Chapter 304 This is Totem

这是图腾（二更）

“ตระกูลเช่อออกมา.”สวีหยูที่บินอยู่บนท้องฟ้า,เอ่ยกังวานด้วยน้ำเสียงเย็นชา,กระจายไปทั่วเมืองจีเหว่ย.

ภายในเรือนที่พักเช่อ,เช่อซูปิง,เช่ออันจื่อ,เช่อชุนลี่และคนอื่น ๆ ที่ยืนอยู่ด้านหลังเช่อจื่อเผิง,ใบหน้าล้วนแต่ตกใจและหวาดกลัว.

ใบหน้าของเช่อเจื่อเผิงยังคงสงบ,เขาที่ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าเหนือเรือนที่พักเช่อ,จดจ้องมองเหล่ายอดฝีมือมากมายที่อยู่ด้านหน้า.

เช่อซูปิง,เช่ออันจื่อ,เช่อชุนลี่และคนอื่น ๆ ต่างก็เหินฟ้าตามเช่อจื่อเผิงขึ้นไป.

หวังเถิงจ้องมองเช่อจื่อเผิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา“เจ้าได้ใช้หมัดดาราเป่ยโตว สองสามวันก่อน,พวกเราได้สืบสวนมาแล้ว,เจ้าคือบรรพชนคนแรกของตระกูลเช่อ,เช่อจื่อเผิง,ศิษย์ของวังเทวะเป่ยโตวยุคโบราณ,ใช่หรือไม่?!”

คำพูดของหวังเถิง,เวลานั้นทำให้คนของตระกูลเช่อจ้องมองเช่อจื่อเผิงด้วยความตื่นตะลึง.

เช่อจื่อเผิง? อาวุโสตระกูลเช่อที่เพิ่งกลับมา,ไม่คาดคิดเลยว่าจะเป็นบรรพชนรุ่นแรกตระกูลเช่อ,ท่านเช่อจื่อเผิง.

เหล่ายอดฝีมือกลุ่มอื่นภายในเมืองจีเหว่ยล้วนแต่ส่งเสียงดังอื้ออึงไปตาม ๆ กัน.

บรรพชนรุ่นแรกตระกูลเช่อยุคโบราณ?

นี่มันอสุรกายชราหนึ่งล้านปีก่อนแล้ว!

สวีชิงที่ประหลาดใจเป็นอย่างมาก.

“ถูกต้อง,ข้าคือเช่อจื่อเผิงคนนั้น.”เช่อจื่อเผิงเอ่ยตอบรับอย่างไม่แยแส,วังเทวะขาวดำได้สืบสวนมาแล้ว,เขาไม่ได้ประหลาดใจอะไร.

“ไม่คาดคิดว่าเจ้าจะเป็นเช่อจื่อเผิงคนนั้นจริง ๆ.”หวังเถิงเผยยิ้มเย็นชา“ดูเหมือนว่า,เจ้าจะกลืนสมบัติสวรรค์ที่ช่วยเพิ่มอายุขัยเข้าไป!”

ในเวลานั้น,ยอดฝีมือตระกูลสวีผู้หนึ่ง,เอ่ยต่อสวีหยู,“ลุงสี่,คนผู้นี้ให้ข้าสังหารเอง!”

ยอดฝีมือตระกูลสวีผู้นี้,ก็คือเทพโบราณ 12 ตราประทับสวีเหนียนนั่นเอง.

สวีเหนียน,เป็นอสุรกายพรสวรรค์ของตระกูลสวี,เพียงแค่สามแสนปีก็สามารถรวมตราประทับที่สิบสองได้แล้ว,ภายใต้ทรัพยากรสนับสนุนของตระกูลสวี,เขายังอยู่ในระดับสิบสองตราประทับขั้นปลายท้ายอีกด้วย.

นอกจากนี้,ตระกูลสวียังมั่นใจว่า,สวีเหนียนผู้นี้คือคนที่จะได้รับลิขิตสวรรค์ที่กำลังปรากฏขึ้นอีกด้วย.

สวีเหนียนเป็นเทพโบราณ 12 ตราประทับขั้นปลายท้าย,หากผสานลิขิตสวรรค์,พลังต่อสู้ในวันข้างหน้าไม่อาจจินตนาการถึงได้เลย.

“ได้!”สวีหยูพยักหน้ารับ.

แม้นว่าเช่อจื่อเผิงจะมี 12 ตราประทับ,ทว่าเท่าที่พวกเขารู้มา,เช่อจื่อเผิงเพียงแค่ 12 ตราประทับขั้นต้น,สวีเหนียนควรที่จะสามารถจัดการเช่อจื่อเผิงได้.

สวีเหนียนก้าวไปด้านหน้า,เหยียบย่างบนอากาศตรงไปยังทิศทางของตระกูลเช่อ.

เมื่อเช่อจื่อเผิงจะก้าวออกไปรับการท้าทาย,ทันใดนั้น,เสียงที่ไม่แยแสก็ดังขึ้น“ไม่จำเป็นต้องให้ยุ่งยาก.”

เสียงดังกล่าว,ทำให้ผู้คนต่างตกใจกันทุกคน.

พริบตานั้น,ผู้เยาว์ชุดน้ำเงินและชายร่างยักษ์ผมทองก็ปรากฏขึ้น,บนท้องฟ้าเรือนที่พักเช่อ.

เช่อจื่อเผิงเห็นลู่อี้ผิงและวัวกระทิงมังกรเขาทองคำ,ก็เร่งรีบแสดงความเคารพ“ต้าเหริน.”

ลู่อี้ผิงพยักหน้ารับ,กวาดตามองคนของตระกูลสวีและวังเทวะขาวดำ,“ไม่จำเป็นต้องทำให้ยุ่งยาก,พวกเจ้าสองร้อยคนเข้ามาพร้อมกันเลย.”

ทุกคนล้วนแต่ตกใจไปตาม ๆ กัน.

ยอดฝีมือตระกูลสวีและวังเทวะขาวดำล้วนแต่โกรธเกรี้ยวกันหมดทุกคน.

สวีเหนียนที่เผยแววตาเย็นชา“เพียงแค่กวาดล้างตระกูลเช่อ,จำเป็นต้องใช้ 200 คนเลยรึ? ข้าคนเดียวก็เกินพอแล้ว.”กล่าวจบ,ร่างของเขาที่แผ่รัศมีแสง,ตราประทับ 11 อันลอยออกไป.

และตราประทับที่ 12 ,ก็ส่องสว่างลอยออกมาเช่นกัน.

แต่ล่ะตราประทับนั้น,เหมือนกับเช่อจื่อเผิง,มีขนาด 120 ลี้.

12 ตราประทับปรากฏ,พลังอำนาจแรงกดดันที่กวาดม้วนไปทั่ว,แรงกดดันที่สะกดทั่วสารทิศ,ทำให้ผู้คนตกอกตกใจ.

แม้แต่คนของตระกูลสวีและวังเทวะขาวดำ,เทพโบราณ 12 ตราประทับต่างก็ชงักไปตาม ๆ กัน.

ผู้คนต่างก็จ้องมองไปยัง 12 ตราประทับของสวีเหนียน,ไม่มีใครไม่ตกใจ,ในพื้นที่ดาราเจนกู่,รวมเช่อจื่อเผิงคนที่มี 12 ตราประทับมีเพียงแค่สี่คนเท่านั้น,ใครที่เห็นตราประทับที่ 12 ย่อมไม่มีใครที่ไม่ตกใจ.

“หมัดเก้านักบุญ!”

สวีเหนียนที่กระตุ้นพลัง 12 ตราประทับเต็มกำลัง,ต่อยไปยังทิศทางของลู่อี้ผิงทันที.

เมื่อหมัดของเขาต่อยออกไป,สิบสองตราประทับที่สั่นไหว,พลังที่ดังกึกก้องโหยหวน,กำเนิดเงาของนักบุญทั้งเก้าปรากฏขึ้น.

หมัดเก้านักบุญของสวีเหนียน,กล่าวได้ว่า มีพลังเหนือกว่าหมัดเก้านักบุญของสวีชิงตั้งไม่รู้กี่เท่า.

พลังเก้าสายที่เหมือนกับแม่น้ำใหญ่,สาดซัดกวาดม้วนจนห้วงมิติสั่นไปมาเป็นละลอกคลื่น,โจมตีไปยังลู่อี้ผิงและพวกเช่อจื่อเผิงรวมไปด้วย.

ขนาดตราประทับของเช่อจื่อเผิงและสวีเหนียนนั้นเท่ากัน,ทว่าอีกฝ่ายนั้นเป็น 12 ตราประทับปลายท้าย,ความแข็งแกร่งย่อมเหนือกว่าเช่อจื่อเผิง,หมัดนี้,ทรงพลังกว่าหมัดที่เช่อจื่อเผิงปล่อยออกไปหลายวันก่อน.

เหล่ายอดฝีมือของคฤหาสน์เช่อ,สัมผัสได้ถึงพลังทำลายล้างของหมัดสวีเหนียน,ล้วนแต่ตื่นตะลึงตาค้างไปตาม ๆ กัน.

คลื่นหมัดที่ดังกึกก้อง,พุ่งเข้ามา,ลู่อี้ผิงยังคงไม่แยแส,สัมผัสเทพของเขาที่รวมตัวกันขึ้น,ก่อกำเนิดฝ่ามือสีทอง.

ในเวลานั้น,ฝ่ามือสีทองที่เหนือกว่าฝ่ามือสีทองที่ปรากฏขึ้นสองสามวันก่อนหลายล้านเท่า,ปกคลุมท้องฟ้า,กระจายไปทั่วเมืองจีเหว่ย,ปกปิดแสงแดดเอาไว้อย่างสิ้นเชิง.

ฝ่ามือที่ปิดแสงตะวัน,ส่องประกายแสงสีทองนับสิบล้านสายแสบตาออกไป.

ลู่อี้ผิงที่ยกมือขึ้น,พร้อมกับผลักไปด้านหน้าทำลายล้างการโจมตีฝ่ายตรงข้ามอย่างง่ายดาย.

ฝ่ามือสีทองที่ยังพุ่งตรงต่อไปยังทิศทางของสวีเหนียน.

ยังไปไม่ถึงอีกฝ่ายด้วยซ้ำ,สวีเหนียนเวลานี้ที่สัมผัสได้ถึงพลังที่น่าเกรงขามเกินจินตนาการ,ร่างของเขาที่ไม่อาจบังคับได้,ล่วงหล่นลงพื้น,กระแทกพื้นเสียงดังสนั่น,เวลานี้เขาหวาดผวา,ระเบิดพลัง,ต้องการหลบหนีอย่างบ้าคลั่ง.

ทว่าฝ่ามือสีทองนั้นรวดเร็วจนเกินไป,เพียงแค่คิดจะหลบหนี,สวีเหนียนก็ถูกฝ่ามือสีทองฟาดลงไปแล้ว.

ตูมมมมมมม

ภายใต้สายตาของทุกคนที่จ้องมอง,ฝ่ามือสีทองที่กระแทกอัดร่างของสวีเหนียนจมพื้นปฐพีเมืองจีเหว่ยดังกึกก้อง.

ครืนนนน!

ทั่วทั้งเมืองจีเหว่ยที่สั่นไปมาอย่างรุนแรง.

เศษฝุ่นผงที่ลอยคละคลุ้งลอยไปทั่วทุกสารทิศ.

สวีเหนียนที่จมลึกลงไปบนพื้น,หายไปภายใต้ฝ่ามือสีทองที่กดทับจมลงไปบนพื้นไม่หยุดหย่อน.

สายตาของทุกคนที่จ้องมองสวีเหนียน,ด้วยความงงงวย.

ผ่านไปนานเหมือนกัน,ฝุ่นหินดินทรายค่อย ๆ สลายหายไป,ทุกคนที่มองเห็นได้,บนพื้นเมืองจีเหว่ยนั้น,ปรากฏหลุมฝ่ามือขนาดใหญ่,ส่วนสวีเนียนนอนอยู่ก้นหลุมร่างกายที่ไม่เคลื่อนไหว,โลหิตชโลมร่าง,ส่วนตราประทับทั้ง 12 ของเขาได้ระเบิดเป็นฝุ่นผงไปแล้ว.

ทุกคนจ้องมองลู่อี้ผิง,ด้วยความอัศจรรย์ใจ.

บางทีเพราะว่าเห็นพลังของลู่อี้ผิงที่น่าพรั่นพรึงเกินไป,ทำให้คนตระกูลสวีไม่กล้าเข้าไปช่วยสวีเหนียนสักคน.

“ผู้ยอดเยี่ยมเป็นใคร?”ผ่านไปนาน,สวีหยูที่เอ่ยปากออกมา,น้ำเสียงแม้นว่าจะสงบ,ทว่าก็บอกได้ว่าไม่อาจระงับความตกใจและหวาดหวั่นเอาไว้ได้.

แม้นว่าเขาจะเป็นราชาเทพหนึ่งลิขิตสวรรค์,ทว่าพลังต่อสู้ของเขาก็ไม่ได้มากกว่าสวีเหนียนเท่าใดนัก.

ลู่อี้ผิงไม่เอ่ยอะไร,ร่างกายของเขาที่แผ่รัศมีแสง,กลิ่นอายที่น่าขนลุกได้กระจายออกไป,สวรรค์ทั้งเก้าชั้นเกิดเสียงดังสนั่น,ฟ้าดินพื้นที่รอบ ๆ เมืองจีเหว่ยหลายร้อยเมืองรอบ ๆ ต่างก็สั่นไปมาพร้อม ๆ กัน.

ในเวลานั้น,สวรรค์และปฐพีสั่นไหวรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ,ทุกคนที่สัมผัสได้ว่าท้องฟ้ากำลังบิดเบี้ยว,การสั่นสะเทือนนี้,ราวกับว่ากำลังมีอะไรที่น่าพรั่นพรึงกำลังปรากฏขึ้นมา.

จากนั้น,ยอดฝีมือของวังเทวะขาวดำและยอดฝีมือตระกูลสวีมองเห็นเงาขนาดมหึมาแหวกอากาศออกมา.

เงาใหญ่ยักษ์ที่ปรากฏขึ้น,ได้ทำลายสามัญสำนึกของทุกคนไป,มันปกคลุมไปทั่วพื้นที่รอบ ๆ ขนาดใหญ่โดยมีเมืองจีเหว่ยเป็นศูนย์กลาง.

เงาใหญ่ยักษ์ที่ทำให้ท้องฟ้ามืดครึ้ม,พื้นที่ขนาดใหญ่ได้กลายเป็นมืดมิด.

ไม่ใช่แค่เมืองจีเหว่ย,ทว่ารวมทั้งเมืองบริเวณรอบ ๆ อีกหลายเมืองด้วย.

เหล่ายอดฝีมือเมืองอื่นรอบ ๆ ที่เงยหน้าขึ้นมองเงาใหญ่ยักษ์พร้อม ๆ กัน.

“มันคืออะไร?!”บรรพชนชราวังเทวะขาวดำ 11 ตราประทับเอ่ย.

หวังเถิงที่จ้องมองเงาที่น่าพรั่นพรึง,กลายเป็นเซ่อไปเลย,พริบตานั้นราวกับสายฟ้าฟาด,เป็นไปได้ว่านี่คือ?

“ตราประทับ!”

“มันคือตราประทับ!”ราชาเทพตระกูลสวีเอ่ยเสียงดัง.