บทที่ 23 - ทีวีมาแล้วจ้า!

บทที่ 23 - ทีวีมาแล้วจ้า!

☆☆☆☆☆

วันอาทิตย์ วันหยุดเพียงวันเดียวของเด็ก ม.6

หน้าโรงพักถนนฉางจิ่ง รถราวิ่งขวักไขว่ มีคนสองคนนั่งยองๆ อยู่ฝั่งตรงข้าม

ไจ๋ต๋า "อู๋เยว่ ฉันดีกับนายไหม?"

"ไม่ค่อยมั้ง?" อู๋เยว่กางเกงคับนั่งยองๆ ไม่ลง "ฉันรู้สึกว่าตั้งแต่นายหน้ามืดเป็นลม นายก็ดูรังเกียจฉันหน่อยๆ"

"...นั่นไม่สำคัญ ตอนนี้ฉันมีงานจะให้นายทำ"

"ไม่ทำ"

ไจ๋ต๋าล้วงชาเย็นขวดลิตรออกมาจากกระเป๋า ยื่นให้เป็นค่าจ้าง

อู๋เยว่ "ว่ามาเพื่อน งานอะไร?"

ไจ๋ต๋าชี้ไปที่โรงพักฝั่งตรงข้าม "ง่ายๆ เดี๋ยวเข้าไปข้างใน ช่วยหยิบของออกมาให้หน่อย"

อู๋เยว่ที่เพิ่งบิดฝาชาเย็นรีบบิดกลับทันที

นักเรียนที่ไหนจะไม่กลัวตำรวจ... พูดงี้ก็ไม่ถูก

เอาเป็นว่าในสายตาอู๋เยว่ โรงพักคือสถานที่ลึกลับ อันตราย และคนดีๆ เขาไม่ไปกัน

ถ้าใครในโรงเรียนมีข่าวว่าเข้าโรงพัก ก็แทบจะเท่ากับเตรียมตัวติดคุก ต่อให้แค่ไปยืมห้องน้ำขี้ก็เถอะ

เขาโตมาป่านนี้ยังไม่เคยเข้าไปเลยนะ

"ไม่ได้หรอก เกิดมีคนเห็นทำไง?"

ไจ๋ต๋าเตรียมการมาดี หยิบหมวกแก๊ปออกมาจากเป้ "นายใส่หมวก กดปีกหมวกต่ำๆ จำไว้ ทางที่ดีอย่าให้ตำรวจเห็นหน้าด้วย"

สมองส่วนที่ฝ่อไปนานของอู๋เยว่เริ่มทำงาน "เดี๋ยวนะ... ตกลงจะให้ไปทำอะไร? หยิบของอะไร?"

ไจ๋ต๋า "เงิน"

อู๋เยว่เงียบไปนาน ก่อนจะกดมือไจ๋ต๋าไว้แน่น

มองไจ๋ต๋าด้วยสายตามุ่งมั่นแบบที่ไจ๋ต๋าไม่เคยเห็นมาก่อน

"ไจ๋ต๋า แบบนี้ไม่เวิร์คหรอก ไปปล้นธนาคารยังดีกว่าปล้นโรงพัก ในโรงพักไม่มีเงินสดหรอก เอางี้ เรามาวางแผนกันยาวๆ หมวกแก๊ปนี่ปิดไม่อยู่หรอก ต้องใส่หน้ากาก..."

ไจ๋ต๋าเงียบไปพักใหญ่

"นายรีบบอกฉันมา ว่าเมื่อคืนดูหนังฮอลลีวูดมากไปเลยมาท่องบทให้ฟัง เร็ว! ยังกลับตัวทัน!"

อู๋เยว่กลับมาทำหน้าใสซื่อบริสุทธิ์ "...อืม ใช่"

ไจ๋ต๋าดึงชาเย็นกลับ "นายพูดมากไป ฉันรู้สึกว่านายไม่เหมาะกับงานนี้"

อู๋เยว่รีบแย่งชาเย็นกลับไปพร้อมยิ้มประจบ "ลูกพี่สั่งมาเลย จัดการยังไง!"

จะว่าไป ชาเย็นขวดลิตรแช่เย็นเจี๊ยบแบบนี้ หากินยากนะ

ของดี!

กลัวอู๋เยว่สมองช้า ไจ๋ต๋าเลยอธิบายละเอียดยิบ

รวมถึงกฎการให้รางวัลแจ้งเบาะแสการพนัน

อู๋เยว่ฟังตาเป็นประกาย "มีวิธีหาเงินแบบนี้ด้วยเหรอ?!"

เขารู้สึกเหมือนเปิดโลก

ไจ๋ต๋าพยักหน้า "เปิดให้ประชาชนทุกคนแหละ แน่นอนว่าเบาะแสพวกนี้หาไม่ง่าย ฉันแค่บังเอิญเจอ ก็มีความเสี่ยงอยู่บ้าง"

อู๋เยว่เสียงสูงปรี๊ด "เรื่องหาเงินที่ไหนไม่มีความเสี่ยง? ยิ่งเสี่ยงยิ่งรวยเร็วนะเว้ย!"

ถ้าการพนันยังแจ้งได้ งั้นไอ้พวกนั้น...

เขาเคยเห็นซอยหลังบ้านตัวเอง ตอนกลางคืนมีห้องไฟแดงๆ เพียบเลย!

"ความคิดนายนี่อันตรายชะมัด..."

สิบนาทีต่อมา อู๋เยว่สวมหมวกแก๊ป สะพายเป้เปล่า หิ้วชาเย็น เดินอาดๆ เข้าไปในโรงพัก

ส่วนจะได้เงินเท่าไหร่ ไจ๋ต๋าก็ไม่รู้ ได้แต่หวังว่าบ่อนนั่นจะไม่กระจอกเกินไป จนโดนรวบทั้งแก๊งแล้วยังรวมเงินได้ไม่ถึงเจ็ดหมื่น

ไจ๋ต๋ารออยู่ที่ร้านโชห่วยฝั่งตรงข้าม ผ่านไปครึ่งชั่วโมงยังไม่เห็นเงา เริ่มจะร้อนใจ

อู๋เยว่เป็นบ้าอะไร? งานง่ายๆ แค่นี้ยังจะพลาดอีกเหรอ?

ในที่สุด ตอนที่เขาแทบจะทนไม่ไหวจะบุกเข้าไปเอง อู๋เยว่ก็เดินออกมา

อู๋เยว่ดูมึนๆ งงๆ อยู่พักใหญ่ กว่าจะพูดออกมา "ได้เงินมาแล้ว ตำรวจแก่ข้างในบ่นอะไรไม่รู้ยืดยาว"

"เล่ามาซิ"

"ลืมไปแล้ว"

ไจ๋ต๋า: ...

อู๋เยว่ยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้ไจ๋ต๋า

"ประมาณว่าฉันบอกรหัสยืนยันอะไรนั่น แล้วก็เล่าเรื่องแจ้งเบาะแสคร่าวๆ ตำรวจบอกว่าคดียังไม่ปิด"

"แล้วไงต่อ?"

"ฉันก็บอกว่าลูกพี่สั่งมา เงินต้องได้วันนี้"

ไจ๋ต๋าลูบหน้าแรงๆ ทีหนึ่ง

นายนี่ยังรอดออกมาได้ถือว่าบุญโข...

"เขาก็เลยบอกว่าเงินสดของกลางในคืนนั้นนับได้สิบเอ็ดหมื่นกว่า เรทนี้ทำเรื่องเบิกรางวัลล่วงหน้าได้ แต่ห้ามเกิน 5,000 ไม่งั้นคนละขั้นตอน"

ไจ๋ต๋าพยักหน้า สิบเอ็ดหมื่นถือว่าเยอะมาก ผีพนันจริงๆ มีแค่สิบกว่าคน เฉลี่ยพกมาคนละหมื่น ก็ถือว่าเกินมาตรฐานบ่อนบ้านนอกไปไกลแล้ว

หมูตู้ไม่ได้มีมาให้เชือดทุกวัน

สงสัยสามคนญี่ปุ่นนั่นคงบริจาคไปเยอะ

เปิดซองดู ข้างในมีเงินสด 5,000 หยวน เกินแสนก็ได้ 5% แต่รอบนี้จ่ายมาแค่ 5,000 ก่อน

ทีวีได้มาแน่แล้ว

"เขาบอกประมาณว่า ยังมีของกลางที่ไม่ใช่เงินสดอีก แต่ช้ามาก แล้วก็ไม่รู้ว่าจะเบิกได้ไหม ให้ว่างๆ ค่อยมาถามใหม่... อ้อ เขาให้รหัสยืนยันใหม่มาด้วยอยู่ในซอง ฉันไม่ได้เปิดดู"

ในซองมีกระดาษอีกแผ่น เขียนตัวเลขชุดใหม่ไว้ ไจ๋ต๋าพยักหน้า ราบรื่นกว่าที่คิด

เขาไม่โลภหรอก ซื้อทีวีแล้วยังเหลือเงินอีกเพียบ

ไจ๋ต๋าดึงแบงก์ร้อยออกมาใบหนึ่ง ยื่นให้อู๋เยว่

ค่าวิ่งเต้นต้องมี

"อู๋เยว่ นายว่าฉันดีกับนายไหม?"

อู๋เยว่ส่องแบงก์ร้อยกับแดด ยิ้มหวานเจี๊ยบ "ดีที่สุด!"

"ฉันยังมีอีกเรื่อง ให้นายไปทำ"

———

ห้างธงแดง ลึกเข้าไปในโซนที่หมายังไม่เดินผ่าน วัยรุ่นหน้าตาดูไม่ค่อยฉลาดคนหนึ่งขี่รถสามล้อ ตะโกนเสียงดังลั่น "เครื่องใช้ไฟฟ้าลงชนบท เอาเก่าแลกใหม่จ้า... ทีวีเก่าแลกทีวีใหม่ ทีวีสีจอใหญ่ 29 นิ้วจ้า~"

เสียงดังจนคนนอนกลางวันสะดุ้งตื่น

ตอนผ่านหน้าร้าน "ตำหนักซ่อนสมบัติ" รถสามล้อดันมาเสีย ทีวีบนรถหันหน้าเข้าร้านพอดี

ถึงจะเป็นปี 08 ทีวี 29 นิ้วก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไร แต่กล่องใหม่เอี่ยมอ่อง ก็ดูน่าซื้ออยู่

วัยรุ่นคนนั้นนั่งยองๆ อยู่หน้าร้าน ซ่อมอยู่นานก็ซ่อมไม่ได้ มือเปื้อนน้ำมันเครื่องดำปี๋ เลยไม่ไปไหนแม่งแล้ว นั่งกอดขวดชาเย็นบนรถตะโกนขายต่อ

เถ้าแก่ในร้านโดนเสียงตะโกนอัดหน้า รำคาญจนดู "MVP Lover" ไม่รู้เรื่อง

โบกพัดเดินออกมา ด่ากราด "ตะโกนหาพ่อง! ไปไกลๆ!"

อู๋เยว่ "ลุง เอาเก่าแลกใหม่ไหม? เปลี่ยนทีวีไหม?"

เถ้าแก่เหลือบมองกล่องใหญ่ ดูทรงไม่ใช่ยี่ห้อดัง น่าจะเป็นทีวีประกอบโรงงานนรก

"ไปๆๆ อย่ามากวนฉัน"

อู๋เยว่เกาหัว "ผมก็อยากไป แต่โซ่หลุด ซ่อมไม่ได้ รอเพื่อนอยู่"

เถ้าแก่ซ่อมเป็น แต่เรื่องอะไรต้องซ่อมให้?

"อย่ากวนฉันดูทีวี"

"เอาเก่าแลกใหม่ลองดูไหม? ทีวีใหญ่ขนาดนี้แค่ 300 เอง"

เถ้าแก่ที่หันหลังกลับไปแล้วหันขวับกลับมา ตกใจ "เท่าไหร่?"

"300"

"ทำไมถูกงี้?"

อู๋เยว่นึกถึงบทที่ไจ๋ต๋าเตี๊ยมมา พูดทีละคำ

"โรงงานทางใต้เจ๊ง เถ้าแก่พาเมียน้อยหนี! เจ้านายเราเลยไปขนทีวีกลับมาขาย แต่ก็ขายไม่ออกติดมือ เดิมขาย 2,000 แต่เจ้านายรอไม่ไหว อยากล้างสต๊อกเอาเงินคืน จะเปลี่ยนไปขายมือถือแล้ว"

"แต่ของดีนะ ไม่เชื่อผมติดตั้งให้ดูได้"

เถ้าแก่ดูลังใหญ่ เริ่มลังเล...

ทีวี 300 หยวน ขอแค่จอมันติด ก็ไม่มีข้อติแล้ว ยิ่งจอตั้ง 29 นิ้ว...

เถ้าแก่ลังเล "แกะมาดูซิ"

"แกะแล้วเก็บยากนะ..."

"เดี๋ยวข้าซ่อมโซ่รถให้"

อู๋เยว่ถอนหายใจ ทำท่าจำใจยอม "ก็ได้"

[จบแล้ว]