเสียงสะอึกสะอื้น
“รู้งี้เล่นชุยเสี่ยวฟางซะก็ดี”